Column: 'Een hete blondine met zand'

Whoei, mijn eerste column 'Een bakkie Fleur' staat online op de website van Café Salento:

http://www.overwijk.nl/maandelijkse-column.html

Met alles over 'de eerste keer'. Have fun! Of niet natuurlijk. Over de smaak van koffie valt immers te twisten.

Heulen met Keulen

Voor sommige mensen heb ik écht diepe bewondering. Goede vriend R. is er zo eentje. Francofiel en socialist in hart en nieren. Altijd lachen, altijd positief, altijd in staat om de 'bourgondische' kant van het leven in te zien ondanks een heleboel pech, veel onzekerheid en een hele nare ziekte. Bovendien schrijft hij nog brieven, échte brieven, met pen en briefpapier. Een met uitsterven bedreigd ras, die schrijvers met inktvlekken op hun vingers. I love it. In één van die brieven stelde hij voor om eens een dagje samen te treinen naar een -voor mij- onbekende bestemming. De nieuwsgierige journalist in mij kon zich natuurlijk weer eens niet bedwingen en na twee pogingen raadde ik het al: 'we gaan zeker naar Keulen? Maar mag dat eigenlijk wel als je een francofiel bent, heulen met de vijand?' Aber natürlich! Een openminded mensch telt voor twee. In dit geval voor vier. Jawohl, wij heulen met Keulen!

Ganz geil
Naast übercultuurstad Berlijn is Keulen ook zeker een ganz geile trekpleister. Zo kennen we ongetwijfeld allemaal de Keulse Dom, pal naast het station gelegen. Je kunt er niet omheen. Nu ja, dat kán wel, maar een rondje om de kerk klinkt mij toch altijd wat dubieus in de oren. Voor het zingen de kerk uit zo niet nóg dubieuzer. Dat deden we dus ook maar niet. Setzen Sie sich bitte.

Verder doet het mij persoonlijk erg veel deugd dat ze er karaoke hebben. Maar waarom altijd daar en nooit hier? Schade, Holland, alles ist vorbei! Nederland kent welgeteld één karaokebar, gelegen op de Zeedijk. En neen, daar bedoel ik niet mijn eigen loft inclusief karaokemachine mee ;-). Gelukkig mag ik volgend weekend met een hele karaokeminnende goegemeente naar Amsterdam om daar de rode lampen van het plafond te blèren. Roooxanne...

Bier und bratwurst, lalalalala

Na maar liefst vijf minuten keïhard cultuur opsnuiven, kregen we honger. Oh nee, trek. En dorst. Ik neuriede namelijk al de hele tijd op niet al te subtiele wijze het welbekende deuntje: bier und bratwurst, lalalalala. Die tieten doen mij namelijk persoonlijk niet zo heel erg veel. Bratwurst daarentegen...uh, ja. Bovendien was  het toch een hele verbetering in vergelijking tot ons treinliedje 'Keuls potje met vet. Dit is het tachtigduizendste couplet, retteketet.'

Kaartlezen voor dummies

Daar liep ik dan voorop als Moeder de Gans met de kaart -gelukkig niet ondersteboven-, want R. kon er door chronisch biergebrek geen bratwurst meer van maken. Als door de bliksem getroffen liep ik, voor het eerst in mijn leven, de goede kant op. Daar waar het bier was. Kaartlezen gaat toch beduidend beter met een culinair doel voor ogen: bier en braadworst. In het 100% Keulen boekje had ik namelijk gelezen dat Brauhaus Päffgen (mag je daar roken dan?) toch wel één van de hoogtepunten van Keulen vormt, op het gebied van bier brouwen. Meer dan honderd jaar bestaan ze al, daar zou je dus wel wat van mogen verwachten.

En het was zalig hoor. Ook al zou onderstaande foto van een gevangenisbroodje en een verse bruine trui anders beweren:

Si, merci

Na een paar biertjes, slingerden we grinnikend door de stad. "Waar gaan we heen?", vroeg R., alsof ik met de kaart in mijn bezit ook meteen gebombardeerd was tot tourguide. "Ergens", antwoordde ik steevast. Ik houd ervan om nietszeggende antwoorden te geven. Wanneer iemand mij vraagt wat ik wil drinken, antwoord ik meestal: "iets" of als ze willen weten wat voor thee ik wil: "doe maar thee." Heel irritant ja. We besloten dus maar om onze mond te gaan spoelen door etwas te gaan drinken. Het resultaat van een tonic en een koffie:

Daarna deden we gewoon weer normaal met een biertje en een sigaartje. Zo, hè, gesssjjjellig.

                     Interessante coupe wel.

Verder zijn we erachter gekomen dat het Duits een moeilijke taal is voor R. Zo mogelijk nog moeilijker dan Frans en Spaans. In plaats van het immer lastige ja zei hij namelijk si en ook merci kwam er vloeiender uit dan danke. Wat kan ik zeggen: ich habe very much gelachen. Ook omdat we, na lang zoeken, de echte Keulse pot hebben gespot, de heuse bestuurder van deze hogesnelheidstrein:

Traditionele afsluiter

Een kinderfeestje wordt natuurlijk standaard afgesloten met een bezoek aan de Mac. Scheurbuik hadden we toch al en who needs veggies anyway? Ik moet zeggen dat onderstaande burger me nog best goed smaakte, terwijl 'ie toch al uit 1955 stamt:

Toen was het toch echt uit met de Duitse geit. Er kon nog net een Aditasje vanaf op het station. Zo ben ik dan ook wel weer. Als een kind zo blij was 'ie ermee, die R. De paarse is van mij ("R., hou jij me tassie effe vast?") en de groene van hem.

Ik heb het al vaker gezegd, maar ik doe het gewoon nog een keertje: geweldige noten. Danke schön, liebe R.!

Trots

Deze week in het bedrijfsportret: Restaurant Trots. Met een héérlijk broodje brie uit de oven. En nee, dat zeg ik niet alleen omdat het gratis was ;-).

Executie van een dorre struik

Er was eens, in Nederland, een pathetische dorre struik. Een zielig hoopje fauna was het, bladloos en tot de wortels toe uitgedroogd. En nee, dit blog gaat niet over Patty Brard. Volgende keer misschien. Terug naar de struik. Werkelijk niets kon haar nog laten bloeien: geen flinke plens water, geen zweverig wondermiddel, geen struikknuffelaar. De wandelende tak behaard met stro werd hoe langer hoe treuriger. Er zou grof gesnoeid moeten worden. Alleen: wie ging dat betalen? Viel er eigenlijk nog wel iets te redden? Een mens moet ook realistisch zijn.

Gloek. R.I.P, weelderige haardos.

.

Niet voor iedereen
Eerlijk is eerlijk: een bos stro is niet voor iedereen weggelegd. Het kost maanden, nee, járen van je leven om het hoogst haalbare te bereiken, het nirwana in blondeerland: een dorre struik op je porem die niet meer reageert op allerhande stylingproducten en krultangen. Knopen waar een goochelaar zich geen raad mee weet. Of voor de echte diehards: kaalheid. Och heden. Wat heb ik mijzelf toch aangedaan? Nou, onder andere dit:

Wetlook anno 1984

Mijn 'echte' haarkleur, 2005. Right before the damage.

Heul lang haar, 2006

Stuk eraf en pony, 2008

Lichtbruin, 2009

Zwart haar (en braaf tandenpoetsend), 2009

Welja, we gooien er nog wat krullen tegenaan, 2009

Dode krullen eraf en gewoon bruin, 2010

Het is maar haar

Nee mensen, ik verkeer niet in een identiteitscrisis, ook al zou mijn harige historie anders kunnen beweren. Integendeel. Ik 'ben' namelijk niet een bepaald kapsel of een bepaalde kleur, maar ik vind het gewoon leuk om verschillende dingen uit te proberen. Zo voel ik me niet perse blond (ook al zijn er mensen die daar vast anders over denken ;-)) of brunette, haar is haar, haar is niet per definitie wie of wat je bent. Ik vind het leuk om ermee te experimenteren, want tien jaar tegen hetzelfde hoofd aankijken is ook saai. Het is lang geleden dat ik bij de kapper zat en zei: "doe alleen de puntjes maar!"

17 again
Vandaag was ik kappersmodel voor Gilbert Coiffures. U raadt het al, de kapper heet Gilbèèèrt. Een hele leuke vent die onlangs vroeg of ik model wilde zitten op een podium voor een stuk of tien cursisten die allemaal werkzaam zijn in het kappersvak. Tips en trucs van de meester, jawel. Ik weet nu natuurlijk alles over de nieuwste 'slice' technieken ;-). Gratis knippen en kleuren, whoehoe, dat scheelt toch zeker honderd euro! En misschien zou dan eindelijk die dorre struik onder handen genomen worden? Ik reed mee met een ander model die dacht dat ik zeventien was. Ze-ven-tien. Would it be the dorre struik? Zijn mislukte blondeerpogingen enkel geoorloofd wanneer je een puber bent? Ik zeg: de schaar erin, Gilbert!

Een sfeerverslag:

Gilbert's collectie onthoofde dames. Ben je wel meteen van het gezeik af.

Nou, dit is het dan dus geworden...

Ach, kijk kapster Linda me toch eens te grazen nemen. Scheelt wel zo'n priesterkleed.

Gelukkig ben ik niet écht mijn hoofd verloren hoor. Had ik jullie toch bijna in het ootje genomen. En dat klinkt best vies. Welnu *tromgeroffel*, het resultaat na 1 uur zitten met twintig paar ogen op je gericht en heel veel jeukende haartjes:

Lady Gaga, maar dan anders ;-). En no more dorre struik!

Is het vandaag rokjesdag?

Zo luidt de hamvraag van vandaag, beter bekend als dé grootste melkflessen slash behaarde benen test van het jaar. Immers: ZIJN WIJ WEL LENTEPROOF, DAMES? Excuus, charmanter kan ik het niet uitdrukken, minder schreeuwerig ook niet. Ik bedoel: je zou deze dag  als vrouw maar aan je voorbij laten gaan en gigántisch voor lul lopen in je skinnyjeans, joggingbroek of rokje met legging, terwijl je je soortgenoten eigenlijk zou moeten bijstaan in een kittig rokje. Inclusief gênante blote winterbenen, jawel. Gewoon hup, die schaamte voorbij. Met een stel bleke melkflessen is namelijk niets mis, aldus de volgende reacties op Twitter:

Heerschap 1: "Witte benen. Dan kleurt die rosé zo mooi!"
Heerschap 2: "Stiekem willen we gewoon een foto van jou in rokkostuum. Hoe witter hoe beter. En in dit geval zou ik eigenlijk moeten zeggen: hoe Twitter hoe beter."
Heerschap 3: "In onze cultuur luidt de regel: het kan niet wit genoeg zijn!"

Ach ja, vroeger.
Nu moet ik eerlijk toegeven dat mijn benen niet heulheulheul wit zijn. Lang leve de zonnebank. Vroeger daarentegen, dacht ik nooit ergens over na, witte benen of niet. Ik droeg minirokjes waarvan men dacht: is dat je riem of is dat je rokje? Zelf zag ik het niet, echt niet. Ik vond het gewoon een leuk rokje en onderkende die hele seksuele lading niet eens. Noem het naïef, noem het autistisch, noem het desinteresse voor mode. Ik nam het rokje dan ook gerust mee naar Disneyland: dat kon immers best in de Space Mountain. Die mensen hadden een uitzicht, dat willen jullie niet weten. Veel Space, weinig Mountain. Ahum. Ik was een attractie op zich, althans, dat kan ik me zo voorstellen als ik de foto's terugkijk. Ja, daar zijn foto's van en nee, die mogen jullie lekker niet zien.

Twee petjes
Vandaag heb ik het zedig gehouden met een baggy boyfriendjeans en afgetrapte All Stars. Maar alles tot nut van het onderzoek: mensen moesten immers open minded blijven ;-). Ik voelde mij vandaag zelfs zó stoer dat ik gewoon twee 'petjes' in de trein heb gevraagd naar hun mening over rokjesdag. Kwaliteitsgozers hoor, de ene had zijn petje achterstevoren, de ander vooruit. De-gozer-met-het-petje-vooruit: "Vrouwen met Italiaanse jurkjes, die zijn sexy! Maar van die hele korte rokjes vind ik sletterig." De-gozer-met-het-petje-achterstevoren: "Vrouwen met Nickelson jassen vind ik bah. En ik houd ook niet van dikke vrouwen. Pertinent niet. Je vraagt wel veel zeg, een echte journalist. Trouwens, wat heb jij gestemd?" Dat ging me iets te ver. Ik bedoel: wie stelt hier nu de vragen en wie heeft hier de broek aan? Ik toch zeker? Grom.

In den beginne
De uitvinder van rokjesdag is Martin Bril (R.I.P), hij schreef in 1996 voor het eerst over het onderwerp. Een citaat uit zijn verzamelbundel 'Rokjesdag en andere lenteverhalen': 'Rokjesdag is een wonderlijke dag. Als bij toverslag zijn de straten ineens gevuld met blote benen. Het wonder is dat de bijbehorende dames hierover van tevoren geen overleg hebben gevoerd. Er is ook geen oproep op televisie geweest, of een speciaal radiobericht. Ze voelen aan dat het kan. Vrouwen en hun gevoel, er is veel over gezegd. Veel onzin ook, door de eeuwen heen. Maar dat ze feilloos aanvoelen wanneer ze met blote benen onder een rokje, rok, jurk of kniebroek de deur uit kunnen, is een ding dat zeker is. In vergelijking met hen zijn mannen gevoelloze wezens'. Die Martin toch, een wijs man.

To broek or to rok?
Het moge geen geheim zijn dat de man een vrouw liever in een rokje ziet dan in een broek. Uitzonderingen daargelaten. Maar hellup: blote benen alert! Witte kuiten, stoppelschenen en cellulitis behoren tot de grootste onzekerheden van de vrouw en maken dat ze bang is om te rocken. Letterlijk. Daarnaast hebben veel vrouwen er ook geen behoefte aan om schaamteloos nagestaard en/of besproken te worden. Want, let's face it: dat gebeurt wél wanneer je een rokje aantrekt. Dit is Nederland. Hoofddoekjes zijn normaal, maar een rokje is nog steeds wereldnieuws. Ook zoiets: een vrouw die een rokje aantrekt zou om aandacht vragen. What the bleep? En een 'fiet fieuw' van een bouwvakker, wil overigens niet zeggen dat je er als vrouw bekoorlijk uitziet in je rokje. Het kan overigens wel hilarisch zijn om te reageren, omdat de meeste bouwvakkers niet verwachten dat je ook daadwerkelijk iets terugzegt. Meestal ben ik degene die keihard "halloooo!" terugroept, alsof ik Sjonnie en Krelis al járen ken, van de bowling of zoiets. Ze flikkeren nog net niet van verbazing van de stellage af. Ze zei hallo tegen me.

Maar hoe moet dat dan?
Hoe gaat dat dan in z'n werk, rokjesdag? In iedergeval gaat deze dag niet gepaard met optisch smakeloos bedrog zoals huidkleurige panty's or what so ever. De stelten van de dames moeten wel bloot zijn. Ofwel: aan de slag met die Venus Divine, ladies! Jullie kunnen het, het ontharingsproces kost slechts vijf  minuten van jullie leven en je bent bovendien voordelig uit bij de Kruidvat (steeds verrassend, altijd voordelig) scheerschuimselectie. Ik doe het ook, tegen wil en dank. Af en toe een wond hier en daar, maar niemand die er ook maar één traan om laat. Ik bedoel: feministen kunnen blijven schreeuwen als Melissa Etheridge,  maar zo'n pak shag hoeft voor mij toch echt niet.

Wat vinden de mannen?
Ik werd nieuwsgierig en besloot een diepgaand onderzoek te plegen door een boodschap te plaatsen op Twitter: Is het vandaag rokjesdag? Binnen een paar minuten (!) kreeg ik acht reacties van welgeteld acht mannen:

Heerschap 1: "Ik vind van wel!"
Heerschap 2:  "Wat zegt je gevoel? Rokjesdag schijnt toch een niet-afgesproken fenomeen te zijn dat vrouwen massaal  aanvoelen?"
Heerschap 3: "Nee, het is rosémeisjesdag."
Heerschap 4: "Heb je zelf een rokje aan? Zo ja, dan is het rokjesdag."
Heerschap 5: "Als het lente en zomer is, dan is dit toch standaard."
Heerschap 6: "Het is elke dag rokjesdag!"
Heerschap 7: "Ik kies voor de rok, maar ik ben niet degene die kou hoeft te ljden. Tenminste, ik ben er geen voorstander van dat mannen mee gaan doen."
Heerschap 8: "Teleurstellend weinig rokjes gezien naar mijn idee. Misschien teveel wind. Monroe effecten enzo, of nog geen lenteklare benen?"

Minder lyrisch
De vrouwen reageerden wat minder lyrisch:

Vrouwmensch 1: "Nee joh, veel te koud nog om met blote benen buiten te lopen!"
Vrouwmensch 2: "Ik ben meer een boyfriendjeanstypje. Jurkjes bewaar ik voor feestjes en partijen. Ik heb vandaag geen feestje."
Vrouwmensch 3: "Ik vind dat echt zo'n mannending!"
Vrouwmensch 4: "Aan mij niet besteed, ik draag ze nooit."

Conclusie: rokjesdag is schijnbaar vooral leuk voor mannen. De meeste vrouwen doen er (nog even) niet aan mee. Ik heb me er ook nog niet aan gewaagd, maar dat was puur functioneel natuurlijk. Ik moest nog interviewen en fietsen, duh ;-). Verder kan ik alleen maar zeggen: rock on!

Geen wachtrijen bij De Computerwacht

Eén van mijn favoriete uitspraken 'ik wacht al 27 jaar!' gaat niet op bij De Computerwacht, het bedrijf waar vriend Rob werkt. Bij De Computerwacht houden ze namelijk niet van wachtrijen. I like. En Rob and I go way back, van een skivakantie in Oostenrijk tot nuttige gesprekken over New York. Hij was dan ook ont-zet-tend blij dat ik hem gestrikt heb voor een diepte-interview. Rob: "Volgende week zit ik bij RTL Boulevard!"

Uit de doeken: mijn mooiste boeken

Tot zaterdag 26 maart kunnen we nog genieten van de boekenweek met De Kraai van Kader Abdolah als boekenweekgeschenk. Ik heb het zelf nog niet gelezen, noch in mijn bezit, maar het laatste woord is er nog niet over gerept. "Ik kom er gewoon niet doorheen", was de reactie van Hanneke Groenteman tijdens het jaarlijkse Boekenbal waar vooral veel gezopen schijnt te worden. Misschien daarom die eerlijkheid, misschien daarom al die lodderige slaapkameroogjes. Wellicht zou het boekenweekgeschenk voor Hanneke behapbaarder zijn wanneer het van eetpapier was geweest.

Kom niet aan Harry
Desalniettemin was ze wel eerlijk door haar mening recht in de plaksnor van Abdolah te blazen, die vervolgens enkel een beleefd "dankuwel" mompelde. Zelf is hij vol lof over zijn eigen boek: "Het is het mooiste boek aller tijden én het mooiste e-book in de geschiedenis van de digitale media." Ik zeg: Mulisch is herrezen. Die man was ook niet bepaald de bescheidenheid zelve. Maar hij mocht dat, want hij was Harry Mulisch. En ik ben fan dus kom niet aan Harry.

Uithoudingsvermogen
Het mag geen geheim zijn dat ik van lezen houd. Dat moet ook wel, anders is een studie Nederlands te vergelijken met een communistisch regime met het plichtsmatig doorploegen van drie (dikke) boeken per week. Hardcore literatuur welteverstaan dus dat vergt toch wat van je uithoudingsvermogen. Mijn studiecoördinator zou me dan ook eigenhandig opknopen wanneer ik Kluun of Saskia Noort tot mijn favorieten zou rekenen.  Toch is niet alles wat ik mooi of goed vind literatuur te noemen. En dat hoeft ook niet. Een overzicht van een aantal van mijn favoriete boeken en schrijvers in willekeurige volgorde:

* Alles van Roald Dahl. Heerlijk absurdistisch.
* Arnon Grunberg - Tirza en De Asielzoeker
* Harry Mulisch - Siegfried
* Jaques Vriens - En de groeten van groep 8
* Paulien Cornelisse - Taal is zeg maar echt mijn ding
* Marcellus Emants - Een nagelaten bekentenis
* Louis Couperus - De stille kracht, Psyche en Eline Vere
* Adriaan van Dis - De Wandelaar
* Simon Vestdijk - De koperen tuin
* Sabine Dardenne - Ik was twaalf en ik fietste naar school
* Tatiana de Rosnay - Haar naam was Sarah
* Joke van Leeuwen - Een huis met zeven kamers
* Guus Kuijer - Op je kop in de prullenbak
* Dostojevski - Misdaad en straf

Momenteel ben ik bezig in Tikkop, de nieuwe roman van Adriaan van Dis. Ik heb er ook een stukje over geschreven:

Tja, het is wel waar wat ze zeggen: van boeken krijg je nooit genoeg.

Dansplaat

Sinds mijn veertiende dans ik. Of beter gezegd: doe ik een poging tot. Streetdance inclusief wijde broek, eigen werk in de woonkamer (dat willen jullie écht niet zien, lieve blogleeskinders), salsa, zumba en stijl(loos)dansen. Want dansen is gaaf, dansen geeft energie, dansen geeft expressie aan gevoelens. Op feestjes ben ik dan ook degene die non stop aan het dansen is en altijd als laatste naar huis wil. Ik ben degene die de muurbloempjes meesleurt de dansvloer op, degene die schijt heeft aan conventionele dansregels en dol is op kinderachtige, blije dansjes. Een smoes als "Ik dans niet, want ik kan het niet" wordt daarmee meteen omver geblazen, want dan krijg je Lady Liberty op je dak: "En NU ga je dansen, klootzak! Apathisch twee vingers in de lucht houden telt ook." Serieus, ze zijn me nog steeds dankbaar ;-).

Piposchoenen
Nu moet ik vooral niet hooghartig gaan doen, want meestal betekent dansen vooral in een deuk liggen, ruziemaken met mijn danspartner over zijn grote 'piposchoenen', faliekant tegen de spiegel opknallen of geheel eigen versies construeren van de tango. Die moét namelijk uitgevoerd worden met een roos in je bakkes, aldus mijn bescheiden mening. Ik heb het alleen nog niet aangedurfd. Ooit, ooit...;-)

De beste
Mijn dansschool is natuurlijk de beste, laten we wel wezen. Dansleraar Ronald doet bijvoorbeeld heel hilarisch voor hoe het vooral NIET moet. Nee, dat valt niet te omschrijven en ja, daar moet je gewoon bij zijn. Omdat ik vond dat mijn dansschool een podium verdiende, heb ik er een bedrijfsprofiel over geschreven:

Mijn eerste column

"Heb je nog tijd om een column te schrijven over de zomermode? Je mag ook nee zeggen hoor!", aldus mijn chef. Nee? Dat woord kent Lady Liberty vooralsnog niet. Bovendien, wie zegt er nou nee tegen een column?
Hierbij mijn allereerste column: over Japan en een klein beetje over mode.



Tandentrofee

Bye bye, sucker! Wie staat er nu met haar mond vol tanden? Ik toch niet zeker?! Driewerf hoera voor de (vers)tandeloze tijd!

Breek me de bek vooral open over verstandskiezen. Want kieskeurig of niet, mijn zorgvuldig gekweekte slagtand moest eruit. Zo snel mogelijk en dan vooral de tandjes niet op elkaar houden. Oog om oog, tand om tand, een gezond gebit is ook wat waard! In ieder geval een hoge tandartsrekening.

Oh God
Slik. Raus? Dat onschuldige doch ontstoken (dat vergeten we voor het gemak even ;)) babykiesje? Jullie gaan toch niet lopen prikken, boren, schaven, hameren en beitelen toch? TOCH, TANDARTS?! Mag ik uw diploma even zien? Uw CV? Stamboom? Veterstrik diploma? En uw gereedschap? Nee, niet dat gereedschap, laten we het professioneel houden. Maar nu we het er toch over hebben: vindt u dat nou aantrekkelijk, zo'n gapend gat in uw stoel? Doet dat u watertanden? Oké, dat zijn geen verstandige vragen, ook niet voor iemand met haar op de tanden.

Jan, Jans en de kinderen
"Ik vind het wel een beetje eng hoor, ik heb zelfs nog nooit een gaatje gehad", bibberde ik als echte tandartsmaagd, terwijl ik angstvallig het setje benodigdheden voor 'operatie kies' observeerde. Het leek wel een starters kit van de bouwmarkt. De tandarts glimlachte laconiek: "Het valt reuze mee hoor en je hoeft er maar eentje toch?" Ik begreep niet waarom hij 'toch' zei, maar iets in mij hoopte dat het een retorische vraag was. Je weet het maar nooit hè, straks ga je naar huis met een wortelkanaalbehandeling, vijf gouden tanden of een kunstgebit. Ik probeerde me te focussen op de ultrablije poster boven mijn hoofd, waarop een B-versie van Jan, Jans en de Kinderen stond afgebeeld.  Pure 'Poets je tanden en je bent gelukkig' propaganda. Het maakte me misschien niet gelukkig op dat moment, maar wel iets minder angstig. Het baarde mij nog het meest zorgen dat ik het stripverhaaltje niet kon lezen van die afstand. Doe dan ook je bril op, bijziende oma.

Wat doet Monique Smit daar?
Ondertussen werkte de verdoving (een muggenprikje, gelukkig) razendsnel in en voelde ik mijn wang invallen en opzwellen tegelijk. Ik vroeg me af wanneer de Hamsterweken weer zouden aanbreken. De tandarts vroeg me iets, maar ik kon alleen nog maar murmelen als een honderdjarige opoe. "Klinkt goed", grinnikte hij. Boven mij zag ik twee hoofden die mijn gapende gat bestudeerden. De tandartsassistente leek verdacht veel op Monique Smit. Fascinerend wel. De starters kit vol martelwerktuigen werd erbij gepakt."Daar is 'ie al!", kirde de tandarts triomfantelijk, alsof hij zojuist het eerste paasei gevonden had. "Zullen we meteen de rest dan ook maar doen?" Oh.wat.gemeen. Hij wist dat ik niets terug kon zeggen. Best een sadistisch beroep eigenlijk, tandarts. Passieve, monddood gemaakte patiënten in een oncharmante positie: een gemakkelijkere prooi bestaat niet. Bang voor de tandarts? Kijk dan vooral niet naar deze film.

Borduren met spaghettislierten
"We gaan je nu nog even hechten", vervolgde de tandarts, terwijl hij er een klosje garen en een nietmachine bij leek te pakken. Toen kwam het meest lugubere onderdeel: centimeters lange draden werden gesponnen tussen mijn mond en de starters kit, die toch zeker een halve meter verder stond. Het leek wel alsof de tandarts aan het borduren was met spaghettislierten en bovendien een kabelbaan wilde aanleggen. IK WIL DIT TOCH HELEMAAL NIET ZIEN! Toch kon ik mijn perverse nieuwsgierigheid niet bedwingen om gebiologeerd mee te kijken. Ik bedoel, who was I kidding? Ik keek ook gewoon naar Bones, met rottende lijken en een zak chips on the side. Heerlijk. Ik ben gewoon een dikke vette aanstellert.

Het is altijd lente
Ach ja, wat kunnen we ons druk maken om kleine dingen hè? Angst voor het onbekende is vaak de grootste angst voor veel mensen.Niet voor Mr.Bean. Die beschouwd een tandartsbezoek als een dagje Disneyland. Nog een uitzondering op de tandartsvrezenden is Peter de Koning. Die gaat maar al te graag naar de tandarts. Zingen we allemaal even mee?

Helemaal in de bonen met mijn koffiecolumn

Driewerf joechei! Mijn liefste klant Salento koffie wil mij aannemen als hun wekelijkse columnist! Als een kind zo blij ben ik met mijn eigen rubriek 'Een bakkie Fleur'. Columns over zuivere koffie, bocht, diepzinnige gesprekken tijdens een bakkie pleur, onenigheid en andere opwekkende anekdotes. Zeer binnenkort te lezen: 'Een hete blondine met zand'. Over mijn eerste keer. Ja, denk dáár maar eens over na, koffiedikkijkers!

Papspetters, vunzige appels en vulgaire krentenbollen

Mensen die eten sexy noemen heb ik persoonlijk nooit echt begrepen. Vrouwen die (semi)zwoel hun maaltijd inzetten om op onpasselijke wijze te kunnen flirten ook niet. Dat eten bepaalde gevoelens teweeg kan brengen zal ik niet ontkennen, maar ga er niet mee lopen spelen. Dat zouden jullie moeders je toch geleerd moeten hebben, foei.

Keten voor proleten
Het zal wel weer aan mij liggen. Als een autistische veelvraat helemaal opgaan in een biefstuk met pepersaus en de rest van het restaurant buitensluiten, behoort vast óók niet tot de etiquette. Schaam on mij, ik geef mij meteen op voor Dames In De Dop. Beloofd. En voor een multitaskcursus waarna ik ook daadwerkelijk in staat zal zijn om te eten én te praten tegelijkertijd, maar dan wel met lege mond. Misschien ben ik ook wel gewoon stikjaloers op deze of gene die diverse onkuise blikken toegeworpen krijgt na het dwangmatig schoonslobberen van een lepel crème brûlée. Inclusief omhooggetrokken wenkbrauw die come and get it schreeuwt. Eten is daten, blijkbaar. Voorlopig houd ik het bij mijn eigen motto: eten is keten voor proleten.

Abstracte schilderkunst
Waar ik weinig op heb met het predikaat sexy wanneer het op eten aankomt, zou ik voedsel eerder bestempelen als kunst. Abstracte kunst welteverstaan. Zelf eet ik immers veel, vaak, kleurrijk, tegenstrijdig en het liefst van alles door elkaar, op elkaar, op de grond of in mijn haar. Wat kan ik zeggen, organiseren is nooit mijn sterkste kant geweest. Schilderen dan weer wel. Toen ik nog klein was, sprak moeder de vrouw na het avondeten steevast de legendarische woorden tot mij: "Je hebt er weer een heel schilderij van gemaakt, tante Pollewop!" Vooral dat Pollewop hè. Vanaf toen wilde ik naar de kunstacademie. Helaas bleek 'schilderen met eten' een fruitschaal op een doek in te houden met, als je geluk had, een stuk aangevreten kaas. Daar gíng mijn alternatieve kunstvorm. Gelukkig zijn er nog genoeg vreetschuren om mijn professie te kunnen uitoefenen. Yay for that.

Nijntje lustte er wel pap van
Als kind moest er natuurlijk pap gegeten worden. Slóten Bambix gingen er doorheen, want pap met brokken, dát moest Little Libertie niet. Little Libertie moest überhaupt geen pap en alle pap werd dan ook vakkundig uitgesmeerd over een stuk of zes hallucinerende Nijntjefiguren die olijk op de rand van haar bordje prijkten. Wat moeders kon, kon Little Libertie ook. Een hapje voor opa? Een hapje voor oma? Oh, daar komt een vliegtuigje? Wacht maar, een liter Bambix voor Nijntje 1.0 tot en met 4.0, zo in hun bledder, die kledder. En hup, een vuurpeloton aan papspetters voor Nijntje 5.0 en 6.0. Had u anders nog iets, mevrouw? Mijn mam kon werkelijk geen pap meer zeggen.

Appeltje voor de dorst
Nee lieve mee-eters, over eten moeten we niet te hoogdravend gaan doen. Eten is a lotta things, maar in mijn ogen niet sexy. Dat verklaart dan ook meteen waarom ik bepaalde reclames niet kan uitstaan. Zoals die Kanzi reclame (filmpje moet u zelf even opzoeken), waarbij men nota bene gewoon een opgepoetste blozende appel aanprijst. Prima hoor, zo'n appeltje voor de dorst, maar waarom dan die hijgerige callgirl stem? 'Kaaaanzi. Puuuure verleiding.' Misschien zag de eerste vrouw op aarde een appel nog als 'verleidelijk', maar tegenwoordig is een appel gewoon een appel hoor. Persoonlijk vind ik een zak chips verleidelijker, maar wie ben ik? Hebben jullie overigens wel eens iemand sexy in een appel zien bijten? Bij mij verdwijnt mijn halve hoofd erin hoor, inclusief veel spuug en tandvlees. Sorry, maar laten we appels vooral niet sexy gaan noemen.

Brood, daar zit wat in
Misschien nog wel irritanter en vooral ook flauwer, vind ik die Bakker Bart reclame met de 'kleine krentenbolletjes die helemaal niet zo klein zijn' van broodmeisje BéBé *pinkt een traantje weg bij die ultiem denigrerende naam*. Die ontzettend kinderachtige toespelingen die Bartje Junior maakt aangaande de voorgevel van BéBé (dat deden jongetjes van elf in het Punicatijdperk) en de onnozelheid waarmee zij reageert: 'Ik kleur altijd als hij naar me kijkt.' Dit treurspel wordt afgemaakt met het immer softpornografische deuntje 'looooving you, is easy 'cause you're beautiful' waarbij je gewoon wéét dat de zangeres net zo lang gemarteld is met mueslibollen (zelf in te vullen hoe, wat, waar...) zodat ze de hoge noten haalde. Jammer Bart, je bakt best goede broodjes. En dat bedoel ik niet dubbelzinnig. Ook al zou ik niet weten hoe je dat dubbelzinnig zou moeten opvatten. Dat weet Bartje vast beter.

Zo, en dan gaan we nu gewoon heel aseksueel een stuk taart eten:

Ik ben eigenlijk een Griek

Ach heden, het begint weer te kriebelen hoor. Ja, ik heb mijn snor geschoren, dank u voor de herinnering. En neen, ik heb óók geen soa opgelopen bij één van de sjonnies van Oh Oh Tirol. Die gedachte alleen al maakt meer in me los dan me lief is, onder andere mijn broccoli van gisteren. Ik geloof dat je in dat geval als vrouw maar beter 'alles' operatief kunt laten verwijderen, omdat de schade toch niet meer te herstellen valt. Als man overigens ook. Edoch, zelfs het epileren van je bilnaad bij maanlicht is niets vergeleken bij deze steeds weer opspelende kriebels. De jeuk betreffende dit specifieke geval is gewoon niet te verhelpen, zelfs de kunstnagels van Connie Breukhoven kunnen niet hard genoeg krabben om mij te verlossen van deze verslaving:

IK WIL WEER OP REIS, MAMAAAAA!

Zeker nu
En ik ben verliefd. Op Arie Boomsma. Oké, niet. Maar ik wilde eens iets afwijkends vertellen, in plaats van the obvious. Want dat ik van reizen houd, moge niet behoren tot één der staatsgeheimen. Mijn bankrekening knows all about it. Juist nu. En ooh em gee, wat klinkt dat C&A. Want laat ik eerlijk zijn: mijn centjes werden toch wel grotendeels gedoneerd aan één of ander reisdoel. Omdat 't het waard was. Omdat één reisje per jaar niet genoeg was. Omdat er nog zoveel meer is dan je eigen veilige bunker. Omdat ze er karaoke hebben. Omdat ik mijn zomerkleren toch ergens moet dragen. Omdat het bier daar beter is. Omdat mensen je daar lekker niet verstaan en je na het 'bella, bella' van menig hitsige Italiaan ongegeneerd kunt terugroepen: 'wie ga je bellen?'. Gewoon, omdat het kan. Herstel: kon. In mijn huidige leven als Euroshopper, zit een nieuw reisje er voorlopig helaas niet in. En dat voelt enigszins ontheemd.

Rousseau wist er wel raad mee
Reizen geeft mij een gevoel van vrijheid, even weg zijn van de sleur en het bekende, een gevoel van openstaan voor nieuwe dingen. Het heeft iets romantisch om te willen 'vluchten' naar vreemde oorden en de natuur op te zoeken. Mijn filosofische held Rousseau vond dat ook. Vluchten hoeft namelijk niet altijd slecht te zijn. Het geeft ook ruimte in je hoofd om te relativeren en nieuwe ideeën en inzichten te ontwikkelen. Ons eigen wereldje is immers vaak zo beperkt en verandering van omgeving doet dan soms goed. Na alle 'bekende' bestemmingen lijkt het me nu eens gaaf om uit de band te springen met ondergeschoven kindjes zoals Moldavië, Macedonië en Oezbekistan (omdat het kan. Lijkt me een mooie leus om toeristen mee te lokken.). Uiteraard het nummer van Shantel met Disco Partizani snoeihard op je ipod. Balkan olé olé! En dan op stedentrip naar Minsk, Riga en Ljubljana. Daar serveren ze vast een stevige neut. I like.

Kaas en bitterballen
Geregeld vraag ik mij af: zit ik hier wel goed? Had mijn moeder niet gewoon ergens anders moeten bevallen? In Griekenland bijvoorbeeld? Hoe kon dát haar nu niet bevallen? Griekenland is gewoon fantastisch, de economische situatie even niet meegerekend. Die verschilt niet veel met die van mij dus daar valt wel een Griekse mouw aan te passen. Lekker klimaatje ook, prachtige cultuur en natuur, de blauw-witte huisjes, het eten (veel vlees, veel knoflook!), ouzo (volgens mij behoor ik tot de 0,001 procent die dat lust), knappe obers die Yannis heten (ahem, daar gaan we het nu even niet over hebben ;-)) en de sirtaki. Ja, doe mij Griekenland maar hoor. Ik voel mij namelijk vaak helemaal niet thuis tussen de bekrompen 'doe maar gewoon' mentaliteit van Nederlanders. Ik doe niet gewoon, houd niet van gewoon. Ik doe liever anders. En daarom dwing ik af dat ik eigenlijk een verkapte Griek moet zijn. Uiteraard wel met voorliefde voor (Hollandse) kaas en bitterballen. Mythos bier is overigens erg lekker. En wat zeggen we dan? Yamas!

Helaas, voorlopig blijf ik nog eventjes hier. Met jeuk en al. En een zojuist gepubliceerd bedrijfsprofiel over reisorganisatie Sunair, die jaloersmakende reizen verkoopt. Zelfs de Kanaaleilanden lijken me interessant. En wie werkt daar ook? Juist, één van mijn beste vriendinnetjes, Mirjam (hoi Mir, ik weet dat je dit leest ;-)):

'Ik ben ook geen twintig meer'

Soms (lees: vaak) is het leuk om er eens een oneliner tegenaan te gooien. Just for the hell of it. Favoriet blijven: 'nee, jij trekt volle zalen', 'jij en welk leger?' en 'ik ben ook geen twintig meer'. Dat laatste is vooral leuk wanneer je net eenentwintig bent geworden. Persoonlijk blijf ik liever eeuwig tweeëntwintig, maar Vadertje Tijd lijkt het daar toch niet mee eens te zijn. Iets met de dertig in het vizier. Ik moet dan altijd denken aan huilie Bridget Jones en schreeuwerige Viva titels: 'Daten na je dertigste: HOE MOET DAT?!' en 'Is er leven na dertig?'. Brrr. Nou, 'láát het aftakelingsproces dan maar beginnen, láát het verval maar optreden, láát die kunstheup maar vast bezorgd worden en láát de advocaatjes met slagroom maar komen. Het fossiel in mij trekt zich nergens wat van aan.

Creperend hert
Of het iets met de leeftijd te maken heeft weet ik niet, maar mijn conditie is de laatste tijd als die van een drachtige olifant met astma. Vroeger daarentegen, was het van je adéhádé olé olé. Lekker fanatiek badmintonnen en shuttles tegen het plafond rammen, in de zomer uren tafeltennissen totdat ik scheel zag, met de jongens mee voetballen en schenen schoppen, salsadansen met ex-genoot op het opzwepende nummer Suavemente, streetdancen als vijftienjarig bakvisje op allerhande blije popdeuntjes, zeven friggin' jaar fitness met als hoogtepunt spinning en als dieptepunt het barhangen, hardlopen op een blauwe maandag (of dinsdag) en zwemmen met moeder de vrouw. En nu? Nu til ik hijgend als een creperend hert een literpak melk op waarna ik een uur moet revalideren. Hetmoetnietgekkerworden.

That would be amazing
Gelukkig is daar dan mijn werk voor de krant. Tópsport, echt waar. Mijn fiets (nog van m'n grootje geweest) maakt overuren, weet niet wat 'ie meemaakt en voelt zich eindelijk eens écht fíets in plaats van de siamese tweelingbroer van het fietsenrek in mijn schuurtje. Er groeiden daar de meest vreemde gewassen, dat willen jullie niet weten.Tegenwoordig heeft woonplaats A. nog nooit zovaak een blond mokkel op paarse fiets voorbij zien sjezen als de afgelopen maand. Ik ben benieuwd of het helpt. Misschien lukt het me volgende week wel om een anderhalve liter pak melk op te tillen. That would be like amazing and everything.

Marathon
Gisteren draaide alles om het getal twintig. Huh? Ja mensen, de bekenste hardloopwedstrijd van heel A. en omstreken is getiteld: de twintig van A. Klinkt cryptisch, is vooral heel episch. Want, waarom zou je vrijwillig twintig kilometer willen hardlopen? Of tien? Of vijf? Welnu, er waren genoeg sportievelingen die dat wel zagen zitten. Zagen lopen vooral. En ze kwamen van heinde en verre. En ik mocht het hele gebeuren verslaan, dat wil zeggen: portretjes maken van enkele deelnemers waaronder mijn broeder:

Vergenoegend wreef ik mijzelf in de handjes: ha, ík hoef lekker niet mee te hollen, ík mag lekker in het zonnetje het zweet opvangen van renethiopiërs. Olijke dingen roepen als 'ren Lenny, ren', 'jullie zijn er bijjjj-na' en 'in de benen, jongens!'. Helaas, God straft meteen. Want, nadat ik 's avonds na een lange werkdag eindelijk thuis was en mezelf volpropte met vette friet, belde de redactie op: "Je moet helaas nog even terugkomen. Je hebt niet genoeg portretjes gemaakt."

Duty calls dus daar ging ik weer, op de stalen ros, een half uur terugfietsen naar de redactie tijdens mijn eigen alternatieve race: de bijna dertig van A.

Bedrijvigheid

Gisteren stond mijn allereerste 'bedrijfsprofiel' in de krant. Elke week mag ik namelijk een (al dan niet willekeurig gekozen) bedrijf bezoeken en een praatje maken met de baas en een werknemer. Hartstikke leuk, want zo kom je nog eens ergens! Afgelopen week ben ik lekker wezen speedbruinen:

Coming up: een reisorganisatie, een computerbedrijf en een dansschool!

Voor de kat (z'n viool) naar de stembus

Morgen mogen we weer stemmen. Met de nadruk op wéér. Begrijp me niet verkeerd, ik ben fan van onze democratie, maar toch heb ik het gevoel alsof ik vanaf mijn achttiende niets anders doe dan stemwijzers invullen en naar het stemlokaal hollen. Vallende kabinetten, gemeenteraadsverkiezingen, een referendum en morgen dus de Provinciale Statenverkiezingen. It can not up. En altijd verlaat ik met hetzelfde voornemen het stemlokaal: volgende keer wéét ik ook daadwerkelijk iets meer van politiek.

Soms kan ik mij echt een ontaarde burger voelen door mijn onwetendheid, en dat terwijl ik mij echt wel voor 'ons land' interesseer. Dat wil zeggen op de dagen dat ik niet spontaan wil emigreren naar Griekenland ;-). Het is ook best lastig om een keuze te maken natuurlijk. Ik denk echt niet dat ik de enige ben die twijfelt. Zoveel partijen, zoveel standpunten. Je kunt het nu eenmaal niet overal mee eens zijn. Toch ben ik nooit 'zomaar' gaan stemmen of omdat mijn ouders zus of zo stemmen. Dat vind ik echt pure verspilling van mijn kostbare stem. Niet stemmen is dus ook niet zeuren.

Vandaag besloot ik als zwevende kiezer wederom te vertrouwen op mijn steun en toeverlaat in onwetende tijden: De Stemwijzer. En onze eigen Voice of Holland heeft gesproken. Uitkomst: de Partij voor de Dieren. Echt waar, de pluizenbollen hebben gewonnen. Zou het soms te wijten zijn aan mijn Boer Zoekt Vrouw obsessie? Zijn het de afkickverschijnselen, omdat we weer een jaar moeten wachten? Begint de 'ik wil nu echt een huisdier' nesteldrang dan nu toch echt op te treden? Is het toch leuker om 's avonds op de bank met een kat te kunnen knuffelen dan met een kussen? Kijk ik teveel Animal Planet? Bestaat er wel zoiets als tevéél Animal Planet? Misschien zijn het toch wel opgekropte frustraties: er zijn namelijk dagen dat ik weinig op heb met de mensheid. Mensen kunnen zo gemeen zijn, zo harteloos. Altijd maar praten, praten, praten. Altijd maar overal een mening over hebben en die op botte wijze door je strot proberen te drukken. Ja, op zulke momenten verkies ik de dieren toch echt boven (sommige) mensen.

Nu heeft de Partij voor de Dieren natuurlijk wel meer agendapunten dan 'free willy' en 'het beestenbos is boos'. Toch kan de naam voor verwarring en geniepig gegniffel zorgen. Immers, ik zie het toch voor me hoor: met Felix de kat naar de stembus. Kogelvrije vesten voor katten (echt waar, dat gerucht gaat!). Een hond die meedoet aan X-Factor. Een paard die een metamorfose krijgt van Dyanne Beekman. Een ezel, een leeuw en een vogelbekdier die een verhit debat voeren over mensenfokkerijen en 'de gekke mensen ziekte' in de plenaire zaal. Wie Is De Mol met gekloonde molletjes en één echte. Goede Geiten Slechte Geiten. And so on, and so on.

Ik denk: wanneer de Partij voor de Dieren aan de macht komt, sterft het menselijk ras uit en is Marianne Thieme koningin van de apenrots. Interessante gewaarwording wel. Dan stemmen we massaal op de PvdA. De Partij voor de Apen dus. Die kwam bovendien als tweede uit mijn Stemwijzer, samen met de SP, de Schapen Partij.

Ik denk er toch nog even over na :-).