Plagiaatblog: een beetje van mezelf en een beetje van Dennis (en een vleugje Karel Bostoen)

Nog geen dag teruggekeerd in de geciviliseerde samenleving en de woorden over de gekte in Gent schieten alweer tekort. Maar liefst twee medebloggers en tevens kamergenoten waren mij voor met ieder een zeer vermakelijk verslag (vol woordgrapjes, want daar houden Neerlandici van!), terwijl ik reeds heerlijk lag te knorren in mijn bedstee. Een zeer welkome gewaarwording wel, aangezien ik de afgelopen twee nachten op een soort van plank op postzegelformaat heb moeten slapen en we bij het douchen wel een handleiding of 'opfriscursus' konden gebruiken. Lieve Belgen: BAN die kansloze drukknop, alstublieft! Nog half naschuimend van douchegel en conditionerrrr kwam ik dan ook de badkamer uitgestrompeld, gelukkig wel terechtkomend in onze zeer gemoedelijke 'mannenkamer' met de tevens schrijvende en hilarische heerschappen C., T. en D. Dit zijn ze:

Eigenlijk hadden we onze kamer 'de blogkamer' moeten noemen, een soort van rederijkerskamer. Maar dan niet. Een groot voordeel om enkel met mannen een kamer te delen, is het feit dat je als vrouw de badkamer  voor jezelf hebt. En ze stonken en snurkten nagenoeg niet, een unicum. Ik daarentegen...;-)

Wat kan ik dan nog toevoegen aan dat wat er al geschreven is? Ah ja, foto's natuurlijk! Ik zou Lady Liberty niet zijn als ik geen kiekjes geschoten heb als een obsessieve Jap. Of gejat, zoals een foto van het postvakje van Herman Brusselmans en zijn lief Tania de Metsenaere:

Maar niet overal zijn foto's van. Zoals van het Lichtfestival, want dat trok mijn cameraatje niet. Deze foto heb ik dan ook ordinair gejat:

Zoals ook van het stapelbedgesprek tussen C. en mij over jaren negentig films, waar volgens ons altijd een bepaalde 'waas' overheen hangt. En dat in zo'n beetje elke film uit die tijd de Olsen-twins de hoofdrol speelden, tot onze grote spijt. Ook van het massaal zingen van Opwekkingsliederen in een restaurant, waarmee we alle overige bezoekers hebben weggejaagd, zijn helaas geen beelden. Een fontein vol van vreugde, een rivier vol van vrede. Dat zijn de teksten, mensen!

Dan nu het moment waar we allemaal op hebben gewacht: de oh zo treffende poëzie van Dennis, met zijn volledige toestemming uiteraard, aangevuld met mijn kiekjes.

Bostoenjekoek

Mijn paraplu bleef roerloos in mijn tas
Dat wist ik al, ik geloofde heilig in de droogte
En al wilde de zon wel, maar de lucht niet dat het lente was
wij verwarmden elkaar met gelach en drankgelag

Ik hoorde over perrongeluk
en andere woordgrapjes die net zo flauw waren
als onze waterzooi en stoofvlees (* helaas was ik te moe om daar een foto van te maken...)

Gent werd opgelicht
door lampen, lichtshows, trams
maar ook door Pieter en Bavelingen
en we zagen, hoorden, maakten
onze eigen geschiedvervalsing
Karel Bostoen is niet onopgemerkt gebleven

Langs de Vooruit liepen we heen en terug
en nog net niet achteruit
wij zagen straten, pleinen, kerken
en dak en torenspits van hemelhoge kerken
maar zongen weinig brel
Gent is niet dol op karaoke
maar op wafels wel.

En on-Yves-va (*hij die naar rechts wijst, terwijl iedereen naar links kijkt. Hoe typisch voor een reisleider!)
omdat we the Ludo niet meer konden followen
en een beetje Volga Olga (*met de bril)

Vechten tegen slaap dus

koffie tussen studenten van weleer

verdwalen in het plateau

niet met een sleetje langs een steile heuvel

maar wel Balkan beats met sax en trompet

en wachten op sleuteldragers (* that would be me! De mama van onze kamer!)

veel te vaak het lam gods

met Perkamentus en Anderling

het mysterie van de vierde spijker opgelost

orgels en gregoriaans gezang

en Reinaert de Vos tijdens wat chocomel en wifi

kruidentuin in de zon

en meer (of minder) mooie plekjes

psalmen, Gollem, B2, Samson, Dobby, Pingu

Elmo, Herman en meer andere (tweede) stemmen

Gedans en te weinig plek in kroegen

Een halve museumtour, 

jassen die niet alleen dicht maar ook op slot konden

brandende vragen in de Lucifer

meer jeugdsentiment en een terugreis

versplinterd als het welbekende kruis

En op het laatst, ik weer alleen met mijn tas
en mijn versleten schoenendie de Leidse straten verslijten
en een eend die met zwemvliezen het dunne ijs betreedt
daardoor hoorde ik de magische klanken
van bevroren water dat behoedzaam breekt

Een heerlijk weekend.

Veteranenweekend met de Belgische slag

In het leven twijfel ik over veel dingen, maar nooit over België. En dat ondanks het niet zo plezante feit dat niet iedereen daar lacht, ook al beweert het Goede Doel van wel. Propaganda, ik zeg het jullie. Komaan zeg, wat valt er nu te pruilen, dat taaltje is toch immers zo zacht? Natuurlijk wonen er psyschopaten en pratende honden met een baas genaamd Gertjuhhhh (ik ken iemand die deze imitatie veel beter kan, namelijk ex-studiegenoot en collegaschrijver Coen van Beelen en God, ik wenste dat ik nu een audiolink kon plaatsen...), maar verder is het goed vertoeven in de Belgische weelde. Dikke frieten, fantastisch bier en karaoke. Veel karaoke. En cultuur, laten we dat vooral niet vergeten. Elk jaar ga ik weer overstag en val ik als een blok voor onze zuiderburen tijdens de zogenaamde 'buitenlandreis' georganiseerd door mijn (inmiddels ex-) studievereniging en ook twee keer deels door mijzelf. Iets met reiscommissie.

Vijf jaar mensen, vijf jaar lang ben ik al van de partij. Geen reis heb ik overgeslagen, wat mij tot één van de veteranen maakt. Net als Coen van Beelen overigens. Met een lach en een traan kijk ik terug op  de vijftien volle dagen die me weer een paar jaar van mijn leven gekost hebben. Dagen waarin bij elkaar misschien vijf uur geslapen werd, dagen waarbij 40 studenten gedrogeerd en lijdend aan een aneurysma achter Moeder de Gans (docent Ludo, waar ook de tophit 'Follow the Ludo, Ludo' vandaan komt) aanhobbelden, dagen waarbij groene thee ten strengste verboden was en het zogenaamde 'doppie' jenever behoorde tot de uurlijkse (?) kost.

Maar ik nam geen enkel risico. Ik heb nooit getwijfeld over België.

Februari 2007, 3 dagen Brussel. Ik stond op het punt mij uit te schrijven bij de universiteit, omdat de studie helemaal in de soep liep, maar de studiereis wilde ik toch nog even meemaken. Voor het eerst mengde ik mij op fanatieke wijze tussen studiegenoten van wiens bestaan ik mij tot die tijd niet bewust was. Mensen met rode brillen die De Kabouterdans uit hun hoofd kenden. Een heerschap van 30 dat me overal achtervolgde, tot en met de slaapkamer aan toe, totdat ik er tegen vriendin M. over begon te klagen in het duizendbierencafé. Zot als ik was, had ik niet in de gaten dat het heerschap achter ons stond en verbouwereerd afdroop. Oeps. Vriendin M. en ik trokken ons terug in de 'gaskamer', ofwel onze tweepersoonskamer die we volspoten met deo en waarvan het raampje dus niet openkon. Het gat in de ozonlaag is nog nooit zo expansief gegroeid als toen. We praatten over mijn krakkemikkige relatie en een vermeende affaire met de studentmentor. Lies, all lies! Op de terugreis, natuurlijk heel gezellig en schools op de achterbank in de bus, luisterden studiegenoot en vriend J. en ik naar nineties muziek op zijn mp3-speler.

Dat bleek een terugkerend fenomeen, aangezien we het jaar erop, tijdens Brugge (want uiteraard motiveerde de plezante studiereis me tot studeren en dus ook blijven), onafscheidelijke nineties-muziek-matties werden. Dat begon al in de trein, tijdens een niet zo silent disco, waar de beroemde kreet: "Het is hier geen KROEG!" ten gehore werd gebracht. Ik mompelde nog dat ik het al zo lang vond duren voordat  het bier eindelijk gebracht werd. Dat vond de passagier niet erg plezant geloof ik. Ja, Brugge was gewoon fantastisch. Mooie en romantische stad, en een ontzettend gezellig reisgezelschap. Zingend liepen we door de straten, vooral Abel en Guus Meeuwis bleken favoriet. De legendarische mop over 'de zwarte ridder' werd geboren, compleet met gebaren. Het was een vieze mop. Men lag over elkaar heen van het lachen en van de jenever. Ik rookte sigaren met de dames en we spoten elkaar nat met waterpistooltjes tijdens het zogenaamde 'moordspel'.

Studiegenoot J. probeerde me voor de zoveelste keer te zoenen en daar kregen we voor de zoveelste keer ruzie over. Op de terugreis wilde hij echter toch weer naast me zitten in de bus: "ik kan gewoon niet boos op jou zijn" en hij gaf me de vredespijp, ofwel een oordopje, om wederom te genieten van de door ons omgebouwde jaren negentig hit 'Cashewnoten' van Ultimate Kaos.

Het jaar erop, Antwerpen. Antwerperd voor intimi. Wat kan ik zeggen, het was een reis beneden alle peil. Inclusief onze pretkamer. Het zingen op straat werd uitgebreidt tot het zingen in tunnels. En masse. Och, wat klonk dat goed! Voor het eerst maakten we kennis met de karaokebar, met het toepasselijke nummer Don't stop me now van Queen.

Vervolgens werden vriend J., een andere J. overigens, en ik buitengesloten door de jeugdherberg. Dra-ma. Sleutel vergeten, telefoons dood, alles. Gelukkig kwam er uiteindelijk een medewerker in pyjama aangerend om ons binnen te laten. Anders hadden we toch echt in het Hilton moeten overnachten. De reis waarbij ik smoorverliefd werd op ober Tim, omdat hij zo stuntelde, omdat hij zo zielig was. Het was wederom een reis vol sarcasme, zoals jullie kunnen lezen.

En toen Leuven, de reis waarbij alle outsiders bij elkaar op 1 kamer terechtkwamen. De 1 moest aan de beademing, de ander had een rol ducktape meegenomen en weer een ander ging 's nachts douchen. En gezellig dat het was! Mijn oude 'vriendschappen' waren niet meer, maar des te meer gelegenheid voor nieuwe. Dromen over een aanzoek (letterlijk) aan mijn bed in de jeugdherberg inclusief plasmatje, waterpijpen in een kroeg met schommels, een roos van wederom een andere J. (ze zouden een band moeten starten: de 3J's?), een ontluikende liefde die vooral te danken was aan bepaalde opmerkingen in het Afrikamuseum, liefkozingen in de karaokebar (ook jegens vrouwen) en een fantastisch karaokenummer tussen mijzelf en twee Belgen die op Nick en Simon leken. I believe I can fly is nog nooit zo mooi ten tonele gebracht met een roos in mijn haar als antenne.

Ach ja, herinneringen. Het blijft een kwestie van 'je had erbij moeten zijn' en 'gelukkig hebben we de foto's nog'. Morgen breekt dan toch echt de tijd van afscheid aan en met goesting terugdenken aan al die 'amai-heb-ik-dat-echt-allemaal-beleefd' momenten. Tijdens drie dagen Gekte in Gent wordt dan eindelijk mijn oh zo rebelse studententijd afgesloten, om aanstaande dinsdag fris aan mijn echte volwassen baan te beginnen.

België, bedankt! Ik zal altijd fier op u blijven!

Fotofilm Leuven 2010

Diplomarktplaats

I am the godmother of studying. Althans, dat heb ik mijzelf jarenlang door schade en schande wijsgemaakt. Die eeuwige student, dat was ik ten voeten uit en dat betekende dat ik dus geen steken mocht laten vallen door, bijvoorbeeld, een studie daadwerkelijk af te ronden en een baan te zoeken. Like normal people would do. How wrong was I toen ik ontdekte dat Johannes Kneppelhout (ja, ik heb heus wel opgelet tijdens mijn studie Nederlands), een 19e eeuwse francofiel, er ook al een aardig woordje over kon meepraten. Dat bewijst zijn onder Neerlandici beroemde en geprezen werk 'Studententypen' wel. Eigenlijk is er weinig veranderd sinds die tijd, als we zijn boek mogen geloven. De 'nerd' bestond toen ook al, evenals de 'einzelgänger' (met of zonder dampkring fungerende als halo) en de aversie jegens bepaalde hoogleraren. Ik noem hier geen namen. Ik moet nog met hen op studiereis, a.k.a. mijn afscheidstournee, aanstaande vrijdag.

Ik weet niet zeker of ik tot de categorie 'eeuwige student' of  'obsessief jager en verzamelaar' behoor. Want ik spaar ze allemaal: diploma's, certificaten, bokalen, medailles, TMF-awards, Edison's, Oscar's, oorkondes, lintjes, standbeelden en videobeelden van erehagen. Noem het wispelturigheid, noem het een brede interesse, noem het rusteloosheid, noem het narcisme, noem het niet volwassen willen worden. Ik krijg gewoon graag een bewijs van mijn acties, mijn geleverde inspanningen, een soort beloning, een tastbare herinnering. Niet puur als een middel om aan een baan te komen. Want waarschijnlijk zien werkgevers door alle diploma's mijn CV niet meer. Tijd voor de grote schoonmaak, op=opleiding. Wie biedt?

* 'Eerste toets' zwemmen voor slechts 2 euro (koopje, aangezien ik daar echt een jaar over gedaan heb, kicking and screaming on the side) of ruilen voor het felbegeerde 'veterstrikdiploma' waar mijn pauperschooltje niet eens aan meedeed. Tsssk. Ik draag nog steeds schoenen met klittenband.
* Zwemdiploma's A en B (2 voor de luttele prijs van 5 euro inclusief een gratis pionnetje om op te duiken)
* Honderd GULDEN aan Intertoysbonnen na het winnen van een tekenwedstrijd (die zijn al opgemaakt, uiteraard)
* Streetdancediploma's brons en zilver (twee voor 10 euro) met de gratis cd-single 'Changes' van Tupac, waar we tot in den treure op gedanst hebben. That's just the way it is. Some things will never change.
* Mijn havo-diploma voor 20 euro inclusief mijn toenmalige 'vriendinnen'. Die mogen jullie gratis van me overnemen. Ik hoef ze echt niet terug. Aan te bevelen als boksballen of als stuntpoppen.
* HBO-diploma 'commercieel toeristisch medewerkster'. Behaald in de tijd waarin de toerismewereld uit elkaar klapte omwille van 9/11. Een collectors-item! De hoogste bieder wint.
* Certificaat 'luchtvaartdienstverlening'. Wie wil het niet? Bevallig een Chinees te woord kunnen staan in een Boeing 747? Voor 10 euro is it yours! And yours truly.
* Propedeuse 'maatschappelijk werk en dienstverlening'. Alleen geschikt voor mensen die enigszins met mensen om kunnen gaan. Of heel oprecht en zonder te lachen 'hoe voelde je je daarbij?' over hun lippen krijgen.
* Certificaat 'gezinsbegeleiding'. Voor als je de ambitie hebt om op 12 Somalische kindertjes te passen. Bezint eer ge...
* Eerste en tweede prijs in een voetbalpoule. Toch gek dat ik voor die eerste prijs een zak spekkies en een huldiging op een Heinekenkrat kreeg en voor de tweede een zilveren bokaaltje. Where are their priorities?
* Certificaat 'journalistiek en nieuwe media'. Daarmee kun je nog eens op een Flair-redactie werken. Of ergens anders natuurlijk. Zoals bij de Viva. Of de Donald Duck. Dat laatste is nog steeds mijn grootste wens, ik hoop dan ook dat Donald dit leest.
* Certificaat 'creatief schrijven' van de LOI. Jawel, die van Wouter die zijn broodtrommeltje vergeten was en Merel die het kwam brengen. I feel so proud. Alleen jammer dat ze toen nog geen ipod weggaven bij een studiepakket.
* Bachelordiploma 'nederlandse taal en cultuur'. Die houd ik lekker zelf. Puh.

Tsja, studeren. Natuurlijk moet er gestudeerd, gestampt en gestresst worden (anders is de studie gewoon te makkelijk voor je, weg uitdaging...) maar voor mij draaide de hele 'college experience' ook zeker om feesten, (studie)reizen, doppies jenever, crappy baantjes aangaan, daten met gekke mensen, nieuwe vrienden maken, bepaalde vrienden ook weer lozen, van opleiding switchen, studie-en werkloos thuis zitten, stage lopen, het even allemaal niet meer weten, in het bestuur van je studievereniging gaan en er ook weer uitstappen, opgeven, weer doorgaan, hele domme fouten maken, maar ook slimme zetten.  Waarom braaf 1 levensplan doorlopen waarbij alles exact gelijk loopt of 'zoals het hoort'? We gaan allemaal vroeg of laat de pijp uit, dan heb ik liever een beetje geleefd. En een beetje gestudeerd.

En dan nu over naar Sam Cooke met het toepasselijke 'Wonderful world'. Dat zijn pas echte levenslessen, ongeacht diploma's. Die leer je niet op school. Alhoewel, misschien in het fietsenhok.

I have been Gilmored

Confession: ik heb het niet zo op van die typische vrouwenseries. Alom geliefde en mijns insziens enigszins overgewaardeerde ziekenhuisserie Grey's Anatomy met een dokter genaamd McDreamy (daar zal de Burger King blij mee zijn...) kan ik gewoonweg niet serieus nemen, alles met 'vrouwen' in de titel gecombineerd met 'voetbal' en 'het Gooi' ook niet en de dramaqueen serie Gossip Girl ('xoxo, bff's, what's up girlfrieeeend!') met opgefokte Paris Hilton klonen, hoeft voor mij ook niet. Teveel intriges. Teveel make-up.

Neen, ik houd van series waarmee ik mij enigszins kan identificeren, wil identificeren. Meestal zijn dat dus mannenseries, crime series of unisex series. Gilmore Girls is zo'n serie. Niet typisch voor vrouwen, ook al zou de titel anders doen vermoeden. En ik ben hopeloos verslaafd. Eens in de zoveel tijd MOET de hele serie dan ook gekeken worden, liefst op marathonniveau (dat is sóóó Gilmore!), met sloten thee en kilo's chips. En briljante quotes onthouden ftw, daar maak ik echt een sport van. Hoe heerlijk bevoorrecht, om de trotse eigenares te zijn van alle zeven seizoenen. En ik weet niet wat het is, maar de serie straalt instant happiness uit. Mooie softe beelden, hilarische woordgrappen op topsnelheid, voor mij soms behoorlijk herkenbare verhaallijnen, stuk voor stuk briljante personages (waar zie je dat nog?), absurditeiten en een perfecte afwisseling van humor en serious business. I like!

Eindelijk een serie waarbij ik mij begrepen voel. Immers, hoofdpersoon Lorelai Gilmore moet gewoon stiekem een zus van mij zijn. Of verre familie. In iedergeval ben ik een afstammeling, een nazaat, dat kan gewoon niet anders. En ga nu niet zeuren dat het fictionele karakters zijn, dat haalt alle magie weg.

Afgezien van het feit dat Lorelai knocked-up raakte op haar zestiende (en ik toen nog niet eens gezoend had, foah shizzle!), twee keer bijna trouwt en 1 keer echt (en vervolgens weer scheidt), moet ik zeggen dat we aardig op elkaar lijken. Ik bedoel: de koffieverslaving ("Hoeveel kopjes heb je al gehad?" "Eén." "Plus?" "Vier."), een immer afwijkende mening, een aversie jegens oranje eten (behalve Cheetos natuurlijk), de maffe outfits (vooral op foute feestjes, en laat ik nu vrijwel alles beschouwen als een fout feestje), de eetgewoonten (zoet, zout, vet en bier, en daar geen grammetje van aankomen), de fascinatie voor filmklassiekers en de drang weerloze slachtoffers à la Luke te forceren tot meekijken tijdens zogenaamde movienights, schaamteloze acties en speeches na teveel alcoholicums, de algehele chaos, huisdieren een gekke naam geven (zij haar hond Paul Anka, ik mijn vissen Sharon & Gio), de zelfstandigheid (mijn lieve kleine teeveetje vooral niet laten vervangen door het plasmascherm van een vriendje, hell no) en...KARAOKE! Och kijk nou toch eens, wat zoet:

http://www.youtube.com/watch?v=oPaTmNZtsAc

En zie die anders zo stoere en grumpy Luke eens vertederd kijken. It could be me, for sure. Ik maak ook altijd softies van robuuste heerschappen. Het liefst met een roos in mijn haar, als een soort antenne. Ja, daar had je bij moeten zijn. Alhoewel onderstaande foto ook best een goede sfeerimpressie geeft:

Lorelai zal trots op me zijn. En ik op haar natuurlijk. Toch apart dat er een serie over mij gemaakt is, buiten mijn weten om. Ik zou ze eigenlijk moeten aanklagen: hallo, er zit wel copryright op mijn persoonlijkheid hè?  Yes, I think I have been Gilmored!

Dromen over Doutzen

Het schijnt zo te zijn dat mensen die veel, vaak en levendig dromen, beschikken over een rijke fantasie. En bovendien (te) veel nadenken, zelfs in hun slaap. Het gezegde 'ik ben best lief, als ik slaap', gaat bij mij niet op. In tegendeel, ik draai, praat, brabbel, grinnik, slaapwandel ( zoals om 4 uur 's nachts denken dat het al tijd is om op te staan, mijn hele 'routine' afwerken en de 4 in de klok beschouwen als een suggestie voor 7), scheld (keihard "ga weg, ga weg!" roepen naar mijn beduuste moedertje die me gewoon even welterusten kwam zeggen), sla mensen een bloedneus (ahem, dat is nog steeds niet bewezen) en ben ik bang dat ik mijn grootste geheimen onthul tijdens die intense droomsessies. Not that I have any, maar met het onderbewuste weet je het maar nooit. Zeker mijn onderbewuste, there's some scary shit in there, folks. Na zo'n droom voel ik mij 's ochtends meestal like crap on toast. Een droom over een onverstoorbare remslaap lijkt me ook wel eens fijn. Oh lieve droomfee, verhoor toch mijn gebeden!

Het is me overigens wel eens gelukt om een bepaalde droom te saboteren. Probeer het maar eens, want de overwinning op het onderbewuste geeft een enorm machtig gevoel. Ik bedoel, hallo, het is toch zeker mijn droom? En ik droom wat ik wil. Dus niet dat mijn lieve mama ineens een enge heks blijkt te zijn met Theo & Thea tanden. Die desbetreffende droom kwam echt minstens drie keer in exact dezelfde verhaallijn terug (it must be a running gag) en inmiddels kende ik het uitgekauwde script wel. Mijn fantasie kon wel een oppepper gebruiken. Maar wat zou er gebeuren wanneer je een droom saboteert? Ga je dan dood? Is het tijd voor de Apocalypse? Val je uit bed na een driedubbele salto? Nee, geloof me, het is erg onschuldig. Je laat enkel je beduuste medespelers achter die begrijpelijkerwijs hun tekst verloren zijn, en wordt wakker. En jij bent degene die het laatste lacht. Het enige dat daarvoor nodig is: al je kleren uittrekken en eens een andere richting uitrennen dan je normaal gespoken deed. Leer van je fouten, lieve dromers. Links is het nieuwe rechts, of probeer gewoon eens ordinair weg te vliegen. Neem het risico om in een gapend gat te vallen op de koop toe. Uitgelachen zul je niet worden, aangezien je medespelers aan de grond genageld zullen zijn. It's worth it, people! Alleen heb je je mogelijke bedpartner wellicht wel iets uit de leggen 's ochtends.

Vannacht droomde ik over Doutzen Kroes. Ja, ook vrouwen dromen blijkbaar over Victoria's Secret modellen, alleen dan iets minder dirty. In mijn droom droeg Doutzen echter geen vleugels, maar een tuinbroek. Toch best dirty, als je erover nadenkt. Bovendien was ik in de droom schijnbaar erg rijk, wat de omgang met mevrouw Kroes kan verklaren. Mijn portemonnee zat immers vol met guldenbiljetten. Guldens ja. Zelfs na tien jaar achtervolgen ze me nog en laat mijn droom zien dat ik in een andere dimensie best rijk had kunnen zijn, if only we maar trouw gebleven waren aan de guldens. Stomme complotten. Alleen lette ik, uiteraard, niet goed op mijn roze Paul Frank rugtas inclusief dikke portemonnee en liet ik deze open en bloot in een park liggen. Tsja, in dromen heb ik blijkbaar een groot vertrouwen in de mensheid. Gelukkig was daar Doutzen nog. We gingen heerlijk gezusterlijk windowshoppen. Gek genoeg werd er weinig gekocht, wat ook weer de mistroostige tuinbroek van Doutzen, type 'Ko de Boswachtershow', kon verklaren. Wel moest ze erg vaak en erg hard lachen. We praatten over haar zwangerschap 'een bevalling is gewoon een spagaat boven een kist dynamiet' en haar huwelijk met die deejay. Ik geloof dat ik hem nog net geen neger noemde. Of wel. In mijn dromen flap ik er van alles uit, vandaar het onderbewuste natuurlijk.

Doutzen en ik. We hebben weinig gemeen, met name ons banksaldo, maar wel treden we allebei op in een heuse koffiereclame. Zij voor Douwe Egberts, ik voor Salento. Zij verdient er miljoenen mee, ik ietsjes minder. Maar toch, ik mag haar wel. Ik heb toch maar even met haar mogen bonden. En dat neemt niemand mij af, zelfs geen dromendief. Of een koekjesdief.

Koffiebrief

Na de befaamde poederbrief, is er nu ook...

de koffiebrief! Met mij erop, zij het mini-me, maar toch.

En deze week komt de Salento bedrijfsfilm uit! Mocht het technisch mogelijk zijn, dan post ik 'em hier natuurlijk. Inclusief blog, want dat is er ook nog niet van gekomen. Schaam on mij.

Who's your nanny?

Vanaf vandaag kunt u mij officieel boeken als supernanny via Oppasbron. Dat is net een datingsite, maar dan met kinderen. En dat klinkt erg fout, besef ik nu. Toch lijkt het me best wel weer eens geinig, oldskool en so 90's babysitten in het kader van 'de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft'. En nog veel meer andere kaders zoals chips, cola, Disney, K3 en oja, voldoening natuurlijk.

Want ik vind kinderen leuk, dat wil zeggen: niet allemaal natuurlijk. Kinderen moeten gewoon niet teveel en te hard krijsen, dan lijken het net mensen en vallen ze best mee. Maar met mij als supernanny (zonder de lach, zonder big hair en zonder Mister Sheffield. Ook zonder Jude Law overigens.) valt er toch niets te krijsen, pochpoch. En mocht het toch gebeuren, dan krijs ik gewoon net zo hard mee, zo niet harder. Daar hebben ze niet van terug, die kleine poepfabriekjes. Ga je met ze naar de Albert Heijn XL (let op, hier volgt een waargebeurd verhaal) en willen ze dolgraag de Dora-koekjes, laat ze dan. Die dingen zijn best te eten, geloof me. Gooien ze vervolgens vol stampei alle niet-Dora producten uit je winkelmandje, word dan niet boos, maar zeg: "Jij hebt de Dora-koekjes gekozen, nu mag ik wat kiezen. En ik kies de viergranen-extra-gezonde-met-veel-ijzer-spinazie lasagnabladen van Knorr. Ieder z'n ding toch?" Wat een triomf als de kleine driftkikker vervolgens zegt: "Oh, oké. Dat is waar." Kinderen zijn helemaal niet zo egoistisch, als je bereidt bent om met hen samen te werken. En ik ben niet de enige die er zo over denkt, de Volkskrant denkt het ook. Empirisch onderzocht nog wel.

Ach en wee, mensenkinderen. Laat ik het zo stellen: ik ben niet zo'n typische giechelbakvis met baardrang en klepperende eierstokken die bij de aanblik van iedere baby een spontane hormoonwaterval doet produceren, "koetsjekoetsje, wat ben jij een zoeteke!" kirt boven elke passerende wandelwagen ongeacht of daar een krijsend speenvarken in ligt, en andere kinderachtige gedragingen waar dat kind toch spontaan een lachstuip van krijgt. Of een jankbui. And who can blame him? Nee, sommige kinderen zijn gewoon schattiger dan andere, vooral als ze (net) beginnen te brabbelen en woordjes verbouwen. 'Broeksmouwen' voor broekspijpen, 'bibberspikkels' voor kippenvel en 'tante Noten' voor landgenoten. Ja het is heus, ik heb getracht een meisje van vier 'landgenoten' te laten zeggen, in het kader van 'koninginnetje spelen'. Logisch toch? Koninginnetje spelen is so 2011. Net als kerstboompje overigens. Talk to the hand als je dat niet begrijpt, puh.

In een wereld van egoisme, individualiteit en keiharde business, is een middagje optrekken met een kind soms echt een verademing. Kinderen zijn zo eerlijk, oprecht en puur. Dat is, als je de juiste treft natuurlijk. Sommige kinderen zijn zelfs mij iets te eerlijk, oprecht en puur. Aan de andere kant: ze zullen nooit schijnheilig doen wanneer ze je eigenlijk niet mogen. En ik vermaak me wel met die blagen hoor: met negen nijvere negertjes (oeh, alliteratie, goed hè?) naar de kinderboerderij (ja, echt waar), fotoshooten met mijn nichtje, mijn teken- en spelletjesskills weer eens ophalen, afgepeigerd op de vloer van een beurs zitten en een discussie voeren met een wildvreemd klein ventje over wat dieren eten (ik: "Alle dieren eten toch patat?", ventje giert het uit: "Nee johhhh!"), baby's imponeren met een glas rode wijn of een gek dansje en een kusjesaanval krijgen van het meisje van vier, die van 'tante Noten'. Geweldig(e) noten. Als een kind zo blij maak je me, als ik mag voorlezen met stemmetjes. Of met zelfgebrouwde (onzin)verhaaltjes. Alleen dingen waarbij keihard gerend moet worden, meestal in een volle huiskamer, probeer ik doorgaans te ontwijken. Net als die peperdure Mingvaas.

Zalig zijn zij, die het kind in zichzelf nog niet verloren hebben.

Little Liberty:

Dan volgt nu als uitsmijter deze fantastische 'Who's your nanny?' advertentie:
Heb jij een schattig klein zoontje met bijbehorend tuinbroekje, houthakkersbloesje en propellorpetje? Of vind je het geen probleem je kind na afloop in die outfit terug te vinden? Of een lief dochtertje met iets te grote Eftelingsloffen, liefst met rinkelende belletjes? Dan ben ik jouw nanny! Ik garandeer een "Is dat MIJN kind?!" exclamatie bij thuiskomst en ja, dit is op verschillende manieren uit te leggen. Reageer nu, liever gisteren dan vandaag, er is er maar 1 van mij op voorraad.

Voor 2011 (nemens)

Beste 2011, hello to the newbie, geachte nieuwe levensfase,

Welkom in mijn rommelige leventje. Weet je wel zeker dat je er klaar voor bent om al mijn (wan)daden voor wederom een heel jaar te registreren? Al mijn misstappen, blunders, valse noten, foute antwoorden, griepjes, snottebellen, vreemde oprispingen, tevergeefse pogingen, doemgedachten, slechte blogs, stukgelopen vriendschappen, scheldpartijen en miskopen? Nee, perfect ben ik absoluut niet, dat kan ik je alvast wel vertellen. Ik propageer 'worldpeace' als zijnde een of andere giechelige miss universe in de ogen van velen, maar besef dat daar meer voor nodig is. What you see is not always what you get. De wereld is immers kortzichtig, men oordeelt maar ziet niet echt, wil niet echt zien, wil in hokjes denken. Weet je 2011, vaak kan ik (voor)oordelen wel een tijdje van me afzetten, maar er komt een moment waarop dat niet meer lukt. Dan is ook de tijd van 'erboven staan' voorgoed voorbij en denk ik: bekijk het maar. Ik heb ook zo mijn trots, jatochnietdan? Just for the hell of it..

Beste 2011, moge je een jaar zijn van (wijze) levenslessen, opbouwende kritiek en eerlijkheid. Ik vind het heus niet erg om mensen te ontmoeten die me niet mogen, maar laat ze dan alsjeblieft niet zo schijnheilig doen. Ik ben niet gevoelig voor slijmerij. Wanneer ik het gevoel krijg dat mensen het niet goed met me voorhebben, val ik stil. Helemaal stil. Voel ik een sterke onwil om te praten, om nog moeite te doen contact te maken, want het is toch nooit goed. Men weet het altijd beter, wil elke discussie winnen, wil uberhaupt overal over discussiëren. Het is maar waar je zin in hebt.

Laten we in 2011 gewoon eens wat aardiger zijn voor elkaar, iets voor elkaar over hebben zonder bijbedoelingen, elkaar aan het lachen maken. En echt, gaat toch heen met die torenhoge en onmenselijke eisen van tegenwoordig. Kijk eerst eens in de spiegel, verplaats je eens in een ander. En neen, ik verwacht heus geen snoezepoezig wereldje waarbij we 'en masse' Carpenter songs zingen of 'Kumbaya my Lord, Kumbaya' inclusief bomen knuffelarij, maar het mag allemaal wel wat socialer en iets minder isolement.

Kent u deze reclame nog over aardige mensen, hoe gaan we ermee om? Welnu, that's my point exactly:
http://www.youtube.com/watch?v=_1-4LtZbqls

(Eigen)aardige groetjes,

Uw moraalridder Lady Liberty.