The Fashion of the Antichrist

Mode. Fashion. Kleren. Kleedjes (met dank aan mijn opa: "Wat heb je een leuk kleedje aan!"). Outfits. Zoveel meningen, zoveel synoniemen voor de variant op de vijgenbladeren van Adam en Eva met als pronkstuk de boerka. Tsja, (over)waardering van kleding moet je me de bek niet openbreken: van praktisch nut naar fashion statement en van Wibra tot Prada. En oh, wat hebben we het er maar druk mee. Want waarom hechten sommige mensen  toch zoveel waarde aan de drie b's: bladen, blogs en bekende ontwerpers? En waarom is een jurk van Chanel standaard hot en eentje van Vero Moda eerder not? Waarom worden kinderen (en ook volwassenen) nog steeds gehoond, omdat ze niet 'de juiste' kleding zouden dragen? Ik heb er natuurlijk de balle verstand van, maar soms denk ik: onder de grond zien we er allemaal hetzelfde uit.

Jassiewijle
Dat mode veel tongen (en handjes) losmaakt, heeft ook stylist Bastiaan van Schaik onlangs ondervonden toen hij een meisje een compliment maakte over haar jas: vriend(niet zo)lief werd woedend ("Hoe DURF je de jas van mijn vriendin mooi te noemen?! Ik roep al weken dat ze dat wanstaltelijke ding moet ruilen en nu doet ze dat natuurlijk nooit meer. Jij...jij...modeman!") en begon vervolgens te duwen en te dreigen. Arme Bassie. Ik zou hem graag dit t-shirt cadeau willen doen. Misschien niet erg stylistisch verantwoord, maar wel zo veilig. Een gewaarschuwd mens telt voor twee (in het geval van Bassie voor vier ;-)) en tegenwoordig heb je nu eenmaal een alibi nodig om 'aardig' te kunnen zijn. Toch ergens wel gek: we weten immers allemaal dat Bassie nooit een vrouw zal versieren. Hij zou er hoogstens vandoor gaan met haar jas.

De bikini van Berlusconi
In een maatschappij van Oh Oh Tirol, oosterse opstanden, hitsige presidenten en de verstandskiezen van Frans Bauer, wordt er ook nog eens van ons verwacht dat we hier op modieuze wijze mee omgaan. De multi-billion-dollar mode-industrie knijpt immers nooit een oogje toe, tsunami of geen tsunami. Ofwel: op je killerheels naar de stemlokalen en op naar Tripoli in je maxidress met etnische print. En dan natuurlijk wel op de juiste wijze gedragen anders kan het echt niet, aldus de kenners. As if. Foei, dat zou iedereen toch moeten weten door middel van een zesde zintuig of een derde oog. Alleen Berlusconi vormt natuurlijk een uitzondering op de 'wat er ook gebeurt, altijd blijven stylen' regel. Voor hem heeft een minimalistische bikini immers al veel te veel om het lijf.

Slaafs en vermoeiend
Voor het gros van de mensheid geldt dus: mode kent regels. Strenge regels. En de bladen staan er vol mee: 'wie droeg wat tijdens de Oscars?', celebrities die volgens 'deskundigen' modeflaters slaan en stellige 'je kunt dit seizoen echt niet zonder de harembroek' uitspraken. Ik vind het eerlijk gezegd maar slaafs en vermoeiend. Veel trends laat ik dan ook aan mij voorbij gaan, puur omdat ik ze verschrikkelijk vind: harembroeken dus, Uggs, ultiem hoge (slee)hakken, slobberige gewaden, de lijst is lang. Met deze uitspraak wil ik overigens niet beweren dat ik wel weet hoe het moet, want dat is namelijk niet het geval. Dat ik nu toevallig twee modeblogs voor DeJaap heb geschreven, maakt van mij allesbehalve een autoriteit op dat gebied. Ik schrijf doorgaans ook liever over andere dingen. En van mode weet ik niets, niets dan wat ik hoor, niets dan wat ik lees. Goh, daar zouden ze eens een liedje over moeten maken ;-).

Modetip van the Antichrist of Fashion herself:  wees trouw aan jezelf, je eigen smaak, je eigen voorkeur. Wees niet bang om op te vallen, zolang je je er zelf prettig bij voelt. Goedkoop of duurkoop. Pareloorbellen of veiligheidsspelden. Over slechte smaak valt immers niet te twisten, over mode wel.

Feest!

It's my birthday! Ondanks een verrotte kaak, kon er nog net een feestbammetje van af:

Oma weet raad in tijden van vaat

Eerlijk is eerlijk: ik ben geen huishoudelijk type. Mijn motto's luiden dan ook: haat aan vaat, stofzuigen zuigt en 'het is pas vies als je het ziet'. Ook voor het 'ontharen' van het doucheputje, kun je mij niet bepaald wakker maken. En dat terwijl een dagje opruimen echt verademend en geestverruimend kan werken. Ik ben bijvoorbeeld dol op dingen weggooien, het liefst vuilniszakken vol. Troep om mij heen zorgt immers voor troep in mijn hoofd en dat moeten we natuurlijk niet hebben. Aan de andere kant mag er ook wel een beetje geleefd worden, mijn appartementje hoeft geen steriel ziekenhuis te zijn. Tsja, het is soms erg lastig om mij te zijn met een karakter vol tegenstrijdigheden ;-).

Nu de lente weer voor de deur staat gaan veel mensen rigoreuzer te werk. U bent allen toch wel bekend met het fenomeen 'voorjaarsschoonmaak'? Ik moet toegeven dat het wel enigszins riekt naar de Libelle, maar ik kan me het gevoel van 'een nieuwe en frisse start maken' wel goed indenken. Zo ben ik afgelopen dinsdag wezen theeleuten (inclusief kaakje!) met drie lieve 'omaatjes' die wel konden meepraten over de jaarlijkse lenteschoonmaak. Negeer vooral de typfout 'kassen' in plaats van 'kasten', dat is waarschijnlijk een foutje van de redactie geweest.

Over hem(d): modeblog op DeJaap.nl

Hier staat 'ie, mijn tweede blog voor DeJaap.nl over de charme van de witte blouse:
http://mode.dejaap.nl/2011/02/22/overhemd/#more-272

Van voetballer tot dansmarieke

Afgelopen week ben ik er weer lekker op uit geweest met mijn professionele notebook in de hand. Samen met fotograaf M. 'langs de lijn' kleumen op het voetbalveld, bijna een bal tegen mijn porem krijgen tijdens het 'telefooninterview in de wind' (skills people, skills!) en daarna grinniken bij/om de fluoriserende dansmariekes in T.A. Zo kom je nog eens ergens.

Verder heb ik nog wat gespot ook:

Ten slotte moet ook de journalistiek wel een beetje fashionably verantwoord blijven. Daarom kunnen jullie morgen weer een blog van mij lezen op DeJaap.nl over de charme van de witte blouse en staat donderdag, als alles mee zit, mijn 'Recycle je kledingkast (en krijg de kolere)' blog op nrcnext.nl.

Watch 'n learn!

Random cuteness

Soms ben ik echt een dweep eerste klas. Ik hoef maar één van mijn favoriete zenders Animal Planet  aan te zetten of daar gaan de hormonen alweer tekeer: "aaah, die!" en "ik denk dat ik moet huilen!" bij de aanblik van een snoezige pluizenbol. Vooral (rode) panda's, kleine aapjes, pluizige kittens, mangoestjes en sla vretende prairiehondjes zijn favoriet. Serieus, je kunt me zo een dag opsluiten in een random dierentuin (voorkeur: Noorderdierenpark Emmen) waar ik met een zak popcorn rustig een uur of twee naar de apenrots kan zitten staren. Het zijn net mensen, maar dan hilarischer. En met meer schijt aan alles. Uberhaupt meer schijt.

Vandaag ontdekte ik op de site van National Geographic dit ontroerende ventje:

Zeg nou zelf, zoveel liefheid op een stokje: DAT KAN TOCH NIET?! Het beestje blijkt een zogenaamde 'lemur' te zijn, een neefje van de aap met hele grote ogen. Helaas worden deze schattige primaten met uitsterven bedreigd dus ik zeg: ga collecteren, voer actie, doneer bloed of desnoods een arm of een been en zorg dat we geen lemurloos leven tegemoet gaan! Als extra argument deze propagandafoto:

Ook best schattig: mijn broertje die zich stoïcijns vastklampt aan zijn aardbeienijsje opdat zijn gemene zuster hem niet kan afpakken met slijmerij van lik-me-ijssie. Je ziet me gewoon smeken, vals sekreet dat ik ben. Maar hallo zeg, moet je maar niet zo langzaam eten. De tantaluskwelling!

Goed, tot zover dit weet-waarom-je-dweept-blog. Morgen weer normaal doen.



Dagboek van een freelancer

Precies een week geleden nam mijn bevlogen leventje wederom een andere wending. Telefoontjes en hectische e-mailsessies volgden. Tranen vloeiden. Papieren all over the place. Het was kort maar krachtig.

Schop onder mijn kont
Want met mijn herwonnen vrijheid voel ik me inmiddels energieker en gedrevener dan ooit. Het lijkt wel alsof dit de schop onder mijn kont is waarop ik zo lang heb gewacht. Altijd maar uitstellen. Láter, later word ik journalist. Als ik goed genoeg ben. Als ik rijk genoeg ben. Als ik stoer genoeg ben. Als ik zeeën van tijd heb. Als ik een rijbewijs heb. Ja mensen, ik kan een boek vullen met alle bullshit die ik mezelf heb wijsgemaakt. Maar nu de situatie dusdanig op zijn kop is gezet, is uitstel van executie beslist niet meer mogelijk. Er is werk aan de winkel, er moet geschiedenis geschreven worden, journalistieke geschiedenis!

Bloggingbroek en foute sokken
Inclusief bloggingbroek en foute sokken in plaats van stoute schoenen, zie ik er sinds maandag uit als de antichrist of fashion. Als een ware kluizenaar-in-de-dop (het leven van een freelancer?) stuur ik ongeveer 9.8272 e-mails per dag, verzin ik pakweg 1.3464 nieuwe ideeën voor websites, kranten en magazines, pluk ik Cosmopolitan's en Marie Claire's kaal voor mijn mode moodboard en leef ik achter mijn keukentafel a.k.a nieuwe 'kantoor':

Het spijsverteringsproces van een panda
Want er wordt in dit huis niet geluierd, horen jullie mij? In iedergeval niet van negen tot vijf. Zo ongeveer dan, want het hoeft allemaal ook weer niet zo dwangneurotisch te worden. Ik eet gewoon lekker een misosoepje als ik daar zin in heb, niemand die er wat van zegt. Verder kijk ik dagelijks het nieuws, werp ik mijzelf op Nu.nl en kladder ik hele kladblokken vol met al dan niet unieke vondsten. En ik vind het fantastisch. Waarom mezelf blindstaren op één bron, terwijl ik zo ontzettend veel dingen interessant vind? Van mode tot nieuwsfeiten, van liefdesperikelen tot het spijsverteringsproces van een panda. Aangezien ik allergisch ben voor eentonigheid, ben ik momenteel helemaal in mijn hum. Want ondanks de onzekerheid wat betreft een vast inkomen, doe ik eindelijk wat ik altijd al had moeten doen: een ontzettend gemotiveerde, hardwerkende en vooral ook volhardende journalist zijn.

Flow
Het klinkt misschien hartstikke hippie, een logica van lik-me-geitenwollensokken en vreselijk Zen, maar ik heb echt het gevoel alsof er een blokkade uit mijn hoofd verdwenen is. Al zo lang wil ik over van alles schrijven, maar kon ik de woorden niet vinden. Wilde ik de woorden misschien ook wel niet vinden. Maar nu mijn hoofd leeg is, is er eindelijk ruimte voor mijn eigen ideeën en is het bovendien van levensbelang dat ik die er eindelijk eens uitgooi. Now is the time. Een tijd van bezinning en afsluiting is aangebroken.Vandaag heb ik bijvoorbeeld voor het eerst mijn 'begrafenisjurk' weer aangetrokken, ofwel de jurk die ik aanhad op de begrafenis van mijn vader. Bijna een jaar heeft die jurk vervolgens ongedragen in de kast gehangen, omdat ik er natuurlijk allesbehalve fijne herinneringen aan had. Toch moest 'ie aan vandaag en wel helemaal opgeleukt met jasje en accessoires. Na vier dagen bloggingbroek en foute sokken, mag ik me ook best wel weer eens het meisje voelen.

Nog een voordeel aan freelancen: geen collega's die jouw muziek niet kunnen verdragen. Mijn buren zijn het inmiddels wel gewend denk ik dus daar hoef ik me niet meer om te bekommeren. Ik draai dus naar hartelust mijn 'Best dancehits of the 90's' met dit ultiem toepasselijke nummer:

I've got the power!

Zo, en nu is het vijf uur en ga ik lekker net als de hele werkende meute iets leuks doen: een goedkope pizza eten met vriendinnetje E. in onze (ex)studentenstad L. Want morgen moet er weer hard gewerkt worden voor de krant. En voor het eerst in mijn leven vind ik dat eindelijk eens echt leuk.

Dat zou eigenlijk ook wel in de krant mogen.

Japio

Hij is zojuist gelanceerd hoor, mijn allereerste fashionblog voor DeJaap:

http://mode.dejaap.nl/2011/02/16/uggs-crocs-een-wanstaltige-liefdesbaby/#more-232

Much more to come! Ik heb speciaal mijn bloggingbroek al aangetrokken.

Cruggs: een tragisch dieptepunt sinds mensenheugenis

Dit is mijn eerste blog voor mode.dejaap.nl. Morgen om 14 uur staat 'ie ook daar online!

Onze eeuwenoude schoeiselgeschiedenis kent vele hoogte -, maar vooral ook dieptepunten. Niets is immers zo platvloers als een schoen. Onder het motto ‘wie de schoen past, trekke hem aan’ volgt hier eerst een bekentenis mijnerzijds: ook ik heb mijzelf ooit bezondigd aan de waterschoen, de (nep) Nike tennisschoen en een pompeus misbaksel dat geen naam mag hebben, maar meer zool was dan schoen. Wat kan ik zeggen, het waren de nineties.

Gelukkig keerde al spoedig het tij en werd ik kritischer, wijzer en vooral ook lichtvoetiger. Want waarom pijnigt menig vrouwmens zichzelf met zo’n grotesk blok aan haar been? Hoe komt het dat ons straatbeeld verloedert door de opkomst van smakeloos schoeisel zoals  Uggs? Zijn dat niet gewoon uit de kluiten gegroeide sloffen? Dat ze warm, zacht en comfortabel zijn geloof ik best, maar waterproof zijn ze allesbehalve. Goedkoop ook niet: bijna 200 euro betaal je voor zo’n aseksuele schapenslof waar je nog echt op een mistroostige en levensmoede manier van gaat ‘sloffen’ ook.

Wanneer je denkt dat het allemaal niet lomper kan, zijn daar natuurlijk ook nog de veredelde klompen: Crocs. Wederom een geval van ‘zit lekker, maar ziet er niet uit’. Daar denkt de fabrikant anders over, want de webshop kirt het uit van volledig misplaatste euforie:  ‘Een schoen vol vrolijkheid en plezier’ en ‘Trek lekker iets gemakkelijks aan’. Dat riekt dan misschien wel niet naar zweetkakkers, maar wel degelijk naar de Libelle Zomerweek.

Maar dan, een ontdekking die mij kreten deed uitslaan als ‘wie heeft dat bedacht en waar woont hij?’ en ‘de Apocalypse was gisteren?’. In de categorie ‘mijn ouders hebben nooit seks gehad’ en andere ontkenningsfenomenen: de Ugg deed het in een ongezien moment met de Croc. Jawel, de twee meest huiveringwekkende schoeisels zijn tezamen gesmolten tot één bedroevend exemplaar waaruit alle leven verdwenen lijkt te zijn. Hadden ze maar een chaperonne bij zich gehad, dan was ons dit bespaard gebleven.

Deze liefdesbaby, ofwel dit adderengebroed, is all yours voor maar € 74,95.

Of uh, niet.

Romantiek van lik-me-vessie

* een uitkering aanvragen op Valentijnsdag
* een rode hartenbril in een Amsterdamse toeristenshop kopen, speciaal voor vandaag
* roze en rode glitterkaarsjes
* kaas. Veel kaas. Cheesyness all over the place.
* een kwijlerige duettenceedee opzetten en trachten 'Ik vlieg met jou naar de regenboog' van Frans Bauer en Marianne Weber helemaal uit te zitten
* mijn tweede artikel in Alphen CC over de liefde:

'Het Blog': de grote verbouwing

Na 'Het Blok' is er nu ook: 'Het Blog', ofwel de grote verbouwing van mijn blog. Een nieuwe header is in aanbouw en tevens volgt een heuse Twitterbutton! Hopelijk ben ik dit weekend 'over'.

Dusse: geniet nog even van de chaos. Het wordt allemaal een stuk strakker.

Was geverfd,

LL.

Vuurdoop

Vrijdagmiddag, half twee. "Het is volbracht", zei ze met een diepe zucht.

Twee weken lang hield ze de schijn op, speelde ze letterlijk voor secretaresse en voelde ze zich - eerlijk is eerlijk - doodongelukkig en absoluut niet op haar plek. En dat houdt een Lady Liberty niet vol. Lady Liberty wilde haar vrijheid terug, wilde vooral zichzelf terug. Zo ziet zij zichzelf als een kunstenaar, een creatieveling, een dromer, iemand die niet in een hokje geduwd wenst te worden en allesbehalve als een gestructureerde manager. Ook niet voor een tijdje, als het er niet in zit, zit het er niet in. Niet alles is aan te leren. Eerlijkheid duurt altijd het langst.

Ja, de weg naar mijn ultieme droom(baan) mag dan misschien hobbelig zijn en alles behalve internagellaktisch, maar ik ben nu eenmaal eigenwijs. Vanaf nu ga ik alleen nog maar doen wat ik echt wil, kan en waarvoor ik keihard gestudeerd heb: mijzelf volledig storten op de journalistiek. Niet meer mijn tijd verdoen met alles wat het niet is, goedbedoelde adviezen terzijde geschoven. En daar heb ik (nu nog) best een lege portemonnee voor over en een paar stevige krant-en-tijdschrift-stalk-slijm-en-smeek-sessies. Lieve redacteuren: ik zal jullie schaduwen als nooit tevoren! So you know. Be afraid, be very afraid of the girl in the red coat.

Want ja, de journalistiek is een lastig wereldje om door te breken. Ik weet wel wat ik uitkies hè? Het moet allemaal niet te gemakkelijk gaan. Ik merk gewoon dat als ik niet schrijf, ik niet gelukkig ben. I've come a long way en ik ben het nu zat: ik moet en zal journalist worden. Om ervaring op te doen, schnabbel ik in het weekend wat bij, namelijk bij de plaatselijke krant Alphen CC. Als vurige Valentijnsverslaggeefster, uiteraard weer gehuld in mijn rode jas, ging ik de straat op om nietsvermoedende passanten te vragen naar hun plannen voor Valentijnsdag. Hoe SBS6 van mij. Onderstaande diepte-interviews zijn het resultaat van een winderige (ahem) verslaglegging door mijzelf en mijn collega Eva. Foto's zijn door mij genomen, zijn ze niet fenomenaal? Jatochnietdan? Lady Liberty, daar moet je iets mee doen, blabla, mompelmompel...De bovenste stukjes zijn volledig door mij geproduceerd, de onderste twee zijn van Eva.

(klik op de afbeelding om te kunnen lezen)

Kortom; ik heb de smaak te pakken. Aanstaande maandag komt mijn tweede artikeltje in de krant te staan.

Ja, er mag dan wel een onzekere periode aanbreken, maar dat is nu journalistiek ten voeten uit. Het houdt het leven spannend, uitdagend en een tikkeltje onvoorspelbaar. Bovendien ben ik het wel gewend: geen dag is bij mij hetzelfde. En voorlopig vermaak ik mijzelf wel met redacties spammen, meeloopdagen (binnenkort ook bij het Leidsch Dagblad, een dagje mee met de sportverslaggever! Een journalist moet van alle markten thuis zijn hè ;-)) en vanaf volgende week ook modebloggen voor de, DeJaap, de site van mijn grote vriend en GeenStijl freelancer Bert Brussen: mode.dejaap.nl. Hij roept al jaren dat hij me lief en mooi vindt, dus vooruit, dan hang ik wel even het (fictieve) modepopje uit. Volgende week schrijf ik over hideous mode-items zoals Uggs en harembroeken. Komt dat lezen!

En volgend jaar werk ik sowieso bij de New York Times.

Was geschreven in steen,

Lady Liberty.

The first lady (liberty)

Och, als ik nu toch eens de first lady van Nederland zou zijn. Zeg nu zelf: met die bebrilde of geblondeerde heerschappen van tegenwoordig schieten we toch niets op? Niet dat ik heel feministisch een aanhanger ben van zogenaamde 'vrouwenpolitiek', maar ik vind wel dat het allemaal iets gezelliger mag. Iets minder ikke-ikke-ikke, iets minder betuttelend. Hierbij mijn partijprogramma:

* een speciale 'starterskit' met maandelijks zakgeld voor elke staatsburger. Just for existing. Immers, daar heb je helemaal niet voor gekozen. Je papa en mama dropten je op de wereld met het idee: zoek het zelf maar uit, kid. En dan moet je er nog zelf wat van maken ook, zelf werken voor je geld. Wat is dat nu voor logica?! Nee, ik vind dat je daar best iets voor mag terugverwachten. Want leven kost geld, zo heeft men ooit bedacht.
* wijn op werk mag best. Bier overigens ook. Als we dat gewoon allemaal op een collectieve en eensgezinde manier nastreven, hoeven er ook geen problemen te ontstaan. We zijn immers allemaal bedwelmd dus fouten worden niet opgemerkt. Bovendien: wat is 'fout'? Ik sta open voor een filosofische discussie op niveau.
* weg met overdrijvingen op de arbeidsmarkt. Eufemismen als 'interieurverzorger' in plaats van 'plantenbewateraar' en andere duurdoenerij zijn echt zo typisch Nederlands. Want kijk ons toch eens goed zijn, poch poch. Google maar eens naar willekeurige vacatures, want die zijn er genoeg. En toch vrijwel allemaal zo inhoudsloos. Want: wat betekenen ze? Dus hoe weet je of jij tot die beroepsgroep behoort? Ik bedoel maar: 'commercië en L&B assistent'? 'MEDIOR/SENIOR RECRUITMENT CONSULTANT INTERIM MANAGEMENT'??? Waar is de tijd gebleven van 'melkboer' en 'kapper'? Tegenwoordig ben je dan een hairstylist. Scheer je weg. Kapper.
* plaatsing van windschermen en regenkappen over heel Nederland. Need I say more?
* een algeheel verbod op Uggs, bontkraagjes en harembroeken
* wil je niet dat mensen te lang doorstuderen? Ga ze dan niet bestraffen met een smak geld, maar bied ze gewoon een baan aan. Veel mensen studeren lang door, omdat er gewoon geen banen zijn die goed aansluiten op hun studie, omdat men enkel goedkope stagiaires in dienst neemt of duizendpoten met een miljoen jaar ervaring of een grote bek. Aansluitend hierop volgt mijn eigen humanistisch verbond om, met name journalisten met een vaste baan, na vijf jaar weg te sturen opdat andere jongere werknemers een kans krijgen om  daar ervaring op te doen. Zo mogen we allemaal wel eens ondervinden hoe het voelt om werkloos te zijn en verdelen we de schade.
* geen belasting betalen tot je 30e. Je kunt je geld dan immers wel beter gebruiken.
* werkdagen zijn van dinsdag tot donderdag, en dan van elf tot vier. Veel gezonder.

Stem nu op Lady Liberty for first lady! Spanddoeken, demonstraties op de Dam (het nieuwe Tahirplein), stakingen, alles. You won't regret it. Je mag sowieso gewoon je hoed oplaten.

Mijn leven.

Waar is het gebleven?

Zoals The Partysquad (of all people) ooit beweerde in hun diep poëtische lyriek:

Officiële kunst, maar toch strictly business.

Little miss sunshine

If life was easy
I wouldn't be living at all.

Iets opgeven
Betekent niet
Dat je niet alles hebt gegeven.

Iets anders willen
Neemt nog niet weg
Dat je niet meer zult verschillen.

En het gezegde 'wees jezelf
Er zijn al zoveel anderen'
Zal ook niemands mening over jou veranderen.

Een (on)geloof in eigen kunnen
Neemt nog niet weg
Dat je het ook op zou kunnen nemen tegen de Hunnen.

Vechten tegen de bierkaai
Levert soms niet meer op
Dan oude wijn in nieuwe zakken, alweer een nieuwe draai.

Ik wil ook wel eens
Gewoon als ieder ander
Gewoon verdrietig kunnen zijn.

En niet altijd en eeuwig:

little miss sunshine.

Shake it like a polaroid picture

Want zeg nu zelf: dit slaat toch he-le-maal nergens op, mensen? Dames en heren, ik presenteer u: mijn Gentgroep. Gelukkig hebben ze genoeg andere talenten.