Klassieke kappergesprekken

Om niet helemaal 'bij de beesten af' te zijn, brengt menig primaat regelmatig een bezoekje aan de kapper. Ik zal jullie niet wéér vervelen met mijn harige historie en gooi het deze keer over een andere boeg. Hoor ik daar engelen zingen? Ja lieve blogleeskinderen, u vraagt, wij bloggen.

All of it, George
Want er schijnen meer mensen last van te hebben. Namelijk: hoe ontwijk je 'klassieke kappervragen' als het betuttelende 'heb je lekker een dagje vrij vandaag?' (in de categorie: ah, poepiedoepie, gaat kleine Jens een boertje laten dan? Ja, ja? Lach eens naar tante Toos, ja toe maar...of zoiets als: wat DOE je hier? Ga werken joh, luie WW'er!), 'ga je nog op vakantie?' (en dan niet dóórvragen)' en 'je moet wel goede producten voor je haar gebruiken hè?' (lees: hun peperdure smeersels met hepatitis B en rechtsdraaiende hennepolie met extra verzorgende bestanddelen). Zucht. IK KOM HIER VOOR MIJN RUST, JA?! Een hoofdmassage dient in stilte te geschieden. Anders verliest het zijn effect. En is de kapper echt geinteresseerd in je verhaal? Misschien wel als ik een knappe vent van 30 was geweest. Dan hadden ze me vast Nespresso aangeboden. All of it, George.

Verlovingsringen
Wanneer ik de kapperszaak binnenstap, vullen mijn poriën zich onmiddelijk met een bedwelmend odeurboeket van zoete shampoo, hete lucht en chemische hairspray. "Goedemiddag, kan ik je jas aannemen?", vraagt een kortgewiekte kapster met opplaklach en roodzwarte manen. Ik weet nu al: dát nooit. Op mijn hoofd geen 'Tokio Hotel'. "Wat zullen we doen?", vraagt ze dan, alsof we way back gaan en samen onze verlovingsringen moeten uitzoeken. Hoe bedoel je, wat gaan 'we' doen? Jij gaat het doen toch, mevrouw de kapster? Jij hebt hier toch voor geleerd? Ik hier blijf passief zitten en ben volledig aan jou overleverd. Als het een samenwerking betreft, mag ik toch zeker ook wel de helft betalen in plaats van dat belachelijke bedrag you're charging me?!

Het was de régen, echt waar
Ze zet me in een stoel en plukt wat aan mijn haar terwijl ze me in de spiegel aankijkt. Ze doet het voorkomen alsof ik mijn haren nu pas voor het eerst zie, zo van: wat heb je gedáán? Je háár! Ja, als je op plompe wijze een pluk haar omhoog houdt en erbij kijkt alsof het poep is, ziet het er inderdaad een beetje verlept uit ja. "Deze plukken zijn wel erg droog, die gaan het niet lang meer overleven." Ik denk: well duh, daarom ben ik hier toch? Kappers hebben toch magische handen? Haal ze dan weg! In plaats daarvan zegt ze: "Wat jouw haar nodig heeft is een verzorgend masker!" Het klinkt bijna orgastisch, alsof de kapster zojuist een baanbrekende formule op het gebied van haar heeft opgelost. Ik denk: nee, wat ik nodig heb is een schaar, dáárom ben ik hier, maar ze kwakt al een kledder 'verzorging' van één of ander fancy merk in mijn haren. There goes another 7,50 euro. Leuk dat ze het nooit even vragen, maar het erin smeren voordat je kunt protesteren. Want dan had je het gekregen hoor: "Maar mevrouw, zonder zo'n masker kan ik echt niéts met uw haar hoor!" Bovendien lijk je dan weer zo'n sloeber. Alsof je dode struik het niet waard is om een oppepper te krijgen van 7,50 euro.

Komt 'ie dan hè? Of niet?
De minuten verstrijken. Nog altijd laat de befaamde 'ben je lekker een dagje vrij vandaag?' vraag op zich wachten. Zie ik er soms (weer) te jong uit? Of werkloos? HET WAS DE REGEN! Daarom zit mijn haar stom, niet een gebrek aan opvoeding of inkomen! *bijt op tong* De poreusheid van mijn hairdo was blijkbaar afdoende voor een uur gespreksstof, net als een (letterlijke) stoomcursus 'stijltang hanteren voor beginners'. Want dat moet met een kam on the side, blijkbaar. Snotverdorie, ik ben allang blij als ik mijn nek niet brand aan dat hangijzer, nu moet ik dus óók nog multitasken met een kam. Vraag alsjeblieft naar mijn werk. Of naar mijn vakantie. Ik heb antwoorden hoor, echt waar! Interessantere antwoorden dan de laatste paar keer dat ik hier was. En niet half sliep.

Altijd weer die wasbakken
Toen gebeurde het. Bij de wasbakken. Altijd bij de wasbakken, want die roepen blijkbaar klassieke vragen op: "Ga je nog op vakantie?" JAAAAAAAAA! Ze vroeg het, ik begrijp de wereld weer! Want toegegeven: ik praat toch liever over mijn vakantie dan dat ik bestraft word voor mijn wandaden jegens mijn hairdo.

En kijk, ze leven nog:

En dat op mijn vrije dag.

Doe mij maar een dubbele Mc Inburger

Mijn klasje. Oh, mijn lieve zoete avondklasje uit V. De klas die alles had: humor, intelligentie en over het algemeen een flinke dosis keiharde motivatie om Hollands Next Inburgeraar te worden. De droom van iedere 'juf', de droom van iemand die in haar hele leven nog nooit één dag in het onderwijs gewerkt heeft. En och. Zo'n Indiase jongen met knalblauwe ogen is ook niet heel vervelend om naar te kijken ;-).

En nu moet ik ze verlaten, zonder gedag te kunnen zeggen. Zonder een welgemeend: "Dag kinderen, tot volgende week!" te kunnen roepen. Want er is geen volgende week meer. Ik krijg plotseling een nieuwe groep, in een nieuwe stad. Een leuke groep wel, maar toch. De tranen sprongen dan ook bijna in mijn ogen toen de schattige 'Eros Ramazotti' look-a-like vroeg: "Ga je weg? Vind je ons niet leuk meer?"

WELNEE EROS! UH, DINGES. IK VIND JULLIE FANTASTISCH! *vraagt zich af waarom ze zich zo snel hecht aan mensen*

Zo hadden we 'Mo', die me onlangs een asociaal bloemencorso cadeau deed waarmee ik moeder de vrouw deed verbazen: "Van wie heb je die rozen gekregen?" Ik: "Nou, van een Marokkaan natuurlijk. Lekker weertje hè, buiten?"

Dan was daar onze 'Eros Ramazotti', die volgens het systeem toch echt uit Marokko bleek te komen en bij Mc Donald's werkt. Hij vertelt dan ook trots over de bereiding van de producten. Dit moest en zou Eros Ramazotti undercover zijn, dat kon gewoon niet anders. Elk moment dacht ik dat hij in gezang uit zou barsten: "Ik wil pasta met pizza calzoneeeee". De nasale stem was reeds aanwezig.

Dan een spontane Egyptenaar die bij het bespreken van het controversiële onderwerp homoseksualiteit laat weten wat hij vindt: "is nie goed, is nie natuurlijk." Daarnaast is het ook wel een echt heertje: "ik snap niet dat Hollandse mannen hun vriendin na een paar maanden alweer verlaten. Dat doe je toch niet?" Ik: "ja, het is net shoppen hè? Vrouwtje hier, vrouwtje daar..." Hij: "ja, HAHAHA!" Wat een vent.

Je zou haar bijna vergeten: de kleine Vietnamese kapster die eindelijk wat Nederlands te durft spreken, onder luid geklap van de groep. Go 'To', go 'To'! Na de les (die uiteraard uitgevoerd wordt al zittend op een tafel om een kringgesprek te stimuleren) krijg ik een wondermiddel voor droog haar van haar cadeau. Zou dat een hint zijn? ;-)

Ondertussen wijst de immer glimlachende 'Snoop Dogg' uit Soedan me op mijn oorbellen in de vorm van koffiebekers: "Mag ik ook wat koffie?" In eerste instantie begrijp ik hem niet, totdat hij grijnzend naar mijn oren wijst. Als ik zeg dat ik waarschijnlijk een andere groep krijg, zegt hij: "als jij weg gaat, ga ik ook weg." Nooooh.

Dan de beweeglijke blije Turk achterin de klas die feilloos Brabantse steden weet op te noemen. "Eindhoeven, Tielboerg." Vandaag heeft hij examen gedaan. Hopelijk is het hem gelukt na mijn high five.

Och ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. De Pakistaanse dame met haar mooie kleurige kleren met een zoontje die een kei is in het slopen van telefoons. De Afghaanse die geen woord Nederlands kent, maar me toch vol trots haar trouwfoto's liet zien. Het Poolse koppel dat samen 'in de bloemen' werkt. De groep die massaal een woord als 'onoorlog' verzint in plaats van 'vrede'. Dat is toch prachtig? En ik voorzie nog wel een duet tussen Eros en Snoop Dogg. Jammer dat ik mijn eigen afscheidsconcert nu moet missen. Het had zo mooi kunnen zijn: met het hele multiculturele koor 'we are the world' ten gehore brengen. Ik voorop in mijn Frau Antje kostuum, rammelend met een schaal bitterballen en lucht triangel spelend.

*pinkt een traantje weg*

Bye bye class of 2011! (if only ze allemaal slagen)

 

Lady Liberty goes Leiden (in memoriam)

Onder het motto: niet volgen, maar Leiden. Mijn vroegere studentenstadje, snif. Opdat wij nooit vergeten.


Lady Liberty knuffelt een Leidse lantaarnpaal. It's been a while.

Lady Liberty zou hier niet misstaan op een brakke zondag.

Lady Liberty goes Sisi. Nu alleen de jurk nog.

Lady Liberty walks like an Egyptian. Tutu tu tutudu...

Lady Liberty ziet dat de rapen gaar zijn op het Rapenburg.

Lady Liberty spot Diana Ross in het museum van Oudheden. In her good days. Can't you feel a brand new day?!

Lady Liberty volgt een cursus mummies maken voor dummies. Heul niet moeilijk. Iets met weecee-papier en een lijk.

Lady Liberty geeft 'bloemles' in Vee en Dee aan haar cursisten die grote bossen rode rozen voor haar meenemen. En geen idee hebben wat ze daarmee uitstralen. Schattig, wel.

Lady Liberty komt uit een ei. Alweer.

Lady Liberty loopt voor paal. What else is new.

Lady Liberty speelt voor Egyptisch standbeeld. Net echt.

Lady Liberty is een paar pondjes aangekomen. Oeps.

Lady Liberty zoekt ondersteuning.

Lady Liberty als kat in het bakkie. En stuurt een ansichtkaart.

Lady Liberty wil al weken de nieuwe Mc Flurry uitproberen. Tot dusver is het gebleven bij billboard knuffelen.

Terug naar het station van de eeuwige wind. Orkanen, echt waar.

Lady Liberty's bussie komt zo...

Het was een flitsend dagje uit. Vol wazigheden.

Volgende keer: Lady Liberty goes Cuba!

Of niet.

No happy ending?

Paniekerige berichten alom, want morgen vergaat de wereld. Alwéér ja. Niet alleen de glitterjasjes van de Telegraaf berichten erover (ik heb nog steeds het idee dat de Toppers themselves daar tot de redactie behoren), maar ook de 'serieuze' media besteden er volop aandacht aan.

Patricia Paay zonder grondverf
Driewerf zucht. Ik word altijd zo moe van dit soort berichten. Als de wereld vergaat dan zal dat ongetwijfeld op een volkomen onverwacht moment gebeuren. Heus niet tussen twee vergaderingen in wanneer we even 'een gaatje' hebben. Zo van: 'ja, nu komt het wel uit, nu heb ik tijd om vergruisd te worden. Plan jij dat even voor me in, Tineke? Dank je, je bent een schat!' Nee, het zal gebeuren wanneer je helemaal zen en ontspannen een dikke number two op het toilet aan het draaien bent. Incluis het grote Donald Duck vakantieboek. Ik bedoel, het vergaan van de wereld is natuurlijk niet compleet zonder afgezakte onderbroek en andere genante facetten des levens. De Apocalypse zou natuurlijk ook goed midden in de nacht plaats kunnen vinden. Dan zien we Patricia Paay voor het eerst en laatst zonder bijbehorende grondverf en zal zij volledig behangen zijn met plakplaatjes die pukkels uitdrogen. Hoe heerlijk primitief zullen wij sterven!

Opgevoerde loopauto
Naar mijn weten is de wereld in mijn leven al zo'n tien keer vergaan en heb ik daar niets tot weinig van gemerkt. Wat mij betreft mag 'ie dus best vaker vergaan hoor, je doet je best maar joh, wereld. Goed, misschien heb ik mij wel heel eventjes erg vergankelijk gevoeld toen moeder de vrouw mij als driejarige dreumes afdropte bij peuterspeelzaal 'Het Geitje'. De naam zei het al: bèèèèh. Gieren, brullen, janken, krijsen, verhitte aanklampsessies en meer van dien aard. Het liefst had ik mijzelf operatief laten versmelten met het moedermens als dat zou kunnen. Tegenwoordig kan dat vast wel, maar hoeft het niet meer zo nodig. Maar goed, toen verging de wereld dus echt wel eventjes, mensen. Gelukkig had ik mijn opgevoerde loopauto nog. The Fast And The Fleurious: een klucht in zes bedrijven. 

Net als ze bijna gaan zoenen...
Het einde der tijden spreekt natuurlijk al eeuwenlang tot de verbeelding. Het christelijke, joodse en het islamitische geloof hebben allemaal de 'dag des oordeels' met elkaar gemeen. Men kijkt daar en masse angstig danwel reikhalzend naar uit en roept de wereld vaak op propagandistische wijze op om zich te bekeren. Zelf geloof ik niet dat zo'n dag te voorspellen valt, als 'ie al bestaat natuurlijk. Daar zijn en blijven de meningen over verdeeld. Wanneer er iets gebeurt wat al onze menselijke krachten overstijgt, zal dat heus niet gebeuren op een tijdstip waar wij allemaal rekening mee hebben kunnen houden. Bij zoiets hoort totale overrompeling. Niet nog even snel je koffie opdrinken, je haar kammen of die spannende aflevering van Bones afkijken. Dat laatste zou best erg zijn. Net als 'Booth' en 'Bones' bijna gaan zoenen, och heden. Oh, wat zou ik balen. Dat kan bijna niet anders dan het einde van de wereld betekenen.

Last wishes
Tijd voor wat laatste wensen, mocht ik toch ongelijk krijgen. If only dat maar gaat lukken in die paar schaarse uurtjes die we nog hebben. Waar is die friggin' Peter Jan Rens 'laat je kladden ziehien' met zijn Geef Nooit Op als je hem nodig hebt?! Grmbl. Moet ik dan alles zelf doen? Oké, komen ze, mijn laatste 'wensen':

- nog even snel drie zakken cheese onion chips leeg knagen. Elk uur eentje, moet lukken.
- een (baby) pandabeer knuffelen. Waar vind ik die? Marktplaats biedt weinig hoop...
- Valerio Zeno vertellen wat ik nu écht van hem vind zonder het gebruik van schuttingtaal.
- naar de karaokebar op de Zeedijk en Happy Ending van Mika ten gehore brengen. Met een al dan niet geveinsde snik op het einde.
- mijn vakantiegeld opnemen. Gewoon, omdat het kan. Je kunt het maar nodig hebben in de hemel als alle slaapplaatsen bezet zijn. Heel bijbels, wel.
- Johnny Depp op sterk water.

Ach en wee. De wereld mag dan misschien vergaan, maar gelukkig is er altijd nog mijn eigen wereldje. En daar komt lekker niemand aan. Nou, tot in het hiernamaals dan maar hè? Ik neem in ieder geval mijn panda mee. Doei.

Uit het keukenkastje komen

Vraag: "Hoe ziet jouw keukenkastje eruit?"
Antwoord: "Als Rotterdam na het bombardement. Of juist weer heel steriel vol flikkerende Antikal sterretjes. Met hier en daar wat kruimels als ik écht gek wil doen."
Vraag: "En als iemand je helpt met afwassen en hij of zij zet alles terug op een andere plek?"
Antwoord: "Dan word ik gek. Ik moet mijn spullen echt zelf terugzetten. Het liefst niet al te scheef. En je zet geen pollepel in een vaas. Ik bedoel, dat doe je gewoon niet. Dat zou in de Grondwet opgenomen moeten worden."

Neurotisch of juist herkenbaar?

Herman den Blijker was er ook
Vandaag, 18 mei 2011. Een cursus 'werkorganisatie' in DH, die meuie stad achtâh de duine. Voor een eersteklas chaoot zoals ik een welkome workshop waarbij zelfs aandacht besteed werd aan mijn persoonlijke helden Einstein, Freud, Adler en andere bollebozen. Ik houd ervan om dingen vanuit verschillende perspectieven te bekijken. Keeps you scherp and alert. Een ander onderdeel was: hoe breng je structuur aan in je werk, hoe zorg je ervoor dat je niet teveel hooi op je vork neemt en hoe weet je wat urgent is en wat niet? Ben je vooral actief of juist vermijdend bij vervelende klusjes? Als echte ADD'er (laten we er vooral geen geheim van maken) heb ik naast de nodige vrijheden, afwisseling en spontaniteit, ook vooral structuur in mijn werk nodig. De kleinste afleiding kan al fataal zijn voor mijn concentratie. Ken je dat? De meneer die de cursus geeft doet je aan Herman den Blijker denken. Wat doet 'Herrie' tegenwoordig behalve diëten totdat hij verbleekt bij een spaghetti al dente sliert? Je ziet hem voor meteen voor je, al snoepend uit stomende kookpotten. En Herman den Blijker maakt hongerig. Honger doet denken aan eten. Wat zal ik vanavond eens eten? Ik moet sowieso nog even naar de Appie toe...cursus, huh?! Oh, hallo wereld! U hier?

Papier, niet hier
In een wereld van bureaucratie en papierwerk is het soms lastig om niet te panieken en te verzuipen in de chaos. Welk papiertje hoort waarbij en wat moet ik ermee? En waarom? Ik heb geleerd niet teveel 'waarom vragen' meer te stellen, maar gewoon slaafs de regels te volgen. Soms tegen mijn hele natuur in, met de tandjes op elkaar. STEL NOU GEEN BIJDEHANTE VRAGEN, LADY LIBERTY! Verder maak ik de hele dag lijstjes, op het neurotische af. Dan is mijn hoofd vrij voor andere dingen en vergeet ik (hopelijk) niets. Een collega moest onlangs erg om me lachen toen hij zag dat ik wild aan het krassen was op mijn to-do lijstje. Ik ben namelijk van mening dat taken die afgerond zijn, ook op agressieve manier verwijderd moeten worden van deze planeet. Och, daar kan ik zo intens van genieten, dingen weggooien. Ik kan zo ultiem extatisch worden van een lege verpakking. Whatever turns you on, zullen we maar zeggen ;-).

Thank God, herkenning
Gelukkig ben ik niet de enige met deze 'eigenaardigheid'. Want wie is toch die collega die eerst drie verschillende kanten op rent en dan pas het kopieerapparaat in het vizier krijgt? Iemand die niets afmaakt en dan, als het niet meer hoeft, het 'project' toch koste wat het kost wil voltooien? Alsof ik naar mezelf zat te kijken: een blije draaitol, maar ook weer met een zekere rust. Allebei doen we te hard ons best om het maar 'goed' te doen, opdat mensen maar tevreden en blij met ons zijn. Na het invullen van een persoonlijkheidstest die bij de workshop hoorde, klonken er enigszins verbaasde kreten uit de stoel naast mij: "Lady Liberty en ik hebben precies dezelfde uitslag!" Ik was minder verbaasd: "Ik zei het je toch juh?"

Smeulende spijbelaars
Naast de keerzijde van een concentratieprobleem, kunnen we gelukkig ook om onze eigen stupide acties ginnegappen. Zo kwamen we bijvoorbeeld net iets te laat terug van de pauze, omdat we als Heartbreak High pubers op het schoolplein stonden te praten en te roken. De collega dan, ik rook niet. Alleen als je me aansteekt. Vanuit een raam hoorden we ineens geroep. Of we terug naar boven wilden komen. Grinnikend en enigszins busted renden we terug naar binnen, de collega nog nasmeulend van de rook. Iets met altijd de tijd uit het oog verliezen. Het was highschool all over again. Ik 27, de collega iets ouder. Om op de ietwat wazige leeftijdsindicatie in te haken, werd het onderwerp 'opera galmen op de weecee als je je verveelt' (lees: pleebekken) beslist niet vermeden. Moet gewoon kunnen op onze leeftijd, kom op zeg. Als ik me geobstipeerd voel, helpt een Sarah Brightmannetje wel hoor. Vivo per leiiiii, laladieda! En andere Italiaanse gerechten.

Ach ja. Some things will never change. En dat is maar goed ook. Zonder chaos zou het maar een communistisch gebeuren worden. En mijn keukenkastje valt best mee, toch? Gesponsord door Albert Heyn natuurlijk.

Bedankt fur die blumen

Ik had het nog zo gezegd: "Het hoeft echt niet hoor, je hoeft écht geen bloemen voor me mee te nemen de volgende keer. Kleine moeite om iets voor je op te zoeken, daar ben ik voor. Bovendien weet ik uit ervaring dat bloemen het bij mij niet lang overleven."

Toch kwam hij er gisteren mee aanzetten hoor. Een bloemencorso van heb-ik-jou-daar. Een bos waar de Keukenhof bij verbleekt. Hatseflats, in my face: "Voor jou, omdat je zo goed bent." Ik was even even sprakeloos. Later bedacht ik mij: wat zou ik krijgen als meneer ook daadwerkelijk slaagt voor zijn inburgeringsexamen? Een goudmijn? Villa met zwembad?

Eerst maar eens even een vaas van vijf bij vijf meter zoeken voor dit 'bossie rooie rozen'. Met dank aan 'Mo'. Volgende keer toch maar vertellen dat je in Nederland met een doosje bonbons of een fles wijn ook heel goed iemand kunt bedanken. Of met een simpel 'dankjewel'.

Mijn nieuwe vriendje

Kijk mama, dit is hem nou. Is hij niet geweldig? Ik ben helemaal verliefd! Zes redenen waarom:

1. Ik mag hem gewoon ongegeneerd kietelen. And he digs it!

2. Hij heeft net als ik een passie voor fotografie. Of voor het hoesje. Same thing.

3. Hij kan vliegen, wat een held!

4. Als hij naar andere vrouwen kijkt, doet hij dat gewoon openlijk. Ik houd niet van sneaky manvolk.

5. We kunnen samen genieten van het natuurschoon. Is het niet romantisch?

5. Need I say more? Zoene, zoene, zoene! The world's greatest kisser. Period.

6. Hij weet het nut van een roze tasje nog op waarde te schatten. 



En de rest? Zoals in elke prille romance, gaat dat jullie werkelijk geen snars aan ;-).

De crush en de collega

Onder het mom van zinderende zomerverhalen: de collega, die niet meer mijn collega is. Wat kan ik zeggen, het is het onherroepelijke risico van het vak. Collega's ben je vaak maar voor even en meestal blijft het allemaal redelijk onpersoonlijk. In sommige gevallen was dat eerlijkheidshalve best jammer. In de meeste gevallen niet. En dan vertrekt de één of de ander. No biggie, zou je zeggen. Helaas is het nooit die ene zure collega die vertrekt. Het zijn altijd the good ones, de lieverds, je matties, de personen van wie je altijd een pen mag lenen zonder daarvoor een huurcontract te hoeven ondertekenen.

Guitige tandjes en blije hoofden
Een licht sniffend geluid vanaf achterbank. Het is welgeteld vijftien seconden stil geweest. "Ik vind het wel een gek idee hoor, dat het hier nu stopt." Het is niet te missen, hij luidt hem in hoor: de welbekende afscheidsrede. Achter het stuur zit de vrouwelijke collega die braaf empathisch knikt, terwijl ze geconcentreerd van rijbaan wisselt. "Dat begrijp ik helemaal. Maar na al die trouwe dienstjaren heb je die rust wel verdiend hoor!" De collega beaamt dat. "Ja, ik ben er eigenlijk wel helemaal klaar mee. Totdat ik jou zag, Lady Liberty *hij tikt op mijn schouder*. Waarom ben je hier niet eerder komen werken?!" Ik grinnik. Normaal gesproken neem ik dit soort vleijerij met een grote korrel zout en een shot tequila, maar nu klinkt het vooral aandoenlijk. Bovendien kan ik nooit zo goed overweg met complimenten. Er moet dan meteen een sarcastische opmerking mijnerzijds tegenaan gegooid worden. Maar nu het uit de mond van een wat ouder klein baasje met guitige tandjes en een blij hoofd komt, is het oké. Ik houd van guitige tandjes en blije hoofden en opteer dan ook voor meer van dat soort koddige uiterlijkheden op de werkvloer.

Crush
"Hij zei dat hij een crush op je had, maar je moet niet bang zijn hoor." De vrouwelijke collega en ik rijden samen naar werk. Ik moet een beetje lachen. De collega had ruimschoots voor mijn vader door kunnen gaan, misschien had hij zelfs de opa status wel bereikt. En een crush kan op meerdere manieren opgevat worden toch. Toch?! ;-) Soms vraag ik me wel eens af hoe serieus iemand iets bedoeld. Ik denk terug aan het gesprek dat we eerder samen hadden. De collega en ik wachtten samen op de vrouwelijke collega die ons weg zou brengen met de auto. Hij stelde voor om alvast naar buiten te gaan, want hij wilde me nog iets zeggen. Oh oh. Een naderend ontslag? Zat er poep in mijn haar? Krijt op mijn broek? IK KAN DAAR TOCH NIET TEGEN, MENS! Nou, toen kwam het hoor:

Collega: "Jij hebt echt een diepe indruk op me gemaakt. Ik moest er de hele week aan denken. Jij bent zo vreselijk charmant en heel erg warm. Ik merkte het meteen en dat heb ik vrijwel nooit hoor, zo'n overweldigende eerste indruk. Ik vond dat je dat moest weten. Het is misschien maar beter dat ik wegga, ik moet immers ook aan mijn hart denken. Je vindt het toch niet vervelend dat ik dit zeg hè? Ik bedoel het goed!"

Even sta ik met mijn bek vol (al dan niet) guitige tandjes. Flabbergasted enzo. Het was absoluut geen liefdesverklaring, maar wel een statement dat je bij blijft. Zeker wanneer je je rot voelt, een slechte dag hebt of kritiek hebt gekregen. Iets waar je weer even op kunt teren. Egostrelend wel, maar toch ook weer niet. Misschien omdat het zo oprecht klonk, bijna zorgelijk, bijna vaderlijk. En dat is wél iets dat me raakt natuurlijk. Mensen zouden dit soort dingen gewoon eens wat vaker tegen elkaar moeten zeggen. Zeker in een redelijk verzuurde maatschappij als deze waar alles verkeerd opgevat wordt.

Intelligent en sarcastisch
Mijn vrouwelijke collega praat honderduit over een acteur uit de film Red Riding Hood. "Hij is echt de nieuwe Robert Pattinson hoor! Ik zat te kwijlen op mijn stoel." Ik heb weinig met de zogenaamde hotheid van allerhande acteurs of bekende mensen. "Wat voor soort mannen vind jij dan leuk?", hoor ik hem vragen vanaf de achterbank. Daar was ik op voorbereid: "Niet van die standaard pretty boys in iedergeval. Iemand met een vrolijke uitstraling, intelligentie en sarcastische humor." Gegrinnik vanaf de achterbank. "Dan ben ik benieuwd wat je van mijn boek vindt." Ja, de collega heeft een heuse literaire thriller geschreven bij uitgeverij Prometheus. Niet de minste overigens. Ook niet de dunste ;-).

Bij het afscheid vroeg hij: "Laat je me nog weten of het boek intelligent en sarcastisch genoeg voor je is?" Ik: "Alleen als je mij opneemt in je memoires."

Koffie en vrachtwaggols

Long time no bedrijfsportretten gepubliceerd. Dat wil zeggen: de krant publiceerde ze wel, maar ik voelde me niet geroepen om ze elke week hier te posten. Om jullie toch weer eens een kijkje te gunnen in de gaarkeuken der bedrijfsportretten volgen hier mijn laatste twee artikelen:

En God gaf ons Primark. Of eerder: welcome to hell?

Beepbeepbeepbeep *klik* zzzzzzzzzzzzzzzzzz (...) BEEPBEEPBEEPBEEPBEEP

Eerste gedachte: wie ben je en ga weg?! Grmbl. *Mokmokmok*, *draait zich nog eens om*, iets met dichtgemetselde ogen en een ontkenningsfase. Is het nú alweer ochtend? Dat kun je niet menen, er is geknoeid met mijn alarm, er moét geknoeid zijn met mijn alarm, met de klok, met de tijdzones! Grommend, briesend en nog half nadromend laat ik mijn vermoeide lijf en ledematen uit bed glijden. Wáárom deed ik dit ook alweer, een wekker zetten op mijn vrije dag? Ik ben toch helemaal geen ochtendmens man. 's Avonds, dan ben ik op mijn best, desnoods 's nachts. Note to self: 'S AVONDS, NIET 'S OCHTENDS! Helaas is de Primark dan niet geopend voor publiek. Nou ja, helaas...;-)

In de trein naar heaven or hell:

Opgeblazen door Al Qaida
Het was mijn eigen stomme schuld. Ik had het zelf veroorzaakt, ik heb volmondig (waarschijnlijk met een mond vol chips en een hoofd vol goedkope huiswijn) JA gezegd tegen Primark. U weet wel, Primark, die iconische winkel die hun spullen nog nét niet gratis weggeeft. Mijn eerste en laatste bezoek aan de Primark te Rotterdam dateert alweer uit 2009 en leidde tot tandenknarsen, haren uittrekken, inwendig bloedvergieten en het maken van vele verwensingen. Eindconclusie: dit nooit meer. Het waren de doldwaze dagen in de Bijenkorf, maar dan de superlatief van dol en dwaas. Het leek wel alsof de winkel zojuist tot ontploffing was gebracht door Al Qaida themselves; ik kon en wilde daar mijn kont niet keren. Ook niet omwille van bijna gratis meuk. Er zijn grenzen hoor, hallo.

Deze was anders
Goed, de Primark in Hoofddorp zou totaal anders zijn, zo werd mij beloofd.

Het immer idyllische Hoofddorp. Heaven on earth, een bedevaartsoord voor velen.

"Je bent zelf een Hoofddorp juh!"

Aan de andere kant: dat had ik vaker gehoord: "Heus, IK ben anders hoor!" Aanmijnhoela dat jij anders bent. Edoch, mijn vriendin N. kreeg in dit opzicht gelijk. De Primark in Hoofddorp had inderdaad meer keus, was minder doldwaas en de kont kon er zelfs driedimensionaal gekeerd worden. Yay for that. Maar ja, wat wil je ook om half tien 's ochtends. Voor het eerst ervaarde ik het gevoel van een minuut gratis winkelen: niet nadenken, maar graaien wat je graaien kunt. Bij de ingang lagen grote 'draagzakken' die je vol kon pleuren met wat niet al. (Bad)kleding, lingerie, sieraden, schoenen, tassen, zonnebrillen en huismeuk. De prijs was om te lachen.

De OCD Primark wishlist van één van de vrouwen:

Met een sissend duiveltje op je schouder
Bijna genant was het: de hoeveelheid zooi die vier vrouwen in van die enorme zakken kunnen gooien. Van grote zonnehoeden tot jurk nummer vijf.

Eigenlijk vond ik dat we met z'n allen in een hoekje van de Primark hadden moeten gaan staan om ons dood te schamen. Ook ik werd overweldigd door een gevoel van gulzigheid: moet.alles.hebben! Oké, niet alles. Veel ook niet, als ik eerlijk ben. Maar wat is het soms fijn om niet elk eurocentje te hoeven omkeren. Gelukkig heb ik toch al geen dure smaak met dank aan moeder de vrouw die dure merkkleding je reinste onzin vond. Na een half uur kreeg ik pas echt de smaak te pakken: vooruit, dan nog maar een ketting erbij. Het sissende duiveltje op mijn schouder stuurde me ook nog even naar de bovenste verdieping om een bikini te passen. Uh, ben je gek ofzo, met dat TL-licht? Dat werd hem dus niet he...;-)

Dit werd het wel:

En een welverdiend terrasje in het oh zo bruisende Hoofddorp. Met een lege Primark. En honderd pleuro armer.

Koffiecolumn 2

Lees hier mijn column over...koffie als ijsbreker! En drink er een heerlijke ijskoffie bij. Of niet natuurlijk.

Van twee walletjes eten

Na veel zoeken, dolen, twijfelen en worstelen, is het me gelukt hoor: ik heb een BAAN! Al bijna een maand, hang de vlag uit en ontkurk een fles prosecco ;-). En ik vind het leuk, ik vind het fantastisch, het voelt als thuiskomen. Want wie had gedacht dat ik ooit nog eens in het (volwassenen)onderwijs terecht zou komen? Not me, folks. Ik heb me nog nooit zo zelfontplooiend gevoeld als nu. Ook werk ik nog steeds met veel plezier voor de krant en schrijf ik een maandelijkse koffiecolumn. Als het goed is, kunnen jullie mijn nieuwe column morgen lezen op de site van Salento koffie. Met twee geweldige banen waar ik mezelf kan (en mag) zijn en genoeg variatie in het werk (ondanks de nodige obstakels!), voelt de toekomst eindelijk een beetje zekerder. Voor zover er zoiets als zekerheid bestaat natuurlijk. En dat mag best gevierd worden!

Ik voel me de koningin te rijk!