Na de aanslagen van
9/11 was New York New York niet meer. New York, de op het eerste gezicht onverwoestbare stad,
the city of dreams voor velen, incluis mijzelf. New York, de stad van de Hollywoodfilms waardoor we haar allemaal 'kennen', ook zonder een
8 hour vliegreis en bijbehorende
jetlag. Dat dus écht alles kapot kan, is tien jaar geleden wel gebleken. De wereld was de wereld niet meer en de tijd dat we het vliegtuig konden betreden zonder prikkende argusogen in onze rug en met een flesje
Evian en een bus deodorant in de handbagage, was voorgoed voorbij. Aanslagen behoren tegenwoordig tot de orde van de dag.
Het was een stralendblauwe dag in september. De scholen waren net weer begonnen en ik studeerde sinds een week of twee voor grondstewardess
ergo cabineslaaf. Of reisleidster, dat leek me ook wel wat. Och, wat zou het, ik was pas zeventien en nog nat achter de oren.
How little did I know. Diezelfde oren begonnen te klapperen toen tijdens mijn eerste echte 'spijbeldag' een
extra journaal ingelast werd en ik beelden zag van een 'vliegtuigongeluk' waarbij één van de Twin Towers doorboord werd. Kort daarna was haar wederhelft aan de beurt. Dit was toch zeker geen ongeluk meer?! Het was een gewone dinsdagmiddag. We zaten net aan de thee: mijn moeder, mijn broeder, mijn vriendje en ik. Diezelfde thee werd koud.
Het ging allemaal zo snel. Nog geen dag later werd mijn studieprogramma drastisch aangepast: de regels voor luchtvaartdienstverlening voldeden niet meer. De toekomst zou grillig en onvoorspelbaar worden. Het toerisme stortte genadeloos in. Vaarwel, toekomstig werkveld. Vaarwel, studieboeken. Desondanks wilde ik nog steeds stewardess worden. En naar New York. Stewardess ben ik nooit geworden, op New York heb ik vervolgens nog negen jaar gewacht.
In oktober 2010 kwam mijn lang gekoesterde wens in vervulling en heb ik mij vergaapt aan een stad die zijn weerga niet kent. Wandelend door de stad, op een eveneens strakblauwe nazomerdag, kon ik mij amper voorstellen dat daar zich negen jaar geleden zo'n enorme ramp heeft voltrokken. Brand, explosies, lijken, mensen in paniek. Op Ground Zero wordt nu vooral gebouwd.
Nu, een jaar later, besef ik dat het allemaal steeds dichterbij komt. In april dit jaar was mijn eigen woonplaats aan de beurt, nog geen kilometer van mijn huis verwijderd. Ook Alphen aan den Rijn haalde het wereldnieuws. Een schietpartij is natuurlijk niet te vergelijken met een terroristische aanslag, maar beide gebeurtenissen maken één ding op pijnlijke wijze duidelijk: de wereld is ontzettend verhard. We kijken nergens meer van op en extreem is ineens extreem niet meer.
Gelukkig is er nog de herinnering aan dat wat ooit was. Zo prijken de Twin Towers nog steeds statig aan mijn muur. 'Manhattan Morning', het pure New York van ooit. De poster blijft gewoon hangen hoor, daar kan geen terrorist iets aan veranderen. En Lady Liberty blijft stáán, horen jullie me?!
