'Ik ben ook geen twintig meer'

Soms (lees: vaak) is het leuk om er eens een oneliner tegenaan te gooien. Just for the hell of it. Favoriet blijven: 'nee, jij trekt volle zalen', 'jij en welk leger?' en 'ik ben ook geen twintig meer'. Dat laatste is vooral leuk wanneer je net eenentwintig bent geworden. Persoonlijk blijf ik liever eeuwig tweeëntwintig, maar Vadertje Tijd lijkt het daar toch niet mee eens te zijn. Iets met de dertig in het vizier. Ik moet dan altijd denken aan huilie Bridget Jones en schreeuwerige Viva titels: 'Daten na je dertigste: HOE MOET DAT?!' en 'Is er leven na dertig?'. Brrr. Nou, 'láát het aftakelingsproces dan maar beginnen, láát het verval maar optreden, láát die kunstheup maar vast bezorgd worden en láát de advocaatjes met slagroom maar komen. Het fossiel in mij trekt zich nergens wat van aan.

Creperend hert
Of het iets met de leeftijd te maken heeft weet ik niet, maar mijn conditie is de laatste tijd als die van een drachtige olifant met astma. Vroeger daarentegen, was het van je adéhádé olé olé. Lekker fanatiek badmintonnen en shuttles tegen het plafond rammen, in de zomer uren tafeltennissen totdat ik scheel zag, met de jongens mee voetballen en schenen schoppen, salsadansen met ex-genoot op het opzwepende nummer Suavemente, streetdancen als vijftienjarig bakvisje op allerhande blije popdeuntjes, zeven friggin' jaar fitness met als hoogtepunt spinning en als dieptepunt het barhangen, hardlopen op een blauwe maandag (of dinsdag) en zwemmen met moeder de vrouw. En nu? Nu til ik hijgend als een creperend hert een literpak melk op waarna ik een uur moet revalideren. Hetmoetnietgekkerworden.

That would be amazing
Gelukkig is daar dan mijn werk voor de krant. Tópsport, echt waar. Mijn fiets (nog van m'n grootje geweest) maakt overuren, weet niet wat 'ie meemaakt en voelt zich eindelijk eens écht fíets in plaats van de siamese tweelingbroer van het fietsenrek in mijn schuurtje. Er groeiden daar de meest vreemde gewassen, dat willen jullie niet weten.Tegenwoordig heeft woonplaats A. nog nooit zovaak een blond mokkel op paarse fiets voorbij zien sjezen als de afgelopen maand. Ik ben benieuwd of het helpt. Misschien lukt het me volgende week wel om een anderhalve liter pak melk op te tillen. That would be like amazing and everything.

Marathon
Gisteren draaide alles om het getal twintig. Huh? Ja mensen, de bekenste hardloopwedstrijd van heel A. en omstreken is getiteld: de twintig van A. Klinkt cryptisch, is vooral heel episch. Want, waarom zou je vrijwillig twintig kilometer willen hardlopen? Of tien? Of vijf? Welnu, er waren genoeg sportievelingen die dat wel zagen zitten. Zagen lopen vooral. En ze kwamen van heinde en verre. En ik mocht het hele gebeuren verslaan, dat wil zeggen: portretjes maken van enkele deelnemers waaronder mijn broeder:

Vergenoegend wreef ik mijzelf in de handjes: ha, ík hoef lekker niet mee te hollen, ík mag lekker in het zonnetje het zweet opvangen van renethiopiërs. Olijke dingen roepen als 'ren Lenny, ren', 'jullie zijn er bijjjj-na' en 'in de benen, jongens!'. Helaas, God straft meteen. Want, nadat ik 's avonds na een lange werkdag eindelijk thuis was en mezelf volpropte met vette friet, belde de redactie op: "Je moet helaas nog even terugkomen. Je hebt niet genoeg portretjes gemaakt."

Duty calls dus daar ging ik weer, op de stalen ros, een half uur terugfietsen naar de redactie tijdens mijn eigen alternatieve race: de bijna dertig van A.