Confessions of a non-shopaholic

Toen ik als een ware discipel verkondigde naar New York te gaan, was steevast de eerste reactie: "Oh gaaf, je gaat zeker lekker shoppen?" Even krimpte mijn linkerhersenhelft ineen, u weet wel, de rationele en intelligente kant van mijn brein. U mag nu lachen als u dat niet laten kunt. Waarom wek ik toch altijd de indruk van shopaholic met duizend paar schoenen, drie inlooplasten en agressieve schop-duw-en-harentrek-bezoekster van de drie doldwaze dagen bij de Bijenkorf? I mean, don't get me wrong, ik houd best van shoppen op z'n tijd maar niet op de 'gangbare' en 'meisjesachtige' manier; met z'n zessen tegelijk, allemaal hetzelfde schoeisel aan de voeten (en toch uniek willen zijn), gearmd, kirrend, giebelend en elke winkel moet uitgebreid bewonderd worden onder luid gegil (waar ik de functie nooit van begrepen heb). Om vervolgens niets te kopen. Seriously: what's the fun of that? Wat dat betreft ben ik net een vent: ik houd van praktisch, functioneel, niet teveel keus hebben, niet zo hysterisch gillen en overzichtelijkheid. Ik ben immers al chaotisch genoeg van mezelf. Leve de aandachtstekortstoornis!

Als ik ga, ga ik dan ook het liefst in mijn eentje, slenter hooguit een kwartiertje doelloos rond, maar verlies me daarna in de gedachte 'dit heb je toch allemaal niet nodig, Lady Liberty, je hebt meer te doen dan dit'. Veel geduld heb ik bovendien ook niet om met vriendinnen te gaan shoppen: ze willen OF te lang winkels kijken OF ik voel me bezwaard, omdat ik een broek wil passen en ik geen zin heb in (af) keurende blikken. Ik heb dan ook nog nooit een stedentrip geboekt omwille van het winkelen en doorgaans was mijn reispartner(in) ook geen fervent marathonshopper. Soms ga ik wel eens stadten met moeder-de-vrouw, maar na een paar uur zit ik uitgeput en levensmoe tussen de 'andere mannen' op een bankje buiten de pashokjes. Ja, ik voel doorgaans een diepe compassie en medeleven met die arme heerschappen die buiten de Hunkemoller hun laatste adem uitblazen, omdat vriendinlief haar eigen beehaa-maat niet kent en/of geen keuze kan maken. Je ziet ze gewoon lijden: ik wil dit niet, ik wil bier zuipen, FiFa 2010 spelen met mijn matties, boeren laten, -oh, zie ik daar niet een lekkere chick lopen?-, in mijn nest liggen meuren, Studio Sport kijken en andere nuttige mannendingen doen. En als vrouwlief, na vijf uur, eindelijk naar buitenkomt, beweert hij dat hij het wachten helemaal niet erg vond. Voor zijn prinsesje doet hij immers alles. Ofzo.

Neen, dat zou ik mijn vriendje absoluut niet aandoen, laat staan dat ik er zelf gelukkig van word.
Ik heb het bovendien een paar keer klaargespeeld om het shoppen eerder beu te zijn dan mijn mannelijke shopper. "Wil je niet dit of dat nog passen?" NEE! Ik wil zitten, de kroeg in, wijn drinken en bitterballen vreten. Snap dat dan! Mannen...;-)

Het moge duidelijk zijn: New York werd niet geboekt om eens even flink leeg te kopen. Toch zijn we tussen de bedrijven door heus wel even gaan shoppen 'voor het idee' en omdat we niet met lege handen bij het thuisfront wilden aankomen. Daarbij mocht het fameuze warenhuis Macy's natuurlijk niet overgeslagen worden:

 

Macy's is te vergelijking met de Bijenkorf, alleen dan nog duizendmiljoen keer groter. Ongeveer dan. Overal waar je komt staan hitsige verkoopstertjes klaar met parfumsamples om je eens flink te besproeien. Dank u feestelijk. Verder zijn er natuurlijk de merkbroeken waar je een stuk minder voor betaalt dan in Nederland, maar ik vind ze stiekem nog steeds te duur, Dagoberta die ik ben. Echt los zijn we er dan ook niet gegaan, een jurkje voor mij uitgezonderd, twee Calvin Klein broeken voor vriendin M., en een riem voor haar vriendje P. Tsja, ik weet het niet hoor, maar als je je broeken ZO aanprijst, wordt het er voor mij niet aantrekkelijker op:

Nee, dan liever deze blije oorbellen! En nu een flinke bak koffie, want ik krijg trek van die dingen.

Oh Oh...

...het is volbracht, het is officieel, no way back, mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Met pijn in mijn hart geef ik toe dat ik in Sodom & Gomorra geweest ben, dat ik voor eventjes toegetreden ben tot het rijk der dolenden die nog 'hun' zeggen in plaats van 'zij' (een ware steek in mijn hartstreek!), dat ik mij heb verlaagd tot het type 'doe mij een Toppertje en een Breezer Ananas. En doe d'r ook maar een dubbele whisky bij.' En dan iets met alle remmen losgooien. Echt, Oh Oh Cherso greep mij daadwerkelijk naar de keel! Na een paar kleine stukjes, heb ik nu voor het eerst een hele aflevering uitgezeten, samen met vriendin D., een fles wijn en een voorraad Barbie-chocolademuntjes. Tsja. Het moet allemaal maar kunnen, net als Oh Oh Cherso.

Nu moet ik toegeven dat ik zelf twee keer in Chersonissos (dat deuntje zit zo de hele dag in je hoofd als je niet uitkijkt: 'Oh Oh Cherso, mooie stad, achter de duineh...') geweest ben. Natuurlijk ging ik liever naar New York, maar er was iets met centen en stiekem ook wel iets met Griekenland, alhoewel Chersonissos natuurlijk meer lijkt op een Amsterdam of een Den Haag (ever been to the Danzig? Then you know enough...;-)). De eerste keer was met vrienden en...mijn inmiddels getrouwde en met kind bedeelde ex. Huidige lieve kinderen, do not try that away from home! Or at home. Just don't try that at all. Verder was het natuurlijk best een leuke vakantie, afgezien van een paar elementaire minpunten, iets met 'I told you so', ofzo.

De laatste keer Oh Oh Cherso was met vriendin K. Twee jaar geleden voelde ik mij namelijk op en top single en wilde ik eindelijk eens mijn eerste echte onbezorgde meidenvakantie beleven. Immers, ik was na drie jaar weer alleen, en wilde enkel feesten, cocktails drinken, zon, Griekenland, vrijheid, blijheid en positieve aandacht in plaats van kritiek en ellende. Boy, was I wrong. Positieve aandacht in bad ol' Chersonissos? Bij Patat van Ad probeerde een of andere Romeo me te imponeren: "Wat heb jij mooie ogen zeg! Dat hoor je zeker vaker? Ik verdrink er helemaal in..." Ik: "verdrink liever in je kroket, hij wordt koud..." (ja, zeg nu zelf, daar zit je toch niet op te wachten om 5 uur 's ochtends, met de mascara op je enkels, een stem als Katja Schuurman en het gevoel 'ik-ben-hier-toch-echt-te-oud-voor?!). Neen, houd die semi-gevatte opmerkingen maar voor je. De stille wateren, hebben nochthans veel diepere gronden...

Ik vraag me af of de cast van Oh Oh Cherso het ooit zal leren. Zullen ze ooit hun extensions aan de Haagsche wilgen hangen, zullen ze ooit hun 'Is dat juh masker? Oh nee, het is je kankuhkop' shirts uittrekken en verruilen voor iets letterlijk nietzeggends en zullen ze ooit met hun nuchtere harses verliefd worden op een niet-hoerig wezen? Wie zal het zeggen. Ik weet alleen wel dat in mijn tijd, de echte Oh Oh Cherso tijd, het toch allemaal een stuk rustiger was: een subtielee polonaise in het Hof van Holland, een leeg Slam FM Cafe vanwege de veel te dure shots en een ouderwetse sirtaki met allemaal Engelse mokkels in een Griekse pizzeria (contradicties genoeg in Chersonissos) aan mijn arm.

Oh oh Griekenland, bakermat van de samenleving, prachtige cultuur, je hebt zoveel voor ons betekend; kunt gij alstublieft vragen of die blije, stuiterende, hoogblonde, panterprintdragende, volgeplakt met sterretjes, eierenbakkende, hoofdbewegende Hagenezen alvast kunnen verkassen naar (après)ski walhalla Oh Oh Val Tho? Dan kan ik alvast een ander skiclubje kiezen...

                                                                Oh Oh Cherso 2008

De bike apple

Let’s face it: New York lijkt eigenlijk barstens veel op mijn eigen woonplaats A. aan den R. Afgezien van het te verwaarlozen feit natuurlijk dat A. aan den R. slechts subtiele en vervangbare elementen mist zoals wolkenkrabbers, Starbucks, yellow cabs, opdringerige negers die leuren met hun 'amazing bustour', zakenlui met Nike Air Max' onder hun Armani-suit en karaokebarretjes met schreeuwende neonlichten, maar ach, who need's that anyway? Immers, het gaat allemaal om de grote appel. Die hebben wij namelijk ook en nee, daarvoor hoef je niet in Appelscha te wonen. Mijn plaats van behuizing, bakermat van de samenleving, uit de kluiten gewassen dorp waar dromen (je ergste nachtmerries tellen ook) uitkomen: A. aan den R., heeft namelijk een heuse ‘appelfietsenstalling’.

Zeg nou zelf: je zou maar deel hebben genomen aan de bewuste vergadering, klokslag tien uur, maandagmorgen, met koffie als motorolie uit de Douwe Egberts automaat. Voorzitter schraapt de keel, loenst nog even naar zijn rondborstige secretaresse Brenda en opent de vergadering: 'Zo, ons eerste agendapunt betreft de nieuwe fietsenstalling op het station van A. aan den R. Aangezien dat schorriemorrie van tegenwoordig de huidige faciliteiten gebruikt als schroothoop voor stalen rossen, wordt het tijd voor wat anders. Iemand suggesties?' Schaapachtig kijken de leden van de vergadering hem aan. Moet een fietsenstalling een vorm hebben, other then gewoon een functionele plaats om je fiets voor (on)bepaalde tijd te lozen met hoop op een gelukkig weerzien? Als in: daycare?

Tijdens het urenlang brainstormen, passeerden ongetwijfeld al onze toeristische trekpleisters de revue en vormden zij een waaier van onuitputtelijke mogelijkheden en inspiratie: de toekan (van het vogelpark, wie kent het niet? Ik herbeleef nog steeds mijn jeugdtrauma, waarbij ik zo vreselijk schrok van een vent in toekanpak, dat ik bij elke vogelkooi bibberend aan mijn moeder vroeg: 'Deze kan er toch niet uit he mama?'), een Neanderthaler met knuppel (als in: ons historische themapark), een fietspaaltje (toepasselijk en ook monumentaal: een jaar geleden reed ik er volop op in, na een avondje doorzakken) en een stoplicht (A. aan den R. is aanvoerder in de topklasse van het aantal stoplichten dat een stad rijk is). Allemaal volkomen logisch en volledig fietsenstalling-proof. Maar dan...

Kan iemand me uitleggen waarom het uiteindelijk dit geworden is? Een grote groene appel, een krennie smif (u mag spugen ja). Wat is er mis met een aardbeiguave? De totaal miskende bergamot? Een bergzuurzak? Een Mexicaanse aardkers? Ik begrijp dat de 'Bike Mexican Earthcherry' wat minder lekker bekt, maar kom op...

Toch ben ik aan de ene kant wel blij dat de keuze op een appel gevallen is. Mijn opa, meesterlijke man, is namelijk een ster in archaisch taalgebruik. Een outfit noemt hij 'kleedje' ('Wat heb je een leuk kleedje aan!'), een gebakje een 'taartje', bellen 'telefoneren' en wanneer hij ineens een onbedwingbare lust naar een mandarijntje krijgt zegt hij: 'Ik had wel een vrucht gelust!' Met de klemtoon op vrucht, natuurlijk. Die opmerking wierp wel zijn vruchten af, want er werd nog wekenlang om na gegrinnikt.

Nu maar hopen dat de nieuwe fietsenstalling geen vruchtbaar geheel gaat vormen van allerhande dieven, zadelstelers en/of band-lek-prikkers. Anders stuur ik mijn opa op jullie af! Zo!

Lazy weekend

Waar ik vorige week nog heerlijk met mijn bledder in de zon lag te bakken op een 'apenrots' in Central Park, is die indian summer mentaliteit nu volledig verdwenen. Buiten is het grijs en depressief, hoor de wind waait door de bomen en denk ik alleen maar aan warme chocomel met rum, dikke vazen rode wijn en vies vet vreten. Maar ik houd me sterk. Ik probeer gewoon te denken aan die zwakke Amerikaantjes, die ik een week geleden uiteraard flink heb ingemaakt met een robbertje armdrukken:

Weak, so weak!









Ik probeer ook niet te denken aan het schaamteloze bedrag aan dollars, dat ik vorige week heb uitgegeven aan 8 dollar bier, onverdiende fooi en het warenhuis 'shopwalhalla' Macy's. Gewoon weer eventjes een week als sloeber leven en alles komt goed! Dit weekend worden er sowieso weinig doekoe's over de balk gesmeten, aangezien ik de studiecoach moet uithangen en in volle voorbereiding ben op een chaotische radioshow: aanstaande maandagavond presenteer ik namelijk Stud Radio op Unity FM! U kunt allen live meeluisteren via deze internetsite om te horen hoe een chaotische radioshow klinkt. Of gewoon, voor de muziek. De uitzending is van 19-21 uur. Zeg nu zelf: dat wil je echt niet missen!

Have a nice weekend!

Breakfast at Tiffany's

Fotofilmpje twee!

My big fat hamburgerwedding

Oke oke, ik maak er geen geheim van: ik houd van eten. Ik denk in eten, ik praat in eten en ik eet in eten, dat wil zeggen: als ik het niet drink, zoals soep. Vroeger zag ik eten als comfortfood, behoorde de koetjesreep steevast tot mijn oh zo voedzame ontbijt en vormde de groente-afdeling van de Albert Heijn een griezelig decor uit een house of horror. Gelukkig is het allemaal goedgekomen: ik lust nu alleen echt geen bietjes, groene kool, glazige aardappelen, zompige wortelen, snotterige prei en gekookte witlof. Overtuigend, nietwaar? ;-)

Op vakantie zal ik dan ook de eerste zijn die wat nieuws uitprobeert: bring it on, die locale stoofschotel, dat ondefinieerbare dode ding op mijn bord, dat gerecht met die belachelijke naam. Patat van Ad, Kroket van Ed, het Schnitzelhuis, ik sla ze het liefst allemaal over als ik op vakantie ben. Ik zit toch immers niet in een friggin' episode van Oh Oh Cherso (God have mercy on my soul)?! In Oh Oh New York was het natuurlijk niet anders. Overal waar je komt wordt het eten je in de face gedrukt: hotdogkraampjes op elke hoek van de straat, enorme broodjes, mierzoete koffie die als een baksteen op je maag ligt en kingsize cookies of brownies. En wie ben ik om dit zeer 'exotische' voedsel te weigeren? Nou, ik kan jullie in alle eerlijkheid mededelen dat ik met veel pijn en moeite een paar happen weg kreeg, wat mij zorgen baarde: vroeger kon ik bij wijze van spreken een hele taart op! Ben ik het verleerd? Have I lost my mojo? Waarom riep ik na twee happen van mijn blok graniet, eh, brownie met M&M's: 'ik wil chips en cola!' ? Waarom? Ik voelde me af en toe net een klein kind. Het enige waar ik echt trek in had, waren vanilla coke en naturel chips met veel zout. Het hele zoete gebeuren trekt me blijkbaar niet meer, misschien omdat ik mijzelf vroeger een overdosis koetjesrepen heb toegediend? Misschien omdat mijn smaak toch wat 'volwassener' geworden is? Ah well, who am I kidding...;-)

Ik heb wel 1 ding ondervonden na dit (a-culinaire) tripje: als ik ga trouwen, wil ik een big fat hamburgerwedding. Gewoon, om de schade in te halen. Typisch Amerikaans dus: gympen onder mijn trouwjurk om naar het altaar te kunnen rennen, uiteraard over een zebrapad en met hubbie-to-stay als armcandy. Als welkomstdrankje wordt er coffee-to-go geserveerd, wat dan ook lopend genuttigd dient te worden. Het altaar bevindt zich op de top van het Empire State Building, entree kost immers 'maar' 20 dollar en nergens heb ik een bordje zien hangen met: 'marriages prohibited'. En dat terwijl de Amerikanen voor elke scheet, boer of geeuw een bordje ophangen:

Enfin, het huwelijk zal voltrokken worden door de hambtenaar van de hamburgerlijke stand, staande bij zijn/haar eigen hamburgerstand. De ring hoeft niet van Tiffany's te zijn, een onionring volstaat ook prima. Aangekomen bij het altaar, nog nahijgend van de vele trappen (de lift is voor mietjes), roepen hubbie-to-be en ik in koor: 'een whopper cheese graag!' Romantiek ten top, letterlijk. Tenslotte is het tijd voor datgene waar alle gasten eigenlijk voor gekomen zijn: open bar! En neerploffen in een diner met stoelen in de vorm van auto's, een 5 dollar shake drinken en de dance scene uit Pulp Fiction imiteren. Met zonder gympen, dat wel. Dat 'dansen' zal bovendien nog een opgave worden, aangezien hubbie reeds de hamburger-eating-contest gewonnen heeft, de schat. Ik ben dan ook degene die: 'I'm so proud of you baby!' brult, tijdens het wegwerken van een dozijn koeien. Vertederend.

Zucht, if only...;-)

Gelukkig hebben we de foto's nog (deel 1)

Voor alle New York fans, doelloze zielen die zich vervelen, voyeurs en/of andere belangstellenden:

Deel 1 van de fotoreportage met muziek! Jawel, doe eens hip...

These boots aren't made for walking

"Europeanen met een rugzak en leren schoenen – zoals u – proberen we niet meer te bekeren”, zei ze. "Die beschouwen we als verloren" (column uit NRC Next).

Ahhh, Lady Liberty, let's talk about shoes, toe toe, voor deze ene keer? Vooruit dan maar. Alle geruchten over Amerikanen en schoenen zijn immers bevestigd, ik heb het met mijn eigen toeristische ogen gezien.  Trots pronkte de lieve doch zwakzinnige Elmo uit Sesamstraat al kirrend met zijn nieuwe gymschoenen ("Elmo nieuwe schoenen!"), bezong Frank Sinatra zijn 'vagabond shoes' die 'longing to stay' waren in de kneiter 'New York, New York' (grandioze titel) en vond dochterlief dat haar boots 'made for walking' waren. Fantastisch nummer ook, maar dat terzijde.

Jawel, schoenen. Ik kan er, in tegenstelling tot menig ander vrouwmensch, niet uren over praten, maar vermakelijk is het soms wel om te zien welk schoeisel zich aan allerhande voet bevindt. Vol afgrijzen bekijk ik stappers en heuse misdaden tegen de mensheid als Ugg(ly)s, Crocs, Birkenstocks, Mephisto's en Dr. Marten's. Hele hoge rijglaarzen of naaldhakken in SM stijl hoeven voor mij ook niet en verder zul je mij niet snel spotten met een paar kaplaarzen (no offence, ze zullen vast ontzettend fijn zijn tijdens blubberconcerten, festivals of een middagje raggen in de plassen met je kleine neefje) of kisten type Hell's Angel. Goh nee? Wat ben ik toch voorspelbaar, soms, meestal. Tsja, wie de schoen past...

What's left then? The good ol' witte gymschoen (geen hippe sneakers of All Stars!). U weet wel, die praktische oldskool witte sportschoenen met luchtvering, dubbele bodem, ceedeespeler (ja, echt), airbags (ik geloof er heilig in, die dingen lijken zichzelf op de pompen!) en vooral heel veel uitstraling: de uitstraling dat ze nog nooit een sportschool van binnen hebben gezien. New Yorkers hebben immers geen tijd voor een robbertje 'gym' en ze beschouwen hun 'walk to work' dan ook als de zeven heuvelenloop door Manhattan. Stel je toch eens voor: sjieke yup in een Armani pak met twee dikke Asics eronder. Die kun je toch niet serieus nemen, jatochnietdan?  Popperig secretaressemeisje met knotje, rokje en Prada tas en daaronder een paar witte Reeboks en hakjes in de hand; de deceptie! Ondertussen bellen ze druk en geobstipeerd kijkend met hun Blackberry (geen kwaad woord daarover trouwens), slobberen ze van hun mocha-latte-non-fat-no-cream-no-sugar coffee-to-go en kijken ze zoals gezegd vooral heel erg chagerijnig. Want dat hoort, in New York. Als je in New York werkt behoor je te voldoen aan het stereotiepe filmbeeld: neusje in de lucht, gezicht als een oorwurm, altijd drukdrukdruk, multitaskend en zebrapad overlopend.  In zwart pak met witte gympen, om nog beter 'in te blenden' met dat laatste, waarschijnlijk.

Ja, een beetje naast hun (nette) schoenen lopen ze wel, die Amerikanen. Maar ach, wat zou het;  de drager kan het beste zeggen waar de schoen wringt.

Leaving New York

Totale overweldiging, halsbrekende & nekverdraaiende toeren, slopende jetlag, soep eten op Broadway, suikerzoete donuts, zoute pretzels, overpriced alcohol, wegwaaien op de ferry, breakfast at Tiffany's, kansloze karaoke, verschrikkelijke shuttlebusjes, je de queen of the universe voelen op het Empire State Building, tranen, extreme lachbuien, New York merchandise en foute souvenirs, Macy's, bouwput Ground Zero, Lady Liberty (well duh), het oersaaie Staten Island, bij alles 'vet!' roepen zonder erbij na te denken dat Amerikanen wel eens zouden kunnen denken dat je hen vadsig vindt, de 'sweet sixteen' verjaardag van M. vieren terwijl ze stiekem 27 geworden is, hamburgers en 15 dollar cocktails in het Hardrock Cafe, de snoezige markt van Madison Square Garden, pogingen ondernemen om een yellow cab aan te houden, vervolgens in een yellow cab naar een restaurant rijden, de Sex & The City bustour, fancy dineren bij Buddakan, zonnebaden in Central Park, in twee happen een hotdog naar binnen werken, vieze shots drinken, een roos krijgen van de ober in Little Italy, de smerige metro, de Brooklyn Bridge, cameraloving eekhoorntjes, Starbucks, bagels met moddervette creamcheese, de fameuze 'Dutch Tour' van M., op de foto met een krenterige Koekiemonster, het nirwana bereiken in de M&M's store, de (derrie)maskerade van de Ladies of Liberty, Wall Street, vanilla coke en twee hele lieve vriendinnetjes. Dat is mijn New York.

Leaving New York never easy, I saw the light fading out (REM - Leaving New York)

Bye bye!

Start spreading the news,
I'm leaving today,
I want to be a part of it,
New York, New York...

Continentale conspiracy

Sommige mensen hebben iets (aura, bloedgroep, psychische afwijking, gekke achternaam?) waardoor ze altijd en overal waar zij komen, rampspoed over zich heen krijgen. Just for being born of omdat ze continu op de verkeerde tijd en op de verkeerde plaats zijn aanbeland. Andere benamingen voor deze 'iemanden', zijn pechvogel, brokkenpiloot, het zwarte schaap en Lady Liberty. Niet om nu het slachtoffer uit te hangen of de eeuwige pessimist, maar het is WEL zo. De mensen die mij goed kennen, weten dat er altijd wel iets vreemds gebeurt in mijn bijzijn. Soms opzettelijk, meestal puur toevallig, aldus sommige mensen. Toeval bestaat voor mij echter niet meer. Ik kan mij dan ook heel goed inleven in B100 van Bassie en Adriaan: 'ik heb ook altijd pech, ze moeten altijd mij hebben!' Soms ben ik er echt van overtuigd dat er een vloek op mij rust.

Nu wil absoluut geen belichaming vormen van het echtpaar Steen & Been en geef ik toe dat ik aan de ene kant ook wel blij ben met mijn (in)spannende leven en dat ik het woord 'saai' nooit zal toevoegen aan mijn memoires, maar vermoeiend is het soms wel.

That is, omdat ik me daardoor nooit meer oprecht op iets durf te verheugen uit angst dat iets of iemand roet in het eten gooit. Waarom nog uitgaan van het goede, als je daardoor alleen maar teleurgesteld raakt? Meestal verwacht ik dan ook maar 'niets', een neutrale houding is mijns insziens vaak nog het beste. 

Morgen vlieg ik, als het goed is (daarover zo meer), voor 5 dagen naar New York samen met mijn twee beste vriendinnen M. en M. En nee, zij hebben niets met dat verslavende chocoladegoedje te maken, helaas. Sinds januari leven wij ernaar toe, New York met vriendinnen, dat is toch hartstikke gaaf? We hebben zoveel plannen, we willen zoveel zien en ondernemen. Nu werd de voorpret al enigszins onderdrukt door een griepje, waar ik overigens nog steeds last van heb, maar zojuist werd ik ook nog eens geweigerd door het systeem van de airline, toen we onszelf online wilden inchecken. Want dat is hip, maar ook vooral handig.

Mijn vriendinnen M. en M. werden uiteraard gewoon geaccepteerd door Continental Airlines, maar mijn gegevens wilden ze ab-so-luut niet hebben. De opgegeven paspoortinformatie bleek ongeldig, maar WAT er dan precies niet klopte, werd uiteraard niet vermeldt. Mijn zieke snothoofd wist niet wat het las: mag ik het land niet in? Ben ik een veelgezochte topcrimineel? Heb ik mijn rekeningen wel betaald? Wil er een of andere Ali Baba terrorist op mijn vliegtuigstoel zitten? Is mijn identiteit gestolen? Wie zou er nu in godsnaam mij, brokkenpiloot Lady Liberty, willen zijn? Ben ik te onmisbaar voor Nederland? Zou ik eigenlijk de nieuwe minister-president moeten worden? Is Amerika niet gebouwd op mijn kneuzigheid? Wil mijn moeder me hier houden? Wil mijn Amerikaanse vriend J. niet dat ik infiltreer in zijn land? Vindt Obama me niet leuk? Ben ik eigenlijk al overleden en denkt mijn geest dat haar paspoort nog geldig is? Ben ik eigenlijk een hologram van mezelf? Vertel het mij, oh Continental Airlines!

Nu even zonder dollen, want zo jolig is het allemaal niet. Natuurlijk hebben we serieus nagedacht over de mogelijke redenen van weigering, maar we konden er welgeteld twee bedenken: het technische systeem kan bepaalde codes/cijfers niet lezen of mijn chip is kapot. Verder leek alles te kloppen: ik heb een toestemmingsverklaring gekregen van ESTA (en uitgeprint, thank God voor die briljante ingeving) en mijn paspoort is nog anderhalf jaar geldig. Volgens de gemeente, Continental Airlines en twee reisbureau's, konden we helaas weinig anders doen dan morgen gewoon op Schiphol inchecken. De keuze is dus helaas niet reuze en er zit niets anders op.

Panisch, vol valium, aan de fluimicil en met mijn puffertje in de hand.

Kids in America

'Things to do when you've got the flu'. Deze zelfbedachte, edoch niet unieke rijmkroniek (ik word geplagieerd, ik zeg het je!) typ ik hoopvol in op Google, want waar anders is die zoekmachine voor? Bovendien, wat kun je als 26-jarige deerne met een overbezet brein en drukke agenda nog doen wanneer je al een paar dagen de (Amerikaanse?) griep hebt, maar je nog net niet in quarantaine gesteld hoeft te worden? Een typisch geval van: technisch gezien ben je nog in staat om 'alles' te doen, alleen dan op het spreektempo van Frank en/of Ronald de Boer, een voorraad snot van lik-me-vessie (liever niet) en een pakje ibropufen 600 on the side. Griep smakelijk.

Tijdens al die potten groene thee, fruithapjes en typische slurpsoepjes, moet er natuurlijk wel wat entertainment aan te pas komen in de vorm van een teeveeserie. Liefst iets nostalgisch, iets dat zo'n typische 'potvolblomme-ik-kan-niet-geloven-dat-ik-dat-ooit-met-mijn-halve-kinderverstand-bekeek' reactie oproept. Iets dat zo fout is, dat het eigenlijk weer leuk wordt. Aan de kinderseries en Disneyfilms heb ik mij al diverse malen vergrepen dus deze keer was het tijd voor het grovere geschut: Dawson's friggin' Creek. De Amerikaanse hitserie van eind jaren 90, welke toen 15-jarige bakvis is er niet groot mee geworden? Kwelende gitaarmuziekjes en zoetsappige lyrics, gladgestreken tienerhuidjes en bijbehorende tienersores, een idyllisch fictief havendorpje genaamd Capeside en alle cliché's van dien. Om te gieren af en toe, het is allemaal zo heerlijk Amerikaans en overtrokken.

Ja folks, die 'kids in America' hebben het maar zwaar: gedumpt worden na een glaasje punch en een slowdance op 'the prom', als hoofdcheerlader daten met de quarterback, cheerleaden uberhaupt, kiezen tussen Harvard of Yale en de liefde. Ach en wee, de liefde, don't get me started. De vriendengroep van hoofdpersoon Dawson (filmgek met de bijnaam 'Oompaloompa', guess why...) is zo incestueus als maar zijn kan. Dawson krijgt wat met beste vriendin, beste vriendin verlaat hem voor een nicht, beste vriendin keert terug naar Dawson, om vervolgens weer te vallen voor zijn beste vriend Pacey. Nu kon ik vroeger de gedachte dat 'alle leuke mannen op zijn' ook niet onderdrukken, maar kom op dame: er is meer vis in de zee dan in de haven van Capeside! Bovendien zijn ze allebei zo neurotisch als de pest, vooral Dawson. Het joch droomt er sinds jaar en dag van om de tweede Steven Spielberg te worden, maar blijft hangen in amateurfilmpjes over 'het monster in de zee' die de damsel in distress aanvalt (uiteraard gespeeld door de beste vriendin, wat een toeval!) welke vervolgens hard gilt. Wat een mallerd, dat monster. Schattig, childhood dreams.

Het leuke aan de serie (is er nog wel iets leuks aan dan?), zijn de ellenlange dialogen, de weerzinwekkende constructies van bijzinnen (ik houd ervan, stiekem) en gesprekken die je alleen voert als je heel erg dronken danwel heel erg levensmoe bent. Serieus, de serie handelt over een bunch of teenagers van 16 jaar, maar meestal lijkt het alsof ik naar een stel vijftigers zit te kijken. Onnatuurlijk, ja. Spontaan, nee. Grappig, ja! Herkenbaar is soms dat de puberproblemen van toen ook op latere leeftijd nog steeds tot de orde van de dag behoren. Onmogelijke liefdes, problemen in de vriendengroep, jaloezie, veel kinderachtig gedrag ook, studie- of werkstress en vooral veel hypothetisch gepraat: 'what if...' en het quasi serieuze 'can we talk?' Houdt het dan nooit op, hoor ik je denken? Ik vrees van niet...

Kortom: echt gezonder voel ik me niet echt na een middagje Dawson's Freak's, maar wel een stuk opgeluchter: mijn leven is hectisch, maar lang niet zo pseudo dramatisch en Amerikaans als dat van hen. Maar daarom kan ik er heel soms nog wel van smullen...

An open letter to NYC

Lieve New York City, nooit slapende stad, grote appel, object van mijn affectie,

'Want maandenlang hebben wij ernaar toegeleefd' (song: 'Met z'n allen'/'With them all')

Jij kent hem helaas niet, de grondlegger van bovenstaande tophit, onze eigen Mister Soundmix, die ervoor gezorgd heeft dat de dromen van Marco Borsato, die jij overigens ook niet kent, niet enkel meer bedrog waren. Tevens wordt de befaamde componist in kwestie ook wel geïllustreerd als Mister Mini-Playback, die maakte dat ik dagelijks mijn Mariah Carey skills praktiseerde ('Ken liiii, if libbing is widdout joeeee' ofwel: 'Can't live, if living is without you', altijd leuk om te kwelen tijdens een labiele karaoke-avond) en ten slotte Mister Surprise die menig gezin, hoeksteen van de samenleving, tot tranen toe beroerde met zijn verrassingen die deze keer niet uit een ei kwamen. Oh wacht, jij bent niet bekend met het fenomeen 'Kinder Surprise' toch? Desalnmiettemin lieve New York, heeft onze Henny 'RTL4 kijkcijferkanon' Huisman, mij ontzettend veel bijgebracht over het leven.

Zo ben ik er namelijk inmiddels wel achter dat ik nooit de volgende Mariah Carey zal worden (en ik dat ook zeker niet meer ambieer), nooit mijn familie herenigd zal zien in de Surpriseshow (de gevallenen hoef ik toch niet meer te kennen) en dat ik soms het gevoel heb uit een ei te komen, tsja...daar doe je helaas weinig aan.

Maar dat we er maandenlang naartoe geleefd hebben, moge wel duidelijk zijn. Wat zeg ik, maanden? Jaaaaren! Waar anderen ervan droomden om te converseren met Tibetaanse monniken over de zin van het leven, dauw te trappen op Rottumeroog met de mefisto's aan of malariaprikken uit te delen in Congo, wilde ik (zeker na het zien van 'Bassie en Adriaan en de reis vol verrassingen' en 'Flodder in Amerika') maar 1 ding: jou zien, jou om me heen voelen, jou ervaren en mij schamen over het feit dat we je ooit, tijdens een zwak moment, voor een schamele dollar verkocht hebben aan een stel Britten met slechte gebitten. Een foutje moet kunnen, maar ik vrees dat ik hier nooit meer overheen kom.

Volgende week ga ik je dan eindelijk ontmoeten. Ik hoop dat je er net zo fantastisch uitziet als op de foto. Groot, indrukwekkend, overweldigend en met een zwak voor koffie.

I already love you,

Lady Liberty.