Zomerkneiters 1996-2011: een overzicht

Eind friggin' april en nu al hoogzomer in Nederland; ik voel mij enigszins confuus. Toch hoor je me niet klagen hoor: rrrroseetjes (met een Leidse r, jawel ;-)) drinken op een gehuurde sloep, uren nastomen op mijn balkonnetje met een boek en/of goed gezelschap, kneuterig picknicken, zwemmen, festivals afgaan, een mooie stedentrip naar Budapest maken en kuilen graven in Katwijk. Yes, let the summer but comen!

Stereotoren the size of een wasmachine
Een zomer is natuurlijk niet compleet zonder de befaamde klassiekers: zomerhits voor op het strand, tijdens vakantie of while barbecueing. Ik zet er een aantal vanaf 1996 voor u op een rijtje, want in dat jaar werd mijn muziekobsessie officieel geboren. Och, zoete herinneringen. Toen kreeg ik namelijk de oude stereoset van mijn buurmeisje cadeau: een kingsize wit gevaarte dat meer weghad van een wasmachine dan iets waar muziek uitkwam. Desalniettemin was ik als een kind (ik was toch ook een kind?!) zo blij; platenspeler (die overigens kapot was), radio, cassettedeck én ceedeespeler! Zoals mijn grote vriend Barry White al hijgde: let the music play!

Summer of 96: Ik herinner mij de zomer van 1996 vooral als een hele hete zomer. Toen hadden we tenminste nog échte zomers in Nederland en niet alleen van die stuiptrekkingen in het voorjaar of een mooie dag in september. Het was de tijd van de klassefeestjes en coladisco's. De tijd van het beruchte groep 8 kamp. Zomerhits waren vooral gericht op happy hardcore  en poppy zangeresjes met piepstemmetjes en kilo's make-up. Gebronsde en gelikte zangers zongen slijmerige ballads, al dan niet samen met hun boyband. En ik was fan van de Backstreet Boys. Kent u deze nog?

- Nakatomi - Sing
- Whigfield - Sexy eyes
- Charly Lownoise & Mental Theo - Wonderful days

Summer of 98: De zomer van 1998 stond in het teken van Spanje; voor het eerst op zonvakantie met het hele gezin naar Santa Susanna, een plaatsje vlakbij Lloret de Mar. Toen ik voor het eerst sangria mocht drinken en van mijn moeder juist het fruit op moest eten. How little did she know. Mijn broertje en ik die liever op de hotelkamer naar Cartoon Network keken dan genoten van de Spaanse zon. Wanneer we ons wilden uitleven, trapten we met onze Neckermann strandbal de hele kamer aan gort. Kuch. Gelukkig was er muziek:

- Loona - Bailando
- Sash feat. Tina Cousins - Mysterious times
- Ultimate Kaos - Casanova (ook wel beter bekend als 'Cashewnoten')

Summer of 99: Och, de zomer van 1999. Daar kan ik wel een heel zomerhitdossier van aanleggen. In mijn herinnering vormde het jaar 1999 één grote lange zomer. Wat me nog het meeste is bijgebleven, is mijn allereerste liefdesbrief, vlak na een vakantie in Duitsland. Ja, toen schreef men nog brieven. Toen werd de liefde nog officieel per penneveer (oké, ballpoint) verklaard. En ik heb hem nog steeds, die brief, enigszins verfomfaaid en vergeeld. Af en toe kom ik hem weer tegen en dan moet ik toch even heimelijk grinniken in het vuistje. Er stonden dingen in als 'ik gaf jou altijd de hoge ballen met tafeltennis' en 'ik hoopte dat je ook naar de vossenjacht zou komen'. Toen kon dat nog. De zomer van 1999 stond garant voor zoete Britneydeuntjes, tropische latin klanken en snerpende gitaren:

- Lee Ann - 2 times (toe toe toedoetoedoe)
- Santa feat. Rob Thomas - Smooth (Smoef)
- Lou Bega - Mambo no. 5

Summer of 03: We maken even een sprong in de tijd. Gewoon, omdat het kan en omdat dit blog anders wel tergend lang wordt. In 2003 ging ik voor het laatst met mijn ouders op vakantie. Ik bedoel: Gran Canaria, dat sla je toch niet af?! Terwijl de ouders reeds op bed lagen, dronken mijn broertje en ik cocktails aan de bar. Happy hour for the win! Voor de laatste keer schoten we een schilderij van de muur met de strandbal, voor de laatste keer maakten we gebruik van het overdadige buffet in het hotel. Vooral (onverstaanbare) muziek uitgevoerd door exotische types was so hot back then:
- The Underdog Project - Summer Jam
- Juanes - A Dios Le Pido
- Beyoncé feat. Jay-Z: Crazy in love

Summer of 04: Whoehoe, voor het eerst met vrienden op zomervakantie! Naar Oh Oh Cherso, jawel. Toen viel het nog mee, relatief gezien. De muziek was vooral heel fout en/of dansbaar:
- O-Zone: Dragosta din tei
- Freestylers - Push up
- Drunken Monkey - Calabria

Summer of 06: Op vakantie met vriendlief naar Lesbos! Ik denk dat het teken was, want inmiddels is het een verre ex-genoot ;-). De zomer van 2006 bood voor ieder wat wils. Foute meezingers, dance en onze immer terugkerende Juanes:

- Juanes - La Camisa Negra
- Tropical Danny - Toppertje
- Tiesto - He's A Pirate (heer-lijk!)

Summer of 08: Misschien één van de leukste zomers ooit. Ik was na jaren eindelijk weer een vrijgezellert en voelde me blijer en vrijer dan ooit! Er werd veel gefeest, gelachen en genoten van het leven. Wederom boekte ik samen met een vriendin een zonvakantie naar mijn favoriete vakantieland Griekenland met kneiters als deze:

- Eric Prydz - Pjanoo
- Kid Rock - All Summer Long
- Kate Ryan - Ella Ella

Summer of 10: Als ik 2010 zeg, wat zeggen jullie dan? Juist, het Wee Kaa voetbal! Shakira schudde haar waka waka's en Yolanda sprak geen Amerikaans. Ja, 2010 was een jaar vol onvergetelijke memories.

- Shakira - Waka Waka
- Yolanda Be Cool - We No Speak Americano
- David Guetta - Memories

Wat zou de zomer van 2011 ons brengen? Om nu in april alvast dé zomerhits van 2011 vast te stellen lijkt me nog wat vroeg. Tijd voor een onderzoek in allerhande uitgaansgelegenheden. Hè, wat vervelend...;-)

De dromen van een vis op Goede Vrijdag

Laten we het vandaag eens over zelfkennis hebben. Het is immers Goede Vrijdag, een dag van bezinning. Een dag om je goede eigenschappen eens onder de loep te nemen, maar ook de slechte. Want Goede Vrijdag heeft een beetje van allebei. Goede Vrijdag is soms net een mens.

Kasplant
Vrijwel dagelijks word ik geconfronteerd met het feit dat ik een echte dromer ben. Dat uitte zich voorheen in het apathisch uit het raam staren tijdens college tot het in slaap vallen op een weinig uitdagende of juist té stimulerende werkplek. Can't help it, geloof me, ik heb het geprobeerd. Daarnaast wil ik veel van mijn (dag)dromen waarmaken, hetzij op obsessieve wijze, hetzij iets subtieler. Vermoeiend soms, maar vaak ook doeltreffend. Als het lukt tenminste. Met passiviteit bereik je namelijk niets in het leven en je kunt beter een paar keer op je bek gaan dan leven als een kasplant. Been there, done that. Wat is een leven zonder dromen? Wanneer je leeft zonder doel, leef je niet. Dan ben je een slaaf van je eigen angsten. Ik zie het vaak hoor, om mij heen. Dan probeer ik die mensen uit hun veilige bunker te slepen, soms met bruut geweld, maar meestal met heel veel geduld en overredingskracht. Want dat is misschien weer mijn zwakke punt: ik kan dat gewoon niet aanzien. Period. Toch doe ik het steeds minder hoor. Als mensen niet willen, dan willen ze niet. Hoe jammer ik dat persoonlijk ook kan vinden.

Heimelijke genoegens
Vroeger, toen ik mij ook nog graag verschool in die veilige bunker a.k.a mijn slaapkamer, luisterde ik héél véél naar muziek. Het smeden van plannen werkte namelijk het beste onder begeleiding van muziek. Muziek inspireerde, muziek gaf uitdrukking aan gevoelens die ik zelf niet kon verwoorden. Muziek was ook mijn uitlaatklep en troost, zeker in tijden dat ik het echt even niet meer zag zitten. Uiteraard werd die muziek op autistische wijze ingezet: in mijn eentje en met de deur potdicht. Of met de discman op en dan niet doorhebben dat ik zachtjes aan het meezingen ben. Want muziek  had een verhaal, een verhaal speciaal voor mij, waar niemand iets van zou begrijpen en waar niemand iets mee te maken had. Met narcisme had dat niets te maken overigens. De beleving van muziek was privé, niet de muziek op zichzelf. Die was voor iedereen. Bijna iedere (indrukwekkende) gebeurtenis uit mijn leven kan ik wel koppelen aan een bepaald liedje waar ik toentertijd naar luisterde. Veel mensen vinden dat eng of bijzonder. Voor mij is het niet meer dan vanzelfsprekend. Muziek gaf moed om actie te ondernemen. Toch op die ene knul af te stappen. Toch hard te studeren voor dat proefwerk. Toch iets van mijn leven te maken. Teleurstellingen liggen altijd wel op de loer, hoe veilig je je eigen wereldje ook afbakent.

Een uil zonder koffie
Ondanks het feit dat ik niets met astrologie heb, kan ik mij volledig vinden in de beschrijving van mijn eigen sterrenbeeld Vissen. Vissen doen namelijk niets liever dan wegdromen en fantaseren. Ze leven graag on the edge, omdat ze zich anders gaan vervelen. Iets met een korte aandachtsboog. En alles wat ze beleven, beleven ze ook nog eens veel intenser dan andere mensen. Eigenlijk geldt dat voor alles: ik feest hard of ik feest niet, ik ben vreselijk verliefd of helemaal niet en een liedje is geweldig of gewoon ruk. Die heftige gevoelsbeleving leidt weer tot de welbekende schaduwzijde: nachtmerries en vermoeiende dromen die ervoor zorgen dat je elke ochtend ontwaakt als een uil zonder koffie. Namelijk: al die gedachten en indrukken hebben een uitlaatklep nodig. Het zijn er bovendien teveel om te verwerken. Ondanks een verantwoorde 8 hour nap. Ik bedoel: dan heb je net de wereld gered en dan moet de 'echte' dag nog beginnen. Mijn dromen zijn vaak ontzettend levendig: ik droom over bestaande personen en lijk er ook realistische gesprekken mee te voeren. Gesprekken die ik normaliter niet durf te voeren. Ik droom ook geregeld dat ik moet vechten in een oorlogsgebied en word dan serieus wakker met spierpijn. Bijne elke ervaring lijkt wel materiaal voor een droom te zijn en dat is soms dodelijk vermoeiend.

Een sleutel met verlengsnoer
De laatste twee weken droom ik vrijwel elke nacht over de schietpartij. Vannacht kwam het allemaal wel erg dichtbij. Zo droomde ik dat mijn eigen winkelcentrum, waar ik dus woon, in groot gevaar was. Jonge mannen in legerbroeken bestormden het winkelcentrum met messen. De politie kwam gelukkig snel in actie en de mannen werden afgevoerd op brancards. Blijkbaar hebben ze alleen zichzelf neergestoken ;-). Nog één legerbroek liep vrij rond, schold me uit en rende achter mij aan de flat in. Natuurlijk kon ik mijn huissleutel nergens vinden, een probleem van alledag. Ineens leek het mij volkomen logisch om er een verlengsnoer bij te pakken. Want zo werkte het in mijn droom: je maakte je deur open met een sleutel en verlengsnoer. Uiteraard moest ik eerst een stopcontact zien te vinden, in de blinde paniek van achtervolgingswaanzin. Vervolgens moest ik maar hopen dat het snoer lang genoeg was om mijn huis te kunnen bereiken. Maar een droom zou geen droom zijn als je je huis in één keer zou kunnen vinden. Ik stond op de verkeerde verdieping en de huisnummers klopten niet meer. Ik wilde terugrennen, maar schrok van het luchtalarm, wat later mijn wekker bleek te zijn.

Goed. Ik ben waarschijnlijk nu een paar lezers kwijt, die me officieel verklaren tot freak ;-). So be it. Voor de rest van jullie: wie heeft tips? Hoe kun je nachtmerries uitbannen? Kún je dat wel? Mail, bel, sms of stalk me maar! Want ik mag dan wel graag dromen, nachtmerries kunnen me gestolen worden.

Wine Scene Investigation

Soms heb ik zin om een oppervlakkig blog te schrijven. En met 'soms' bedoel ik in dit geval 'nu'. Een blog over wijn en waarom wijn nu zo fijn is. Over katers houd ik wijselijk mijn bakkes.

Onlangs besloten vriendin D. en ik om eens inventief te zijn met wijn. Want D. houdt ook van wijn, sterker nog, we hebben een jaar of twee geleden samen de 'wijn op werk conventie' opgericht. Ask no further please, er lezen werkgevers mee ;-). Wijn kent een breed scala aan mogelijkheden en leidt tot allerlei creatieve uitspattingen. Tip van het huis: luister dit ultiem blije remixje van the Bloodhound Gang als je een wijntje drinkt. Deden wij ook. Nee, niet tegensputteren, gewoon doen. Heel onschuldig hoor.

Dan nu, de allereerste aflevering van Wine Scene Investigation.

De dader:

De (on)schuldige slachtoffertjes:

D. en ik besloten al snel om de oude ceedee-collectie uit het stof te halen. Disco's at home for the win! Mega Dance, Now Dance Hits en wat niet al. En dan ga je dus dansen, als normaal wijndenkend/drinkend mens. Op de Bloodhound Gang en de Party Animals. De Lambada 'waar is toch dat zebrahondje voor?' stond standaard op repeat. Ja, zelfs op Hakkuhbar werd gegabberd (DE GABBERRRRRSAURUS!) en deze tranentrekker moest en zou gekaraoke'd worden. Ik begrijp nu ook niet meer waarom. Dat doet wijn met een mens.

En soms sneuvelt er dan wel eens wat. Blood on the dancefloor!

Dit was toch wel het toppunt:

Tja, je kunt veel zeggen, maar we hebben ons heerlijk kunnen uitleven. Of moet ik 'uitleveren' zeggen? Want van die lever is vast wIJnig meer over. Foei. Volgende keer weer een blog met meer inhoud en minder wijn. I promise.

Rintje draagt me op handen

Even een 'vrolijke noot' (in dit geval 'boon'?) tussendoor, Rintje en ik:

April doet wat hij...

Dubbel: mijn foto verwerft landelijke bekendheid...

Het lijkt wel alsof heel Alphen in één klap beroemd is geworden. Op televisie zie ik mensen die ik ken, mensen die ik geregeld op straat zie lopen, winkeliers en ook mijn eigen visboer die ik morgen mag interviewen. Genoeg werk dus, maar met een zeer bittere nasmaak. Zo kwam ik er vandaag achter dat een door mij gemaakte foto gebruikt is bij Pauw & Witteman, Paul de Leeuw en in diverse kranten. Wie had dat gedacht? Bijna twee maanden geleden sprak ik nog met haar: Margriet ter Haar, eigenaresse van een modezaak in de Ridderhof. Een vrolijke en gastvrije vrouw, die honderduit kletste over haar winkeltje. Met gevaar voor eigen leven probeerde ze andere mensen te redden, maar het mocht niet baten. Margriet is niet meer. Maar wát een heldin is die vrouw zeg!

Links: Margriet en rechts haar collega, met wie ik nietsvermoedend de zomermode van 2011 besprak...

Bekijk hier de uitzending van Pauw & Witteman over Alphen aan den Rijn inclusief deze bewuste foto bij 33 minuten en 49 seconden. Ik schrok wel even, zoals jullie misschien begrijpen. Margriet, rust zacht.

Té dichtbij

Een zonnige zaterdag, een ongewoon rustige ochtend. Op de redactie is weinig te doen, omdat de krant voor maandag al af is. Ik schrijf een stukje voor de krant van woensdag over meisjes die bèta beroepen zouden moeten kiezen. Want dat is belangrijk, ofzo. Collega' s overleggen wie de lunch gaat halen. Dan sms't een andere collega vanuit haar huis: 'er wordt geschoten in de Ridderhof!' Twee collega's rennen halsoverkop de deur uit. Ze willen graag de eersten zijn. Een andere collega verzucht dat ze vorige week ook al een schietpartij heeft moeten verslaan. Het moet geen gewoonte worden op zaterdag. Ik bedenk: zal ik de lunch dan maar halen?

De twee collega's aan de telefoon, paniek, er wordt nog geschoten. Mensen rennen voor hun leven, politie is er nog niet. Iemand schiet in het wilde weg om zich heen met een mitrailleur. Lijken op de grond, open gezichten, bloed, gillende mensen. De dader zou zichzelf vervolgens van het leven hebben beroofd tussen kassa 1 en kassa 2 bij de Albert Heyn. Details, veel details, teveel details. Veel onbevestigde berichten. Er zou een tweede dader zijn. Ik bedenk alvast een vluchtroute en besef dat ik hier geen controle over heb. Ik probeer bezig te blijven, tweet de laatste berichten door en neem de telefoon aan. Leidsch Dagblad. ANP. Collega' s. Ik kijk verschrikt op wanneer er een onbekende binnenstapt, ik raak geïrriteerd wanneer mensen nog van niets weten en vrolijk een krantje komen halen. Met trillende vingers werk ik berichten uit, probeer mijn moeder te bellen, haal een glas water. De lunch hebben we maar overgeslagen.

Traumahelicopters, loeiende sirenes, overal linten om de omgeving af te zetten. Het internet staat er vol mee, ik kan het nieuws nauwelijks bijhouden. Mijn hersenen kunnen het niet bevatten, dit kan onmogelijk hier plaats vinden, in dit uit de kluiten gegroeide dorp. Ondertussen blijf ik bellen, sms'en, mensen geruststellen. Lijkbleke collega's keren terug om hun 'sfeerverslag' uit te tikken. Waterige ogen. Wachten op de persconferentie. Wachten op duidelijkheid. Hoe kon dit gebeuren? Waarom kon dit gebeuren? Zo dichtbij? Eén ding is zeker: Alphen aan den Rijn is voorgoed op de kaart gezet.

De Ridderhof. Twee minuten fietsen. Ik ben er vaak geweest: even naar de kapper naast Albert Heyn, een interview met de eigenaresse van Square Mode, een broodje kopen bij C1000, foto's ophalen bij Kruidvat. Nu ligt er voor diezelfde Kruidvat een lijk. Steeds meer doden. It could have been me, vrienden, kennissen of familie. Iedereen had het kunnen zijn. Op internet vragen mensen aan elkaar of ze nog leven. Ik schrik wanneer ik hoor dat ook de eigenaresse van de modezaak is doodgeschoten. Ik heb haar onlangs nog op de foto gezet. Het was een lieve foto, het was een lieve vrouw. En ze hield ook niet van harembroeken.

Vijf uur, eindelijk thuis. Voor het eerst zie ik beelden bij de verhalen, ben ik verbaasd dat 'we' op het NOS journaal zijn. De beelden lijken wel nep, in scène gezet. De lucht is te blauw, de zon is te fel voor zo' n walgelijke daad. Dan plotseling een nieuwe boodschap: winkelcentra worden ontruimd. Op dat moment gaat de bel: 'politie, je moet nu je huis uit, er is sprake van een bommelding!' Want ja, ook ik woon in één van die winkelcentra. Alle flatbewoners naar buiten, op naar het parkeerterrein waar zich ook een Albert Heyn posse verzameld heeft. 's Nachts mogen we gelukkig terug naar huis.

Zo'n grote en onwerkelijke daad, té dichtbij. Wereldnieuws. Cameraploegen, een speech van prinses Maxima, Amerikaanse toestanden. De dader wordt bekend, een jongen van mijn leeftijd, met een bekend Alphens gezicht. Ik ben hem ongetwijfeld wel eens gepasseerd. Misschien had hij wel dezelfde tandarts. Misschien ben ik wel eens per ongeluk tegen hem opgebotst. Of hij tegen mij. Tja, misschien.

Vandaag: herdenking. Héél veel mensen. Fietsen tot ver buiten de Ridderhof geparkeerd tegen bomen. Kaarsen. Mensen die zich aan elkaar vastklampen. Verdriet. Ongeloof. Alphen zal nooit meer hetzelfde zijn.

One hundred and eighty!

Best geinig hoor, een avondje 'kroegdarten' of een foto van je legendarische ex doorboren met pijltjes. Midden in de roos. Maar meedoen aan een darttoernooi? Genoeg gekken, uh sportievelingen, die je zover krijgt. Zo ook vorige week zaterdag. Dértig (oké, twintig) graden was het buiten en in plaats van mijn middag al wijn slobberend en bitterbal vretend te spenderen op een terras, stuurde de krant me naar een snikhete sportzaal om aldaar een darttoernooi te verslaan. Eerste gedachte: weinig zon, veel testosteron. Tweede gedachte: ilovemyjobilovemyjobilovemyjob. Iets met overtuigen.

Penetrante mix van zweet en bier
Ik moet zeggen dat ik er toch wat onbeholpen bij stond in mijn rokje, met keurig gekamde haartjes en gewapend met schrijfblok en vierkleurenpen. Was dit wel de juiste deur en niet toevallig de deur die zou leiden naar de zwarte cross of een bijeenkomst van anonieme streetfighters? Manvolk alom, slechte gebitten, dikke gouden kettingen en bier. Even voelde ik mij zo'n prom queen die spontaan de mannenkleedkamer inloopt, omdat ze nog een appeltje te schillen heeft met haar vriendje de quarterback. Veel whoehoe. Veel 'woman in da house!'. Veel verbaasd kijkende ogen. Binnen een halve minuut vulde een penetrante mix van zweet en bier mijn neusgaten. Misschien moest ik ook maar bier drinken onder het motto: if you can't beat them, join them.

Effe beppen met Tony
Net toen ik besloot 'ik ga bier drinken en mij vermommen als Barney', gebeurde het. De droom van iedere journalist: (media)geile darters die op jou afkomen in plaats van andersom. Op niet geheel subtiele wijze overigens: "Waar ben jij van?", "Zo schoonheid, wil je een wijntje van me?", "Met jou wil ik wel even praten" en "I'm going to get my brother, he would love to talk to you" (die broer bleek later topdarter Tony West te zijn). Ik besloot professioneel te blijven, dronk een colaatje aan de bar en praatte met, jawel, de beroemde Tony West. Ook al moet ik bekennen dat ik nog nooit van de beste man gehoord had. Uiteraard vertelde ik hem dat niet, ik geef niet graag mijn fouten of onwetendheden toe. Zijn broer Steve had zojuist de barkruk verlaten: "Tony gaat weer opscheppen. En als mijn vrouw me met jou zou zien, kreeg ik echt problemen." Hij liet een flesje bier en een leeg pakje sigaretten achter. Collectors items, in de ogen van velen. In mijn ogen gewoon vies.

Jelle, jij ook hier?
Het was de bedoeling om ook een paar 'sfeerfoto's' te maken. Ik koos dan ook een vrolijke peer uit, maar wist niet dat dit Jelle Klaasen, een (ook al) beroemde darter was. Ergens klinkt mijn verzoek dus wel een beetje vreemd: "Wil jij op de foto en dan net doen alsof je kunt darten? Jeetje joh, wat professioneel, zit jij er soms op?" Gelukkig kon hij het grapje wel waarderen en werd ik niet spontaan ingezet als wandelend dartbord. Puike gast, die Jelle.

Ik word juf!

Vanaf aanstaande maandag werk ik als forensische 'juf' voor Capabeltaal in Den Haag, Leidschendam en Voorburg. Twee middagen en twee avonden zal ik  'Ik hou van Holland les' gaan geven aan mensen die moeten inburgeren. Dat betekent: een dartposter van Geert Wilders aan de muur, veel Jip & Janneke taal, boom-roos-vis, blokjes kaas en halal bitterballen.

                     Oranje boven!                                                    

Oliebol

"Meisje, papa is dood." Dat was wat ze zei, die vrouw in de deuropening. Mijn moeder, the messenger. Ik hoopte dat ze haar zin af zou maken met "en je veter zit los, 1 april!". Helaas ben ik kampioen veterstrikken en kon mijn veter dus onmogelijk los zitten. Ik droeg namelijk geen schoenen met veters. Ik droeg helemaal geen schoenen. Droeg ik ze maar.

Het was een zaterdagavond zoals er zoveel waren. Er werd volop wijn gedronken en de indringende geur van cheese onion chips vulde de kamer. Natuurlijk werd er een film gekeken, het was Life of Brian. Niet eens specifiek met het oog op het naderende Paasweekend, maar gewoon, omdat ik die nog niet gezien had. En omdat ik nu eenmaal houd van zwarte, cynische, Engelse humor. Naast me zat de buurman, onderuit gezakt, luid door de film heen pratend, becommentariërend, retorische vragen stellend en wijn bijschenkend. Het stoorde hem dat ik steeds zo naar mijn telefoon aan het staren was. Ik besloot hem niet te vertellen wat mij allemaal aan hém stoorde. Toen het smsje, rond een uur of elf. Wie doet nu zoiets. Langskomen. Iets vertellen. Kan niet per telefoon. Wijn opruimen. Chips weggooien. Waas. Buurman naar huis sturen. Ijsberen. Zou het opa zijn? Of oma? Paniek. Politie voor de deur. Ongeloof. 1 april grap. Spullen pakken. Tranen. En nog geen twaalf uur later zit je een kist uit te zoeken alsof je voor je uitzet door een Ikeagids bladert, terwijl een opdringerige begrafenisondernemen in je nek hijgt en praat over lintjes en volgauto's. U ook een zalig Pasen. Twaalf maanden later verkoop je een huis vol herinneringen, veelal onplezierige, maar toch: herinneringen.

Gek eigenlijk, op hoeveel verschillende manieren je kunt reageren op de dood. Je kunt erom lachen, je kunt denken: doe niet zo mal, je gaat toch niet dóód? De dood is voor slappelingen, quitters, mietjes. Doodgaan is zo standaard, doodgaan is voor de massa, daar moet je tegen strijden! Je moet je ertegen verzetten! Gewoon doorademen met dat kadaver. Je kunt ook denken: hier heb ik toch helemaal geen tijd voor, ik moet naar mijn werk, ik heb een volle agenda. Bovendien wil ik die rotgevoelens helemaal niet, ik heb al genoeg aan mijn hoofd gehad de laatste jaren. I just don't DO death. Doodgaan is voor later, als ik groot ben. Dan heb ik mij erop ingesteld. Je kunt ook reageren op de dood door te praten of te huilen. Of wijn te drinken, heel veel wijn. En daarna pas te praten of te huilen.

Ik deed en dacht al het bovenstaande. Veelal dacht ik als een kind: als ik het niet zie, dan is het er ook niet. Een kind denkt dat het helpt om de ogen te sluiten als er een leeuw op je afkomt. Want dan ziet hij je niet. Jij ziet niets, hij ziet niets. Helaas zag hij me wel, die leeuw. Hoe hard ik mijn ogen ook dichtkneep.

Net als mijn vader. Ik dacht ook altijd dat hij me niet zag, dat ik niet bestond voor hem. Ik had er vrede mee, het was zo, hij was zo. Totdat ik een oude kerstkaart van mij in de rechterzak van zijn colbertjasje vond. Hij had hem bewaard, al die tijd. In de andere zak zat een condoom. Stiekem moest ik even lachen. Oliebol.

R.I.Papa 01-04-2010 - 01-04-2011