Schandalig hysterisch overzicht van een decennium: 2000-2010

Zo met de laatste melodieuze klanken van de door mij zo innig geliefde Top2000 op de achtergrond, word ik altijd melancholisch en kijk ik terug op het afgelopen jaar. Wat waren de schandalen? Waren er wel schandalen? Ben ik echt zo'n goodiegoodie geworden of valt dat wel mee? Samenvattend was 2010 een typisch ying/yang jaar: helemaal in balans, ellek voordeel hep z'n nadeel, etc.

Verdriet, maar ook geluk. Ruzies, maar ook liefde en troost. Een sterfgeval, maar ook een geboorte. Veel eten, maar ook veel drinken. Nieuwe mensen ontmoet en ook weer kwijtgeraakt. Stressen, maar ook  afstuderen. Veel koffie, maar ook veel thee. Oude baan, nieuwe baan. Dansen met mannen, maar ook met vrouwen. Met of zonder schoenen of tuinbroeken aan. Doorweekt zijn na een festival, maar door het verzuipen van mijn telefoon wel die ene Blekberrie aan kunnen schaffen. Een lege en daardoor enigszins enge Efteling, maar geen wachtrijen en een foto met Pardoes die ons om een foto vraagt in plaats van andersom. Een weekendje 'Daar zeg je U(trecht) tegen', maar ook New York en Parijs.

Moet ik nog doorgaan? Nee, dat zou slaapverwekkend worden. Leuker is het om eens terug te kijken naar het afgelopen decennium en enkele schan-da-lige dieptepunten op een rijtje te zetten. Ik heb immers geen geheimen. Onderstaande ontboezemingen zijn natuurlijk slechts een greep uit het immense aanbod, dat begrijpt u ook wel.

2000:
* samen met vriendin M. een nep Valentijnskaart fabriceren, een uitgeknipt hart en alles, en deze in de jaszak proppen van de enige jongen die bij ons op streetdance zat. Zogenaamd afkomstig van het meisje dat altijd naast hem danste. Waarom? We had no life en hadden koppeldrang. Bovendien waren we verbitterd, omdat wij geen kaarten kregen. Alleen van elkaar. Vervolgens is het meisje in kwestie nooit meer komen opdagen. Onze karma's zijn nooit meer geheeld. Eeuwige pech werd mijn doem.

2001
* tijdens de muziekuitvoering op school, moest ik 'Still the one' van Shania Twain kwelen. Nuchter en en plein public ja. Maar oh, wat klonk het goed. Wat kreeg ik veel complimenten na afloop. Niet zo gek, want mijn microfoon stond immers uit. Per ongeluk, dat wel.

2002
* slutty ol' me zoende maar liefst met twee jongens op 1 avond, waarna de Rijn er ineens heel aanlokkelijk uitzag. Ik had namelijk nog een vriendje, maar die feestte er schijnbaar ook rustig op los in Salou. Dus het mocht best, vond ik, ook al was ik de rest van de avond in tranen. Alleen de Rijn heb ik nooit gehaald. Beste ex-vriend M., als je dit leest:  dan weet je dat ook weer. Alsof jij zo braaf was, tsss.

2003
* werken in een ijssalon en al mijn kennissen gratis ijs geven. Acht bollen vormden geen uitzondering op die regel. Ijs moet bollen. Ofzo.

2004
* op vakantie in Oh Oh Cherso (ja, echt...) samen met vriendin M. onze (ex)-vriendjes buitensluiten, omdat ze wel heel erg lang met de barvrouw stonden te praten. Gnagna. Helaas hebben de heerschappen in kwestie een tweede sleutel weten te bemachtigen bij de receptie. Shit.

2005
* beginnen met modellenwerk. Dat is al een schandaal op zich.

2006* 'vriendschap' sluiten met de studentmentor. Dat had ik nooit moeten doen. Nu weet ik gelukkig wel beter, maar oh, die onwetendheid anno 2006! Hij praat er nog steeds over, ook al is er nooit iets noemenswaardigs gebeurd. Eén roseetje was het maar, echt waar.

2007
* de herontdekking van het schaamteloos feesten. De ontdekking van tequila en tevens ontdekken dat dat erg vies is. Nog viezer dan dropshots, bijna. Een schandalig dure galajurk kopen, om vervolgens niet met mijn eigen vriendje te gaan, maar met een vriendin. Biertjes drinken met iemand met wapperende neusharen en dat aan iedereen vertellen. Vooral vriend A. vindt het nog steeds een dijenkletser.

2008
* 's nachts leven en overdag slapen. Desalniettemin vrij hard studeren. Het leek zo mooi, eeuwig feesten, iets willen inhalen. Niemand vertelde mij meer wat te doen. De tijd van altijd maar voor anderen leven was voorbij. Op een Japanse vechtsport waar ik de balle van begreep (ook al kwamen die er niet aan te pas), daten met twee mensen tegelijk waar ik allebei eigenlijk niets in zag, iets met ijsblokjes, iets met tegen een fietspaaltje opknallen en me de volgende ochtend afvragen waar toch dat ei op mijn hoofd vandaan kwam.

2009
* de laatste trein missen en terug moeten lopen door de vrieskou. ZES uur lang. Tijdens die tocht bijna een boot willen stelen, maar een handlanger die me tegenhield. Toen mijn leven beteren. In iedergeval voor twee maanden. Een Fossielenfeest geven. Vieze Italianen ontwijken, met name Mirko en 'Ricky Martin'. Een schandalig spontane en lange roadtrip naar Praag (Prahahaha). Heel hard zingen met je studiegenoten in een Antwerpse tunnel. Vriendschap sluiten met Amerikaanse soldaten in Berlijn en dat geheim houden. Het waren immers loodgieters natuurlijk.

Tsja, wat kan ik ervan zeggen. Aldoende leert men? Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen? Drie keer is scheepsrecht? Ik ben stiekem best lief, ook als ik niet slaap? Ik weet het ook niet mensen. En ook in 2011 hoop ik het niet te weten. Life has immers een funny, funny way, aldus Alanis Morisette.

Ik wens jullie allemaal een heerlijke (f)out en nieuw en een schandalig 2011!

                                                              (De Fout & Nieuw Krieuw 2009-2010)

Top2000 madness in beeld

Ontzettend random nummers 'kiezen' die ons leven typeren. Je kunt je oppasvriendinnetje niet vroeg genoeg (muziek)cultuur bijbrengen hè?

DIE!

Zou dit nummer dan the story of my life worden?

Na al die gekheid moesten we natuurlijk weer normaal doen. Zie hier dus the usual opstelling: ik als kerstboom en de kleine deerne als cadeautje. Duh.

Everywhere we go, we always take the Top2000 with us!

Het toppunt van OCD: de Top 2000

Ik houd van lijstjes. Zonder lijstjes geen leven, zo luidt alweer een motto van Lady Liberty herself. Niet alleen geven (soms ellenlange) to-do-lijstjes mij rust (ahem), reinheid (dubbel ahem) en regelmaat, ze zijn ook heerlijk overzichtelijk voor een chaoot als ik. De informatie dan, de lijstjes op zich niet: abstracte kunst is er niets bij. Ach, als ik het zelf maar snap toch?

Aangezien ik mij nogal eens 'overspoeld' voel door informatie, raad ik u allen aan om vooral met korte feitjes te strooien tijdens een conversatie met mijn snel afgeleide persoonlijkheid. Anders zal ik weldra gaan gapen, onopzettelijk natuurlijk. Wanneer je dan toch een onderwerp aansnijdt, maak het dan 'muziek': ik heb ware lijsten in mijn hoofd en weet precies in welk jaar welk nummer uitkwam, vaak ook nog in welke levensfase ik mij toen bevond, welke kleren ik droeg en met welke mensen ik omging. Wie o wie verslaat mij? Ik daag je uit, maak gehakt van je, etc. Nummers uit de seventies en eighties ken ik globaal, maar de tracklist van de jaren 90 ken ik vrijwel vlekkeloos uit mijn hoofd, inclusief clip en songtekst, ten gevolge van jarenlang OCD: de hele dag de radio aan, elke week de Top 40 opnemen op een cassettebandje en het lezen van vaklectuur: hitdossiers, de Hitkrant (kuch) en nog meer 'nuttige' naslagwerken. Ach, we hebben allemaal zo onze vluchtadresjes.

Tegenwoordig zoek ik mijn heil in welbekende muziekoverzichten: 90's Request op 3FM, de Veronica Top 1000 Allertijden en natuurlijk de alltime klassieker: de Top 2000! Daar vind ik elk jaar weer mijn gelijken in de luisteraars: hun melancholische verhalen met herinneringen, helse capriolen uithalen om maar te kunnen luisteren (radio's stelen, boxen in het plafond plaatsen), aan huis gekluisterd zijn om maar niets te missen, niet meer slapen, in een restaurant gillen dat de radio op 2 moet (ahem, was ik dat? ;-)) en niet op Skaai Reedio etc. Hysterisch twitteren of berichten achterlaten op de site. Terugdenken aan mijn roerige leventje met al die klassiekers, keihard meezingen, vrienden smsen "Heb je 'em gehoord? Dat is mijn doucheliedje!" (red. 'The second waltz' van André Rieu, muhaha!) en de krantenpagina met het hele overzicht als een soort heilig geschrift overal mee naartoe slepen. Tsja. We hebben allemaal zo onze geneugten des levens.

Wat is er nu zo leuk aan de Top 2000? Welnu, ten eerste het traditionele sentiment: elk jaar sluiten we weer toepasselijk af met onze eigen (muziek)historie op een collectieve manier ('iedereen' luistert mee). Bijna alles wat goed is komt bovendien voorbij, ook bijna alles wat niet goed is overigens. Er moet immers wel op gekaraoke'd kunnen, dat is een voorwaarde. Het gekweel van Anastacia en Nelly Fruitella hoeft er echt niet in. Helaas hebben er mensen, waarschijnlijk normaal Qmusic luisteraars en verkerend in hallucinerende toestand, toch op die wanmuziek gestemd. En ook: waarom The Eagles op nummer 1? Op zich mag Bohemian Rhapsody best eens vervangen worden, maar door een ander uitgekauwd nummer tijdens het oliebol knagen en het nieuwjaarswensen van je familieleden? Nee toch zeker? Ik zeg: volgende jaar de Amazing Stroopwafels met 'Oude Maasweg' op 1!

Andere persoonlijke favorieten uit de lijst der lijsten:

* Pink Floyd: Wish you were here
* Jeff Buckley: Halleluja
* Simon & Garfunkel: The Boxer
* Boston: More than a feeling
* Vangelis: Conquest of paradise
* Kraftwerk: Autobahn
* Dolly Parton: Jolene
* Drukwerk: Je loog tegen mij (favoriete quote: 'je loog tegen mij, alsof ik een kind was!' Stom, inderdaad.)
* Little River Band: Forever blue

Nu ga ik verder luisteren, want ik ben ontzettend chagerijnig. En de Top 2000 doet tenminste nooit gemeen terug. Zo.

Kersthysterisch overzicht

Stiekem de kransjes met spikkels uit de kerstboom stelen en opeten, als ontbijt. Altijd beginnen aan de achterkant, dat heeft niemand door. Skaai reedio the kristmas steesion aan en dit na een uur vervloeken. Of eerder. Mariah Carey pleebekken met een kerstmuts op. En dit eigenlijk heel stom vinden. A nightmare before Christmas kijken op de avond voor kerst. Want kerst was een nachtmerrie, toen. Je vriendje dumpen op kerstavond. Drie keer. Ga je schamen, Lady Liberty! Kerstballen in je oren hangen, bij gebrek aan beter. Voor de duizendmiljoenste keer The Sound Of Music en The Muppet's Christmas Carol kijken, tegen moeder-de-vrouw aanliggend. En All You Need Is Love, tevens met moeder-de-vrouw die keihard meezwijmelt. Zwelgen in zelfmedelijden en er daarna om kunnen lachen. Vreten op aarde, met mensen en welgevulde magen. Wijn. Nog meer wijn. Kater. Home Alone kijken. God, niet weer. Stiekem 'Ik gebruik geen deo' zingen bij het kerstliederen galmen.

Ja, stiekem is kerst best leuk. Als je niets te klagen hebt.

Merry Christmas everyone!

Vergeten

You know I’ve never meant to see you again
But I only passed by as a friend
(Phil Collins, I wish it would rain down)

Lieve papa,

Je bent onze afspraak vergeten. Dat weet ik heel zeker, want het staat nog in mijn agenda bij zaterdag 3 april. En als het in mijn agenda staat, dan is het zo. Ik ben best punctueel in die dingen. Had je me niet even kunnen bellen? Meestal mis ik dan je oproep, omdat ik niet van bellen houd, maar ik had je zeker teruggebeld. Of een sms’je gestuurd. Echt waar.


We zouden samen iets gaan eten en vervolgens een nieuwe hi-fi set voor mij kopen, weet je nog? Of vice versa natuurlijk. Dat deden we meestal: iets eten en iets kopen. Voor het eten betaalden we overigens ook, denk ik. Althans, dat deed jij dan, ik niet. Je betaalde veel, dat was jouw manier. Ik weet nog steeds niet wat mijn manier was.


Tijdens het eten, –jij een broodje kroket, ik altijd iets anders -, zou je vragen hoe het op school ging. Je zou me nieuwe boeken aanraden of oude, meestal over de Tweede Wereldoorlog, waarvan je de titels neerpende op een servet. Ik moest eraan denken daar niet mijn mond aan af te vegen. We knoeiden namelijk allebei veelvuldig. Dat was onze manier.


Je bracht me thuis met de rode auto. Je hield van auto’s, vooral van rode en blauwe. Van een Volkswagen of Opel Corsa kreeg je altijd warme gevoelens. Soms wenste ik dat ik een auto was. Je vroeg me altijd naar mijn favoriete auto, want dat kon volgens jou fluctueren. Of je wist het niet meer natuurlijk. Ik antwoordde de kever, uit beleefdheid. Ik had weinig met auto’s, de zingeving van een bolide hield na het praktisch nut wel zo ongeveer op. Stralend zou je me aankijken waarna het vervolgens heel lang stil zou blijven. Ik praatte niet graag in de auto, jij volgens mij ook niet. We luisterden liever naar cabaret, Elvis of de Beatles en ik staarde naar het grijze polderlandschap. Hoe het op school ging wist je immers al.


Ik zocht je wel eens op in Den Haag, toen het nog gewoon Den Haag was en niet riekte naar ‘Oh Oh Cherso’. Daar heb jij nog nooit van gehoord, wat mij innig verheugd. Ik wilde je altijd behoeden voor schunnigheden, iets met plaatsvervangende schaamte. Over jouw mogelijke schunnigheden wilde ik natuurlijk niets weten. In ‘De Posthoorn’ dronken we thee en we keken bij Paleis Noordeinde of de koningin thuis was. Meestal zweeg ik en hoestte jij. Ik wilde je niet van streek maken door het over afwijkende onderwerpen te hebben. Daar leek je geen goed raad mee te weten. Je wist je met veel geen raad, ik ook niet. Je verstopte je achter je Volkskrant en zag het niet. Het overlijden van princess Di was nieuwswaardiger dan het hologram dat zich voor je neus bevond. Ik kan het je bijna niet verwijten, aangezien ik het ook niet wilde zien. Liever keken we allebei weg, naar de issues van Eline Vere bijvoorbeeld, op het toneel van de Koninklijke Schouwburg. In de pauze nipten we nerveus aan onze glazen wijn. Rood.


“Hoe gaat het met je vriendje?”, vroeg je me dikwijls. Althans, dikwijls, de drie keer per jaar dat we elkaar spraken. Ik besefte dat het antwoord ‘welke bedoel je?’ wel heel goedkoop moest klinken en gooide mijn drang tot sarcasme voor even overboord. De meesten heb je nooit ontmoet en als dat wel gebeurde, vond ik ze zelfs aardig. De vader, de dochter en het heilige vriendje: een treurspel in teveel bedrijven. Zelf was je ook geen ster in het hebben van relaties, je zei dat je er nooit meer aan zou beginnen. Vervolgens kreeg je een nieuwe vriendin. En nog eentje. Die laatste kwam zelfs op je begrafenis. Ze was erg aardig.


Kerst, we moeten er ook dit jaar weer aan geloven. Ook zonder jou gaat kerst gewoon door, met dezelfde liedjes, hetzelfde gourmetstel en dezelfde gierigheid van Scrooge. Jij hield niet van kerst, je voelde je te verplicht of je was alleen. Bovendien werd je gek van alle kazige kerstliedjes, met name Barry White moest het ontgelden. Je haatte Barry White. Je zult me nu vast symbolisch onterven in de wetenschap dat ik onlangs zijn Greatest Hits ceedee heb gekocht voor een euro. Je zou het een euro teveel vinden, je zou een euro toe nog teveel vinden. Helaas kun je me niet meer onterven, aangezien mij jouw erfenis al is toebedeeld. Ik vind hier een ‘dankjewel’ toch wat misplaatst, ook al had je dat best grappig gevonden. Je maakte graag grappen over je eigen dood.


Nee, liever zat ik nu, net als de afgelopen zes jaar, tegenover jou in het wokrestaurant bij Drievliet. Jij at alleen een beetje rijst met saté, maar spoorde mij aan om vooral nog een keer op te scheppen. Je wilde altijd dat ik veel at, je dacht dat ik anders van mijn graatje zou vallen. Tien jaar geleden had je gelijk gehad. Je dronk nog een cola, ik een koffie met amaretto. We lachten om de indische zanger, die alleen voor ons verzoeknummers speelde. Misschien omdat de rest van de gasten hem aanzag voor meubilair of een zingende vaas. Met frisse tegenzin zong hij na lang aandringen speciaal voor jou het nummer ‘Ramona’ van de Blue Diamonds. Toen huilde ik van het lachen, nu huil ik.


Waarom heb je geen gedag gezegd? Aan de telefoon deed je dat altijd overvloedig: “dag, dag, daaag…”. Ik kon de hoorn er half opleggen en dan nog hoorde ik je nagalmen als een echoput. Je zei me blijkbaar graag gedag. Blijkbaar zat ik al aan mijn afscheidstaks en kon er nu geen 'dagje' meer af. Toen ik nog op jouw kosten naar New York vertrok, heb je me niet eens een goede reis gewenst. Het zal je opluchten als ik zeg dat het een goede reis was.


Deze brief schrijf ik niet, omdat je een droomvader was. Ook niet vanwege je grote steun in moeilijke tijden, omdat je me hebt zien opgroeien, vanwege je eerlijkheid en omdat je alles van me wist. Je was geen van allen, maar zo was je. Zo zal ik je dus ook blijven herinneren: mijn vader, een oliebol die ook maar wat deed, net als wij allemaal.


Ik ben je niet vergeten, pap.

Valies, Thalys, Paris!

Eén van mijn vele levensmotto's luidt: een mens kan niet genoeg (steden)trips in een jaar proppen. Mits de financiën het toelaten natuurlijk, grmpf. Ook maak ik er onbewust een sport van om elke keer een andere reismattie mee te slepen. The poor thang. Ach ja, afwisseling dient de mens en verbreedt de horizon, ofzo. En natuurlijk kun je al je running gags opnieuw vertellen opdat ze niet verloren gaan, ghehe.

In de afgelopen twee jaar heb ik het toch behoorlijk op een trippen gezet. En dat zonder pilletje: Antwerpen, Praag, Berlijn, Florence, Venetië, Bologna, Leuven, Lille, Utrecht (ha.ha.ha) en New York moesten het reeds ontgelden, en de afgelopen drie dagen vertoefde ik in het ijskoude, doch immer romantische Parijs. Favoriete fotografische vriendin C., tevens OCD'er (Obsessieve Cola light Drinker) en Disney-verslaafde ("Ik ben afgelopen jaar maar vijf keer in Disneyland geweest, dat valt toch wel mee?"), had me uitgenodigd voor een (foto)snoepreisje waarbij ik enkel zelf een bescheiden hotelletje hoefde te betalen. Ach, wat heet. Wat, heet? Mensenkinderen, praat me niet over hitte. Waar onze ledematen buiten spontaan afstierven vanwege ultieme onderkoeling, wilden we in het hotel het liefst al onze kleding ritueel verbranden vanwege de smeulende hitte. Waar het hotel bespaarde op weecee-papier ("Voulez-vous uh, papière de toilette? Toiletpaper? Papier du poep?") en een afstandsbediening, draaide de ceevee echter op volle toeren.

Doch, we mogen niet klagen, verwende Hollanders dat we zijn. Ik heb namelijk weer veel geleerd zoals:

- Parijzenaars zijn er unaniem van overtuigd dat C. en ik uit Zweden komen. Dat spelletje besloten we dus maar mee te spelen. Ach, zolang je maar genoeg Ikeataal uitslaat en 'knäckebröt!' roept, heeft niemand het door.
- C. kan werkelijk o-ve-ral slapen en doet dat dan ook. Fascinerend. She should be studied.
- Teevee-series Bones en The Mentalist zijn leuk. Zelfs in het Frans. En na vijf afleveringen achter elkaar. De Fransen kennen hun marathons wel zeg!
- Ze bestaan echt: mensen met een NOG groter valies, NOG grotere voorliefde voor slaap, NOG meer pech (karma, karma!) en een NOG slechtere conditie dan ik. Namelijk vriendin C. No offence, natuurlijk. Ik vind het enkel een geruststellende gedachte.
- Pesten is verslavend. Het kaartspel dan. Inclusief bijbehorende "Biatch" name calling van C.
- Mijn Frans zuigt echt verschrikkelijk. 'Merde!' en 'Sacre bleu!' behoren tot mijn beste werk.
- Ze zouden er een Olympische sport van moeten maken: traplopen naar de Sacre Coeur.
- Door metropoortjes sneaken kan best. Ondanks geplette voorgevel en blauwe kont. Living on the edge!
- Je kunt prima overleven op drie dagen pizza, friet, cheeseburgers, stokbrood en warme chocomel. Je moet alleen niet zeuren als je op de derde dag snotverkouden wordt.
- Poepende vissen in een aquarium bij de pizzeria staan garant voor uren entertainment. Net als de befaamde Goofypet met oren van C., waar ik nog steeds een foto van moet zien.
- Mijn achtervolgingswaanzin kwam eindelijk goed van pas: een opdringerige zwerver afpoeieren door een cocktailbar in te rennen met karaoke. Helaas pas op vrijdag. Wij huilen, van binnen.
- Whatever you do, blijf nooit hangen op station Gare du Nord. Daar slaan mensen de muts van je hoofd, nadat ze in een kunstkerstboom gespuugd hebben. Altijd charmant, die Fransen.
- Er werd maar liefst zes keer aan me gevraagd om een foto te maken van toeristen. En dat terwijl C. toch echt de fotografe was. Misschien heb ik mijn roeping gemist?
- Verdwalen is niet handig. Ondanks drie verschillende kaarten. Ze is zo snel afgeleeeeeid!
- Een kwartier vertraging hebben met de Thalys is gangbaar. Een half uur wordt irritant. Drie kwartier is verontrustend en een uur ronduit verschrikkelijk. "Duh trein iez kapoete", werd door de intercom geroepen in gebrekkig Nederlands, alsof meneer de intercommer een boekje van Jip & Janneke voorlas. Kapot. Alsof de trein dwars doormidden gescheurd is. Of we allemaal even in een andere Thalys wilden stappen. Twee uur later dan gepland reden we eindelijk weg. Toch werd het nog best gezellig: we maakten kennis met de Britse Chris uit Leiden die ons volgooide met dure wijn uit de bar van de Thalys. Op kosten van de zaak, dat wel. Het arme schaep werd vervolgens door ons opgegeven voor All You Need Is Kerst om herenigd te worden met zijn familie, C. moest en zou hem 'two girls one cup' laten zien en we zagen foto's van hem in roze outfit. The usual dus.

En de rest is geschiedenis.

Wat kan ik zeggen: we'll always have Paris. En de foto's. Bekijk ze hier allemaal.

Efteling Emptyness (een schokkend fotoverslag!)

Need I say more? Een once in a lifetime experience! Do not try this in the summer kids. Of in vakanties slash weekenden. De Efteling zoals je de Efteling nog nooit gezien hebt:

Monsieur Cannibale (j'n'veux pas mourir) had weinig goesting naar een hapje mensch...

Carnaval Festival: weinig feestvierende gasten...

Ik trok ook geen volle zalen...     

            

Serieus: is dit Droomvlucht nog wel? De Droomvlucht?! Dat is toch die drie uur durende attractie waarvan je welgeteld 5 minuten door elfenland zweeft en de overige 175 minuten al puffend in de rij spendeert?   

                                                                

                                                    

Gelukkig was Pardoes er wel, die ons zelfs bestormde voor een foto!

De Efteling. Een wereld vol wonderen.

Dat riekt naar Barry White

‘Dutch dress’ zonnebankkoningin Sylvie van der Vaart en haar ‘Raf’ hebben naar eigen zeggen een ‘spannende’ relatie, aldus de berichtgeving op NU.nl. Halleluja, mijn gebeden zijn verhoord, het orakel Van der Vaart spreekt! Vertel mij toch wat jullie geheim is, ik koop al jullie boeken en mis geen enkel seminar! Is het Sylvie’s zelfontworpen ‘Dutch bra’ in de vorm van twee voetballen of toch de glimmende piek van Raf? Op de kerstboom wel te verstaan, duh. Jeetje, wat een perversiteiten weer, foei *tikt zichzelf op de vingers*. Ah, daar handelt het artikel helemaal niet over? Nou, dat belooft wat dan. Oh Rafaël en Sylvie, koning en koningin van de polderglamour, keizerskoppel van de grasmat, majesteiten van de middenstip: deel jullie relatiegeheim met ons amateurs! Vertel ons wat spanning is, want wij hebben geen enkele clue. Wij halen het nieuws er niet mee. Wij modderen maar wat aan. Onwetend. Inhoudsloos.

De Dikke van Dale heeft niet echt een spannende mening over het woord 'spannend': span·nend bn spanning (2) teweegbrengend: een ~e roman

Dus.

Eerlijk gezegd word ik bij het horen of lezen van het woord ‘spannend’ vrijwel altijd meteen overmeesterd door een aanval van jeuk op onherbergzame plekken: ‘Na 5 jaar moet je je relatie wel spannend houden hoor’ en ‘Het is over tussen Frank en Suzan. Er was geen spanning meer.’ Want spanning moet, tegenwoordig. Er zijn genoeg mensen die ‘liefde’ als een werkwoord zien. Dat zijn vervelende, veeleisende en vermoeiende mensen. Wanneer je immers boven je macht moet werken, is het mijns inziens geen echte liefde. Pijnig jezelf dan niet langer, maar zoek iemand waarvan je wel gaat fladderen. Echte liefde vergt geen circuscapriolen, bizarre stoeipakjes, een roos in de bakkes of innig knuffelen met een tijgerhaai in de Stille Zuidzee om het leuk te houden. Amen. Moet ik doorgaan met mijn betoog? Ja, dat moet ik, want het is mijn blog. En ik ben nog niet uitgeraaskald.

‘De jacht is leuker dan de vangst’, ‘We zitten alleen nog maar op de bank, oh, wat een treurnis' en ‘Als het saai wordt, neem ik toch gewoon een ander?’ zijn veelgehoorde uitspraken. Dit type mens maakt doelbewust plannen om het vuur te doen aanwakkeren, zoals ook Sylvie en Raf: "We zorgen er altijd voor dat we ons helemaal mooi maken voor elkaar. Dan gaan we een drankje doen in een leuke bar en daarna uit eten met wijn en champagne". Pardon, maar mag ik even krabben? Dit riekt toch zeker naar Barry White? Van die zogenaamde 'in scène gezette romantiek': een berenvel, veel wijn 'wil je me dronken voeren ofzo?', manlief die eens flink in de buidel tast (de portemonnee in dit geval), overheersende parfumwalmen, een nabootsing van de Chanel no.5 reclame (zwoel kijkend en in slow-motion uit een dure bolide stappen, gehuld in avondtoilet), kazige gesprekken 'Wat een heerrrrlijke avond hè, poppedopje?' en het gekreun van John Legend, Michael Bublé of Barry White op de achtergrond. Meh. Alsof liefde enkel draait op adrenaline, hand in hand van een klif springen of sidderend en met angst en beven uitzien naar een date, compleet met rode vlekken in de nek.

Nee, doe mij maar spontane romantiek: samen op je bek gaan vanwege de gladheid, in joggingbroek op de bank met een pizza en heel vals en hard meekwelen met de karaokemachine. En dat mag dan ook best Barry White zijn.

Meubelcoach zoekt bank

In de soms hobbelige queeste naar volwassenheid, is er niets leuker dan het hebben van een eigen huis (een plek onder de zò-hòn). Ik genoot dan ook zichtbaar van het in elkaar zetten van mijn Ikeabank (en iets minder van het feit dat de bezorger me toch zeker twee dagen bleef stalken met smsjes "Hoe zit je bank? Zal ik erbij komen zitten?"), muren besmeuren, paarse spullen aanschaffen en mijn muren volhangen met foto's en retro zwart-wit schilderijtjes. Toen ik onlangs hoorde dat goede vriend A. een huis had gekocht, hing ik zingend in een kunstkerstboom: OP MEUBELJACHT! En we hoefden 'slechts' 20 minuten te wachten op de bus, die net voor onze snufferds wegreed. Huilen, stampvoeten, het mocht niet baten.

Sneeuw of geen sneeuw, we moesten en zouden naar de meubelboulevard. Compleet met ijsvoeten, welgeteld tien seconden gearmd lopen en Pretty fly for a white guy neuriënd danwel vertalend in het Nederlands. What can I say, sneeuw maakt waanzinnig. En eerlijk is eerlijk: er was geen hond te bekennen in de Casba. Alleen twee besneeuwde kleuters die giechelend poseerden op Playboy-bedden of  'vliegtuigstoelen'.

Of we keken apathisch naar een Disneyfilmpje:











Tien minuten, twee bedden en 1 bank bespringende later, verklaarde vriend A. hartstochtelijk de liefde aan deze bruine rakker. En zeg nu niet dat 'ie grijs is, want mijn Blackberry liegt soms:

"Pakt u deze maar in!", werd binnen de minuut geroepen. Heerlijk, ik houd van mannen die snel beslissingen kunnen maken. Dat getreuzel altijd, bah.

Bovendien moest er gepauzeerd worden na toch zéker 30 minuten keihard op bedden liggen eh, zoeken: er werd veel geslurpt en gesmakt in het teken van 'Nu we er toch zijn'.

Na het kwartiertje 'quality time' maakten we een laatste ereronde en kocht meneer spontaan een asociale bank van pakweg #### pleurie. Als ware meubelcoach riep ik hem toe: "Het is een investering!" en "Maar hij zit wel lekker. En je kunt altijd nog een kruimeldief kopen!". De verkoper begon meteen een praatje: "Hoe lang zijn jullie al op zoek naar een bank?" Even voelde ik mij een getrouwd stel. "Welgeteld een half uur. Maar ik ben slechts de coach hoor, de bank is voor hem." Ik zag de verkoper gniffelen.

Twee uur en #### pleurie armer, liepen we terug naar de bushalte. "Het was toch weer écht gezellig, dit uitje!", kirde mijn handlanger terwijl hij de sneeuw van een prullenbak veegde. We hebben allemaal zo onze dwangneuroses. En onze trots natuurlijk.

Bibberblog

Geheel in stijl een bibberblog, aangezien Nederland getransformeerd lijkt te zijn in Alaska 2.0. De koude blijkt gek genoeg een 'hot' gespreksonderwerp op Twitter, Facebook, Hyves, Nu.nl, in de bus, op het werk en op mijn Blackberry. Mensen lijken zich zelfs spontaan op te warmen in het vriesvak van Albert Heijn. Wee Tee eF. Wat nou, gat in de ozonlaag? Wat nou, opwarming van de aarde? Ik zeg: spuit jezelf gewoon lekker plat met deobussen en haarlak, pump up the volume, het kan altijd heter. Vandaag was het toch zeker min duizend buiten en dan overdrijf ik niet. Sneeuw, ijs, gladheid, eem straffe poolwind vol in je bledder, bevroren klompvoeten, mutsen met flappen, wandschoenen, foute grappen ('de gevoelstemperatuur is 2 centimeter', 'ik zet de koelkastdeur open om mijn huis te verwarmen'), files en chagerijnige mensen. Nog even en March of the Pinguins komt ook naar Nederland. Jawel, het is winter in Nederland. Hoe overleven wij Hollanders, ijskonijnen dat we zijn, de winter? Lopen we nog wel ergens warm voor of is het weer huilen met de (Unox) pet op?

Welnu, de winter heeft ook zo zijn voordelen. Laten we positief blijven, emigreren kan altijd nog. Dit seizoen vormt namelijk een prima excuus om jezelf eens lekker vol te gooien met warme chocomel met rum of malibu, een winterbiertje of een glas gluhwein. Bij sommige wiskundige formules is alcohol namelijk wel het antwoord. Geloof me, I've tried. Hoe help ik mezelf verder de winter van 2010 door? Een hysterisch overzicht, geprofessionaliseerd en empirisch onderzocht:

* gourmetten en kaasfonduen in 1 weekend. Gewoon, spontaan, in een opwelling. Heerlijk kneuteren boven een stel pannen en dan je moeder bellen dat je 'met panne' staat.
* elke dag meedoen met het belspel 'De Stemband' op Radio Veronica en er heilig van overtuigd zijn dat het Jeroen van der Boom is. Ik bedoel, dat hoor je meteen, bovendien was de beste vent vorige week nog te gast in de studio. Tel uit je winst. Maar wat geven die luisteraars een achterlijke antwoorden zeg. Kom op mensen, het is Veronica, die kiezen toch op z'n minst een BN'er uit en niet die tukker van Skik? Of 1 of andere scheidsrechter? Of de vader van Jan Smit? Grmbl! Hup, de hoek in, met de Telegraaf!
* naar de Winterefteling om Monsieur Cannibale mee te blèren en dan expres in de rij blijven staan om maar niets van deze kneiter te missen. Al rondraggend in de kookpotten, blijft er van de concentratie immers weinig meer over.
* eindelijk die karaokeset aanschaffen met fantastisch kazige clipjes en bijbehorende nagalmende microfoons type 'Gaston': "Jaaaa, daaaames en heeeeeren en de koelkast gaat naaaarrrrr....." Nu alleen de extra converter nog even aansluiten om ook daadwerkelijk beeld en tekst te hebben.
* schaatsen op het Rembrandtplein met mijn eigen hoofd op de daar geserveerde koffiebekers en dan heel arrogant aan dat bekertje nippen.
* heul, heul hard 'whoehoehoehoehoe' etc. meezingen. Jawel, Duck Sauce. Barbra Streisand.
* met vriendin D. mijmeren over een wijnexcursie naar Frankrijk. Compleet met druiventrossen, brie, een onverstaanbare Fransoos en veel blije kiekjes die rechtstreeks uit Allerhande lijken te komen.
* van diezelfde vriendin een t-shirt krijgen met de opdruk: I love Istanbul. Ik hou ervan.
* Sinterklaas in Sesamstraat kijken. Sinterklaas en Sesamstraat uberhaupt. Hartverwarmend!
* spontaan naar Parijs gaan met vriendin C., omdat het kan. Omdat foto's met een gefotoshopte achtergrond van Parijs toch wel amateuristisch ogen en ik nog nodig een I love Paris t-shirt moet hebben. En dan niet de Hilton versie, asteblaft, dankuwel.
* een sneeuwpop maken die meer wegheeft van Peter Beense of Barbapapa. En dat buurkinderen dan vragen wat je aan het maken bent. Duh, ZIEN jullie dat niet?! Ijssculpturen worden tegenwoordig niet meer gewaardeerd. Bergen sneeuw met een wortel en twee takken erin ook niet.
* beseffen dat 'Driving home for Christmas' van Chris Rea op de radio horen, het begin van het einde betekend. Toch zeker drie mannen begonnen namelijk vervolgens unaniem 'Last Christmas' in te zetten. Elk jaar is het weer hetzelfde liedje: vorige kerst gaf je me te hart, maar de dag erna gaf je het weer weg. Leer dan toch van je fouten. Hoeveel kansen heeft dat mens wel niet gehad sinds 1984?
* oude Hitzones en Megahitsknallersdinges ceedee's opzetten en dat dan de mannen het hardst meekwelen met 'Eternal Flame'. Op z'n Frans. Uniek! 'Cleuz yur aaiz, givv mie yur hend, beebie...zoe joe underztandz?'
* een ware kerstcollectie aanleggen: een haarband met elandoren en rinkelende belletjes, een kerstmutsspeld en kerstmanoorbellen. Jammer dat kerst maar twee dagen telt.

Gelukkig maar dat de winter zo lang duurt. Ik heb gelukkig alle tijd om deze te overtreffen:

De bankaardappel (kort verhaal)

Het is heus, Lady Liberty is van plan om mee te doen aan een schrijfwedstrijd! De opdracht luidt: schrijf een kort verhaal in de stijl van Bob den Uyl. Nu ken ik het werk van de beste man niet ultiem goed, maar ik weet wel dat hij nogal een meester is in het bedenken van absurdistische verhalen. Laat ik daar nu net een handje van hebben. Lees en oordeel zelf!

De bankaardappel

“Zo meneer Veenstra, vertelt u mij eens: waarom bent ú de juiste persoon voor deze baan?” Twee bolle vissenogen keken op van hun paperassen en alhoewel hij niet met zekerheid kon vaststellen of de ogen op hem gericht waren, -en dan met name op de zojuist vakkundig geproduceerde koffievlek op zijn smoezelige AC/DC t-shirt-, zijn smoezelige AC/DC t-shirt op zichzelf, dan wel op de  receptioniste die met trillende handen de tafel afnam met een vaatdoekje, wist hij het zeker: iemand met zulke ogen kon hij gewoonweg niet serieus nemen. Ze zouden hem teveel afleiden, ze zouden hem gek maken, hij zou enkel nog aan aquaria kunnen denken. En hij hield niet eens van vis. Ja, dit was zinloos. Hij kon er maar beter direct een einde aan maken. Resoluut schoof hij zijn stoel naar achteren, stond op en gaf de steeds groter wordende vissenogen een hand. “Bij nader inzien ben ik volkomen ongeschikt voor deze baan, in alle mogelijke opzichten. Ook in alle onmogelijke opzichten. Maar de koffie was uitzonderlijk.”

De huisgenote lag languit op de bank toen hij thuiskwam. Ze lag altijd op de bank als hij thuiskwam. Ook als hij wegging of als hij gewoon thuis was overigens. Zou ze er ooit wel eens van af komen? Gewoon, uit rebellie, als hij even niet keek? Lag ze wel eens in bed bijvoorbeeld? Hij wilde haar ernaar vragen, maar durfde niet. Ze lag daar zo vredig en zou hem vast weer ‘vreemd’ noemen. Ze noemde hem wel vaker ‘vreemd’. Ze was verliefd op hem, dat stond vast. Hij had haar een keer geprobeerd te zoenen, maar ze duwde hem weg. Hij begreep dat haar verzet een teken was van liefde, ze probeerde hem nog meer te laten smachten. Ze was zo onzeker, die huisgenote van hem, ze dacht dat hij wel beter kon krijgen. Hij moest haar toch eens duidelijk maken dat hij niet geïnteresseerd was in andere vrouwen, maar enkel en alleen in haar. Ze was overduidelijk getraumatiseerd, zoals alle vrouwen.

Haar liefde voor banken heeft de ‘banklegerige’ huisgenote nooit onder stoelen geschoven. Wel onder banken, vanzelfsprekend. Hij leerde haar ongeveer een half jaar geleden kennen in een meubelzaak. Van alle winkels die hij het meest haatte, kon de meubelzaak toch wel beschouwd worden als de aanvoerder van het ‘genootschap voor meest hatelijke winkels’. Meubels, hij had er gewoon niets mee. Toen kwam daar het moment dat hij zijn kennissen hoorde zeggen dat ze het gek vonden dat hij na het uitspreken van de woorden “Ga lekker zitten, dan kom ik zo met de thee”, nooit iets van een bank aanwees. Of een stoel. Meestal wees hij wat in het luchtledige, alsof hij de spanning van een goocheltruc opbouwde. Hij vond dat het ´ga lekker zitten´ een verkapt ´vermaak jezelf even, ik ben bezig!´ betekende en hij begreep niet waarom daar per definitie een bank bij betrokken moest worden.

Pas toen er nooit meer bezoek kwam, met uitzondering van scholieren en hun kinderpostzegels, een deurwaarder of een collectebus, besloot hij zijn bewust bankloze bestaan op te geven. Hij zou een bank gaan kopen. Maar dan wel bij haar, de verkoopster met de lange bruine paardenstaart. “Zoekt u iets speciaals? Wat dacht u bijvoorbeeld van deze heerlijke driezitsbank? Hij is in de aanbieding, alleen vandaag.” Ze zei het met de grootste glimlach die hij ooit had gezien. Zeker in combinatie met banken is zoiets uniek. Hij zag een bank vooral als iets functioneels, iets om bezoekers mee te verblijden, maar voor haar leek een goede bank de essentie van het bestaan in te houden. “We hebben hem ook in het roomwit of chocoladebruin”, zei ze met glinsterende ogen terwijl ze aan haar lippen likte. Hij begon trek te krijgen. Toen hij daarop vroeg of ze een keertje koffie met hem wilde drinken, vroeg ze: “Jouw bank of mijn bank?” Hij was meteen verkocht. En dat gold ook voor de driezitsbank.

Ze vroeg hem altijd hoe zijn sollicitaties gegaan waren.  “Niets voor mij.”, mompelde hij steevast en hij gooide zijn jas over een denkbeeldige kapstok. Kapstokken vond hij wel het meest overschat aangezien een vloer ook genoeg ruimte bood. “Die man had vissenogen, je had ze moeten zien.” Ze zei niets terug. Ze begreep hem, dat wist hij zeker. Hij hoefde haar nooit iets uit te leggen. Niemand zou willen werken voor een baas met vissenogen.

“Gaat u zitten, meneer Veenstra”, zei de bebrilde consulente met de lange kunstnagels. Ze draaide haar hoofd naar het computerscherm op haar bureau. Hij kon niet meekijken, wat hij jammer vond. Hij stelde zich voor dat ze op een datingsite berichten stuurde naar ‘spontane’, ‘avontuurlijke’ en ‘goed uitziende’ mannen. Zelf heeft hij zich ook ooit eens ingeschreven bij zo’n site, maar die vrouwen vond hij aartslelijk en vooral dom. “Ik zie dat onze laatste afspraak alweer twee weken geleden was. Vertelt u mij eens, wat heeft u zoal ondernomen? Ik meen mij te herinneren dat u gisteren een sollicitatiegesprek had? Hoe is dat gegaan?” Hij slikte even en zag dat ze naar zijn t-shirt keek. “Ik ben het niet geworden”, zei hij, terwijl hij zijn hoofd voelde gloeien. Hij nam een slok water en bekeek zijn nagels. De randen waren rood, hij vroeg zich af hoe dat kwam. “Meneer Veenstra, nu moet u even goed naar me luisteren. We zijn nu een paar maanden verder, maar op deze manier gaat het niet werken.” Niet. Werken. Die laatste twee woorden galmden nog na in zijn hoofd. Hij wilde helemaal niet werken. Een vaste baan zou hem remmen in zijn hoogbegaafde ontwikkeling, hij zou zichzelf verlagen door te werken. Werken was iets voor gewone stervelingen, niet voor mensen met een missie, zoals hij. Dat moest de bebrilde consulente met de lange kunstnagels toch begrijpen?

Hij kon niet geloven dat ze bij hem wilde komen wonen. “Je kwam voor een bank, maar nu heb je mij erbij!”, had ze geroepen. Het was onlangs uitgegaan met haar vriend en nu was ze op zoek naar woonruimte. De timing had niet beter kunnen zijn. Een paar dagen daarvoor werd hij namelijk ontslagen bij zijn baantje als uienteler, omdat men unaniem van mening was dat hij ‘niet in het team paste’. Hij glimlachte toen hij het hoorde. Dit had hij wel verwacht. Ze begrepen hem natuurlijk weer niet, omdat hij zo bijzonder was. Hij was immers niet zoals de andere uientelers, hij had zoveel meerdere lagen. Hij had speciale gaven waar anderen hun ogen voor sloten of waar men jaloers op was. Altijd was hij bang dat ze zijn briljante ideeën zouden stelen en dus hield hij maar zoveel mogelijk zijn mond. Dat werd hem uiteindelijk fataal toen hij noodgedwongen een baantje bij een callcenter moest aannemen. Na een dag werd hij ontslagen.

Pas toen zij voet over zijn drempel zette, wilde hij praten en durfde hij zijn geniale ziel open te stellen. Hij voelde dat hij haar kon vertrouwen, dat zij geen misbruik zou maken van zijn vooraanstaande positie. Zij zat graag op de bank, hij zat graag naast haar. Hij masseerde haar voeten en vroeg hoe haar dag was, want dat had hij op televisie gezien. Ze moest dan altijd erg hard lachen. “We lijken wel een getrouwd stel bankaardappels!” Hij glimlachte: zij wilde dus ook met hem trouwen. Hij besloot haar deze keer niet te zoenen, om de jacht spannender voor haar te maken.

Toen kwam die bewuste avond, hij weet het nog goed. Ik hou van Holland stond op. “Wanneer ga je nou eens een baan zoeken? Je bent veel te kritisch.”, had ze gezegd. Hij voelde zijn hart bonken. “Je weet toch dat ze me niet begrijpen? Mijn kwaliteiten worden niet gezien, ik mag mezelf niet zijn!” Ze zuchtte. “Dat komt omdat je leidt aan grootheidswaanzin, ik begrijp jou niet hoor. Andere mensen moeten toch ook werken voor hun geld? Het lijkt wel alsof je de boel bewust aan het saboteren bent!” Hij voelde zijn hele lichaam warm worden.  Zijn hoofd gloeide en zijn handen trilden. Het werd rood voor zijn ogen en het speeksel sijpelde uit zijn mond. Hij hoorde iemand gillen. “Ik houd van je!”, had hij geroepen.

Het was stil in huis. De huisgenote lag nog steeds op de bank. Zou ze er ooit nog van af komen?

The Artist Formerly Known As Lady Liberty

Afgelopen woensdag postte goede vriend, bebaarde toneelspeler, talentvolle collegaschrijver en ex-studiegenoot D. een verontrustend bericht op Facebook: 'Moet heel hard lachen bij een oud filmpje van dansende mensen in een Alphense kroeg...'

Gloek. Is daar chantagemateriaal van in omloop? Nog steeds? Ja oke, ik weet dat mensen massaal hun mobieltjes ten hemelen richtten tijdens de ont-zet-tend exotische dansact die vriendin D. en ik uitvoerden als zijnde een droompaar uit Dancing wiz the Stars, toen ik mijn verjaarspartijtje vierde in een aftandse kroeg. Want wat is immers een verjaarspartijtje zonder aftandse kroeg, mobiele spionage en schaamteloze optredens? Over met name dat laatste werd nog wekenlang nagepraat: twee hyperactieve deernes die op hun sokken/panty's een levendige imitatie gaven van Shakira's Objection Tango. Een heerlijk hier-moet-je-met-een-vrouw-op-dansen-nummer, omdat je elkaar zo lekker agressief 'weg' kunt gooien. It's a girl thang folks, it's Shakira. En dat moet je weten. Get away!

Het bericht op Facebook deed me even denken aan een heimelijk genoegen van mij: lekker leip dansen, kontschudden, haargooien en hard edoch dramatisch meezingen op (foute) muziek. Met of zonder luchtgitaar of triangel. Gewoon thuis in mijn eentje volstaat dat echt prima. Je zult nog versteld staan hoeveel grappige dansmoves men kan uitvoeren, alleen al bij het openen van de koelkastdeur. Jammer dat niemand het ziet of misschien is dat maar beter ook. Heimelijke genoegens zijn immers niet bedoeld om te delen.

Soms, oke vaak, kan ik het niet laten. Het begon vroeger al: ik moest en zou playbacken op de basisschool. Mariah Carey (Kenliiiii, if libbing is widout joehoehoe), Kinderen voor Kinderen en wat niet meer. Later kwamen de girlbands; de Spice Girls en Solid HarmoniE. Gehuld in stoere en veel te grote trainingsbroeken, deden we de dansjes na van MTV of verzonnen we ze zelf, naar aanleiding van een heerlijk amateuristisch streetdance lesje met veel overdreven handgebaren. Want dat was hip. Kijk toch eens! Het is toch net optreden voor doven en slechthorenden? Als je het niet begrijpt, wijzen de dames van Solid HarmoniE je wel op de feiten. Letterlijk.

Mijn passie voor optreden stak ik niet onder stoelen of banken. Zelfs mijn arme broeder moest het ontgelden en ik 'trainde' hem als ware manager zijnde voor de schoolplaybackshow met de wereldschokkende act Hemel en Aarde van Edsilia Rombley. Ik geloof dat mijn broertje de jongste travestiet ooit was, echt waar. Gekleed in een zwart jurkje van mij en met Zwarte Pieten schmink op de giechel, playbackte hij alsof hij daadwerkelijk wist wat hij zong en won hij potvolblomme nog de eerste prijs ook. Compleet met jaren negentig vingerknipjes, jawel. Och, wat een heerlijk chantagemateriaal *gniffel*. Gelukkig heeft hij toch nog een vriendin gevonden.

Ja, het kan heerlijk zijn om je af en toe eens helemaal uit te leven. In je eentje de Lambada dansen onder luid geklap van de rest van de kroeg, nietsvermoedend manvolk de dansvloer opslepen onder het motto 'En nu ga je dansen, klootzak!' (het werkt wel), de plaatselijke salsakoning nieuwe moves leren 'do the hustle!' en bij elke gelegenheid Linda, Roos & Jessica nadoen met Ademnood. Serieus, volgens mij ben ik alle drie de dames al een keer 'geweest' door mijn wisselende haarkleur. Edoch, hun boodschap is hetzelfde. Dusse: zoenen? ;-)

Pleebekken FTW! (ging toch een beetje moeilijk bij Tiesto, I did try though...)

Legally Nerdy

Soms voel ik me net Elle Woods uit de film Legally Blonde; opvallend blond, opvallende jas en opvallende blunders. Maar dan zonder keffend hondje en dramatische "Oh my God!" uithalen. Dat weiger ik pertinent.

Vandaag bedacht ik mij voor de zoveelste keer: ik kom niet tot mijn recht als ik gespannen ben. Wanneer ik moe, gestresst of verschrikkelijk chaotisch ben (best vaak), heb ik namelijk de flair van een natte rookworst. Krimp ik in elkaar als een zompig stukje draadjesvlees. Heb ik ineens niets meer te zeggen, omdat mijn woordwaterval of stotterbui 'toch wel afgekraakt wordt' en kan dat mij ineens heel veel schelen. Valt alles wat ik aanraak spontaan om. Ook als ik het niet aanraak overigens. Sterven zelfs mijn nepvarens terplekke en komt er alleen nog maar ijskoud water uit de douchekop ten gevolge van een defecte verwarmingsketel. Struikel ik over een mier, denk ik dat links het nieuwe rechts is en vice versa, en zie ik eruit als een lid van de Addams Family met ontstoken oog, motorisch gestoorde en spastische bewegingen, een gedraaide ketting (I hate it when that happens) en een bochel. Moet vriendlief mijn puberale "Ik heb puisten, boehoehoe, zelfs op mijn leeftijd nog!" opmerkingen aanhoren tijdens de samen-tandenpoetsen-traditie. Ja lieve blogleeskinderen, het goud is ver te zoeken als ik een beetje uit mijn hum ben.

Door mijn perfectionistische aard, wil ik graag alles goed doen. 'Doe iets goed of doe iets niet' is een van mijn favoriete levensmotto's. Naast natuurlijk: 'Leef volgens de schijf van vier; vet, zoet, zout en bier.' Wat zouden we zonder moeten? Enfin, waar anderen fantastisch presteren onder druk, gooi ik pas hoge ogen wanneer het allemaal niet meer uitmaakt, alles verloren lijkt en iedereen toch wel verwacht dat je opgeeft. No friggin' way, like that's gonna happen. Naast perfectionisme ken ik immers ook zo mijn trots, puh.

Denk je toch eens in, hoeveel gaat er niet mis wanneer we te hard ons best doen? Voor de tentamens waar ik het hardste voor leerde, haalde ik onvoldoendes of matige zesjes. Kennis is macht, maar doet ook twijfelen. Omringd door een schare mannelijke fans, dacht ik alleen maar: 'waarom ziet juist HIJ, de enige interessante, me nou niet staan? Ik doe zo mijn best!'. Schreid ik tijdens een catwalktraining van Mariana Verkerk als een aap met polio over de kattenloop omdat ik zo 'bewust' moet lopen en tijdens een spellingstoetsje twijfel ik aan elk woord, omdat 'het er ineens zo gek uitziet'. Vooral na dat laatste gebeuren wilde ik mijzelf bijna aanmelden bij ons plaatselijke vogelpark Avifauna. Als Toekan natuurlijk. Ik bedoel: WAT KAN JE WEL?!

Inmiddels ben ik alweer aardig bedaard. Soms moet de wereld daar eerst even voor vergaan. En dat deed hij vroeger al vanwege een hele boterham met pindakaas:

Ik bid niet voor soyabonen!

Lieve ongetwijfeld allesverslindende blogleeskinderen, weledele omnivoren; het is gebeurd. Ik had het zelf ook nooit gedacht, but it happened: I've become one of them. Waarschuwing, dit blog kan een schok-effect teweeg brengen: ik.ben.namelijk.op.dieet. There, I've said it. Epileer mijn bilnaad bij maanlicht, hang de vlag op halfstok en doe het nu. Hier wordt geschiedenis geschreven! Het dieet van Lady Liberty: een treurspel in zeker tien bedrijven. Schroom vooral niet te huiveren!

Waarom op dieet, Lady Liberty? Nou, in iedergeval niet vanwege een zogenaamd 'vadsige periode' of een ontslakkingskuurtje ten behoeve van een puistloze huid en stralende volumineuze manen. Neen, mijn dieet heeft niets met ijdelheid te maken, maar puur met het ordinaire feit dat mijn darm nogal chagerijnig en prikkelbaar schijnt te zijn. Waar ik dan psychisch opknap van een Belgisch biertje, moet mijn darm daar gek genoeg dan weer niets van hebben. Tsss, amateur. Daar is dus absoluut niets exotisch aan, wat ik je brom. Serieus, je zou mijn darm maar zijn zeg. We krijgen 1 miezerig leventje en dan word je 'geboren' als de darm van Lady Liberty. Och (d)arme(n). Ja, ik zou er ook spastisch van worden en daar kan geen Yakultje tegenop. Ook niet als ze in de bonus zijn.

Jeetje, een dieetje. Het voelt bijna alsof ik van mijn geloof ben gevallen. Gedurende een groot deel van mijn leven was ik namelijk aanvoerder van het 'niet-zeuren-maar-vreten' genootschap, zong ik met kerst uit volle borst de tophit 'vreten op aarde en met mensen vooral veel knagen', was ik grootverbruikster van alles wat (niet) eet- of drinkbaar was, was de enige sport die ik beoefende het zogenaamde 'bitterbaldansen', leefde ik al jaren 100% dieetloos en heerste ik vol trots over mijn allergievrije empirium. Gezegend met een snelle verbranding, overtuigd carnivoor zijnde en met een open minded spirit, liet ik mij niet snel iets ontzeggen. Ik vond mensen die overal allergisch voor waren bovendien ook een beetje vervelend en aanstellerig. Vooral kinderen die geen gluten zouden mogen hebben en met name de bijbehorende hysterische ouders: "Mijn Giovanni mag geen gluten hoor, daar kan hij echt niet tegen!" . Alsof het een trend is, iets om mee te pronken, speciaal willen zijn. Nee, een allesetend kind, dat is zo ontzettend retro, daar kun je echt niet meer mee aankomen nowadays. Want waar een glutenallergie doorgaans medeleven en bijna bewondering oproept "Hoe leeft dat kind met zijn glutenallergie?", is iets als 'alles eten' bijna synoniem voor het moedwillig kweken van obesitas. En zeg nou zelf: in de jaren vijftig hoorden we  toch nooit iets over gluten- en koemelkallergie? Kregen we toen ook spontaan een beroerte na het eten van een stukje stokbrood of ging er geen glas melk voorbij of we zaten onder de galbulten? Vroegah. Ja, vroegah was men nog dankbaar voor wat voor eten of drinken dan ook, want 'we hadden toch de oorlog meegemaakt'. Toen deed ook niemand moeilijk. Is het een welvaartsprobleem soms? Of zit er gewoon veel meer troep in ons eten?

Ik moet zeggen dat ik tegenwoordig een beetje meer begrip kan tonen voor overgevoeligheid, allerhande allergieën  en darmproblemen. En die zitten toch echt niet tussen de oren, maar in mijn geval tussen de darmen. Nu heeft Mrs. Big Diet me een dieet voorgeschreven waarbij lactose en gistvormende producten vermeden moeten worden. Dat is dus bijna alles. Nu leef ik dus een tijdje op zuurdesembrood (oh joy!), soyadrank en fruit. Want dat mag. Driewerf hoera, oh wat zullen we smullen. Kijk, ik houd natuurlijk best van fruit, maar na 2 stuks heb ik toch echt wel weer genoeg en wil ik gewoon een lekkere boterham. Want ik houd van brood. Kom niet aan mijn koolhydraten! Ook moet ik minderen met de koffie, wel heb ik ooit. "Vervang de koffie dan maar door thee", zei Mrs. Big Diet, alsof het niets was. Alsof ik koffie drink om dorst te verhelpen als een uitgedroogd paard. Alsof het drinken van koffie niet gewoon ontzettend noodzakelijk is om de (werk)dag  levend door te komen. Alsof mijn koelkastmagneet liegt:

Als een ware neuroot schrijf ik bovendien dagelijks in mijn 'eetdagboekje' op wat ik gegeten en gedronken heb. Wat zal dat er interessant uitzien door de ogen van bus- of treingenoten: blonde vrouw schrijft diep peinzend en veinzend allerlei ongetwijfeld filosofische ingevingen op in een notitieblokje. Over oprispingen, die ene keiharde boer en 'gevoelens na een maaltijd' willen ze vast niets weten. Terwijl ik daar toch best filosofisch over zou kunnen schrijven. Maar dat schijnt men weer vreemd te vinden ofzo.

En ik ga gewoon door met (niet) eten. Wat nog best lastig is, want bijna alles bevat lactose of zet aan tot gistvorming. Behalve patat, vlees, chips en wijn. Dat mag ik hebben. Laat ik me daar afgelopen weekend nu net tegoed aan gedaan hebben.

Volgend jaar volg ik vast een cholesterolverlagend dieet. Maar wel met een stel gezonde darmen rijker. Het idee 'voor spek en (soya)bonen meedoen' klinkt mij ineens een stuk aanlokkelijker in de oren. En anders schakel ik gewoon het Dieet-team in (tetedete-teteteeee....):

Harry's Hekelblog

Van alle befaamde Harry's op de wereld, en dat zijn er nogal wat (R.I.P. meesterschrijver Harry Mulisch, prins Harry 'de polo en playboy' van Engeland, 'hallo-hier-is-Harry' uit de teevee-serie Oppassen en  boef Harry 'baas-ik-heb-de-boem-gemaakt' uit Bassie & Adriaan), heb ik toch het minst met de alom geprezen Harry Snotter, excuus, Potter. Ja, begin maar te schelden, vooral jij Mary (haha!), roep maar dat ik het niet begrijp, dat ik niet over inlevingsvermogen beschik, dat ik geen oog heb voor cultureel erfgoed en dat ik niet weet waar ik over praat. Zeg me dat ik minder snel moet oordelen en dat ik niet teveel op mijn eerste (en tweede en derde...;-)) indruk af moet gaan.

Misschien is dat allemaal wel waar, misschien heb ik het nog niet voldoende kans gegeven. Misschien moet ik inderdaad de boeken eerst lezen, in het Engels natuurlijk (want kom op, ZWEINSTEIN?), maar ze zijn zo dik. Dat is op zich niet erg, maar in zo'n geval moet een verhaal mij vanaf pagina 1 al weten te beroeren.  Ik vraag me af of dat wel lukt met zoveel vooroordelen en aversie in mijn lichaam. Trillende handjes, gromgeluiden, alles. Misschien wil ik het ooit nog eens proberen, wanneer iemand me daartoe weet over te halen (tip: ik ben omkoopbaar, gelieve 100 euro te storten op rekeningnummer 7447993), maar tot die tijd zal ik eens even haarfijn uiteen zetten waarom Harry en ik tot nu toe niet samen door 1 deur konden. Waarom de film 'When Harry met Lady Liberty' eerder een actiefilm ('Sterf Harry, sterf!') dan een romantische komedie zou betreffen. Dat durf ik dan, met risicovolle gevolgen zoals het krijgen van poederbrieven, de elektrische stoel (en dan verplicht de boeken moeten lezen), magische bezweringen die men geleerd heeft uit de films (deel 1 tot en met deel 'teveel'), ontvoeringen en 'Kom je aan Harry, kom je aan ons!' spandoeken voor mijn raam. Misschien komen er dan eindelijk eens wat reacties los, hehe.

Goed, in den beginne was Lady Liberty een puberende en opstandige deerne van zeventien jaar toen de eerste Harry Potter film in de Nederlandse bioscopen draaide. Het scheen al een hele hype te zijn: kinderen, maar ook volwassenen lazen massaal de boeken over bleke kindertjes die iets deden met toveren. Dat was alles wat ik er toen over wist en ik moet zeggen: ik voelde me er allerminst toe aangetrokken. Het leken me bovendien geen 'vrolijke' films met een donkere sfeer, iets waar ik op dat moment absoluut geen behoefte aan had: nog meer donkerheid en mysterie in de toch al diepste krochten van mijn puberleven. Bovendien associeerde ik het nog veel met: dat is voor kinderen, zeker niet voor mij, nuchtere Lady Liberty. Ik had toch meer op met heppiedepeppie Disney, vrolijkheid, onschuldigheid. Mijn vriendin M. (hoi Mary, ik weet dat je dit leest!) was daarentegen helemaal enthousiast; ze las de Engelse boeken en heeft naar mijn weten ook alle films gezien. Prima natuurlijk, I don't love her any less (jij mij nu wel, Mary?:-)), maar voor mij hoeft het allemaal niet.

Een jaar of zeven geleden besloot ik, na lang aandringen (zeg niet dat Lady Liberty niet grensverleggend is!), toch de eerste twee films te bekijken. Ik heb ze allebei half gezien (wat wiskundig gezien toch telt als 1 volledige film?), met een half oog. Mijn andere oog was gericht op mijn exgenoot die vol overgave becommentarieerde: "Oeh!", "Zag je dat?" en "Dat is die en die met die en die krachten". Heel soms moest ik even lachen, met name om de grote bril van Harry, de vergelijking met J.P. Balkenende, de nepheid, het overdreven gezwaai met toverstokjes (doe het niet!) en om mijn anders zo 'semi-stoere' exgenoot die normaal gesproken alleen warmliep voor een opzwepend trancenummer met veel bambambam. Miste ik iets? 'Zag' ik het niet? Had ik zelf mijn bril op moeten zetten? Had ik  mijzelf nog een glas wijn moeten inschenken om het te kunnen waarderen of in iedergeval te overleven zonder al teveel irritaties? Had ik de film nooit met mijn exgenoot moeten bekijken? Was elke film die ik met exgenoot gekeken heb eigenlijk niet 1 grote bron van hekeling en frustraties? Had ik mijn exgenoot terplekke moeten dumpen? Ik dwaal af, het spijt me.

In het vervolg voelde ik mij dan ook niet geroepen om 'de rest' te bekijken. De huidige Potterfilms schijnen er overigens wel op vooruit gegaan te zijn, als ik de verhalen mag geloven, maar ik heb me er nochthans niet aan gewaagd omdat ik dus heerlijk bevooroordeeld ben.

Even een overzicht waarom ik, zo op het eerste gezicht, mij geroepen voel om Harry en kornuiten te hekelen:

1. De naam van de hoofdfiguur. Je noemt een held toch geen Harry? Harry valt wat mij betreft toch echt in de categorie Henk-Jan-Fred-Klaas-Bert hoor. En dan Potter? Ik moet steeds denken aan die pottertjes, deksels fris:

Tsja, misschien wilden ze de drempel wel laag houden door Harry zo 'gewoon' mogelijk te laten zijn? Toegankelijk en herkenbaar? Prima, maar laat hem dan alsjeblieft niet zo opzichtig zwaaien met zijn toverstaf. En neen, dat bedoel ik niet dubbelzinnig ;-). Dat is meer iets voor de variantfilms: 'Harry Potter en  het fenomeen der wijven' en 'Harry Potter in order of the chicks'.

2. Bleke kinderen met hoge hoeden in combinatie met magie. Need I say more? Waarom altijd die verkleedpartijtjes? Waarom wordt 'toveren' altijd geassocieerd met hoge hoeden, lange zwarte jassen en die verdraaide toverstokjes?! Waarom niet gewoon die tuinbroek aan, houthakkersblouse eronder en iPod in de oren? Stoere Sketchers aan de poten en toveren als een malle? In een gewoon dorpje als Hippolytushoef?
3. Ik vind kinderen en magie een ronduit enge combinatie. I mean, hebben jullie het liedje 'Toveren' van Herman van Veen wel eens goed beluisterd? Hoor die kinderen toch eens zingen, die moeten toch haast wel behekst zijn? Nu moet ik zeggen dat ik films met een gemiddeld kind erin enger vind dan alle monsters, draken, spoken of enge mannen met baarden bij elkaar. Kinderen dus, en clowns. En dieren. Brrr. Ja, ik ben vreemd.

4. Toverstokjes. Had ik toverstokjes al genoemd?

5. Ron Wemel en Hermelien Griffel; what's that all about? Waren de gewone achternamen op ofzo?

6. Toverstokjes!!

7. Fantasy is mijn genre niet helemaal, met uitzondering van Lord Of The Rings. Daar wilde ik eerst ook niet aan geloven, maar Mary haalde mij over. Wat dat betreft ben ik je wel erg dankbaar hoor, schat! ;-) Voor de rest voel ik mij al gauw te nuchter. Ik houd van de wat meer realistische films zoals eh, Disney? ;-)

8. Toverstokjes!!!

Hmmm, nu ik dit zo teruglees is mijn aversie vooral gebouwd op de volgende elementen: kinderen met rare namen die met toverstokjes zwaaien. Kort door de bocht, I know, maar ik wacht nog steeds op iemand die mij Harry door andere ogen laat zien. En tot die tijd kan ik alleen maar zeggen:  Harry Potter is een topper in zijn genre, alleen is het niet mijn genre. Als kanttekening wil ik enkel nog plaatsen, dat een test op Facebook mij heeft laten inzien dat mijn leven schijnbaar het meest lijkt op dat van Harry Potter. Huiveringwekkend! Lees maar:

What movie is the story of your life? Lady Liberty got Harry Potter.
On the outside, people may see you as self-assured, confident and perhaps a little arrogant. However, if they manage to get past your tough exterior, they'll find that you are passionate and loyal. You have a strong personality that makes you driven to achieve the things you want. People admire your strength to survive and cope during tough times.

Daar kan ik maar 1 ding op zeggen:

What's my age again?

Er zijn van die dagen waarop ik het niet langer meer kan ontkennen: ik ben oud. Mozeskriebels, tweeduizend jaar alweer, waar blijft de tijd? Twee jaar geleden vierde ik mijn nog maar duizendste verjaardag tijdens het zogenaamde 'Fossielenfeest' in een aftandse Leidse kroeg. Jonge blom als ik was, pfieuw. Ze zijn daar trouwens nog aan het renoveren, I'll tell you. Historische danwel hysterische figuren, kunnen immers veel rommel maken.

Ja lieve blogleeskinderen, tante Liberty begint werkelijk waar al af te takelen: om elf uur 's avonds stort ze als een labiele oma ter aarde, stappen behoort tot het verleden met uitzondering van een sporadische (liefst jaren negentig, ja ik word reeds melancholisch!) party en bijbehorend revalidatieproces van een week, no more comazuipen en opstandigheid in het algemeen en rustige 'zitconcerten'. No more Mrs. Rock & Roll. No more college's skippen, omdat ze weer eens te lang was blijven doorfeesten. On a schoolnight, jawel! No more fooling around, no more naar binnen sneaken om moeder-de-vrouw niet wakker te maken na een avondje partyhardy, no more eeuwige single 'want relaties zijn stom', no more illusions.

Tegenwoordig bestaan random weekenden ineens uit: kneuteren bij de Appie ("zullen we Danio vanillekwark nemen of toch chocolademousse?"), bij vrienden langs voor een culinair etentje, een spelletje of een 'kringverjaardag', koken voor/met vriendlief of hij voor mij, mijn moeder's haar verven (helaas niet paars, ik zit me hier toch een partij in te houden!) en Planet Earth kijken. Want dat is mooi en ontspannend, zo. Overige 'jeetje-ben-ik-al-zo-oud?' praktijken van afgelopen weekend:

Babylove! Helemaal vers, na veel gepers: mijn nieuwe neefje! Druk met zijn handjes in de weer (dat wordt vast een handige vent!) en een verse scheet  producerend op de schoot van tante Liberty. Ach...ik kan het hebben ;-).

The Empire Vaat Building wegwerken. Levensgevaarlijk; wanneer je bijvoorbeeld de pan oppakte, donderde het hele bouwwerk in elkaar. En ik heb zo lang over het bouwproces gedaan, bijna nog langer dan het (bijna) voltooien van de Sagrada Familia in Barcelona. Met een slissende 'c' ja. Maar zeg nu zelf: wat een prachtige architectuur!

Mijn beroep als professioneel bankaardappelzitster ten voeten (ik zie geen voeten hoor) uit uitoefenen. Met bijbehorende zak chips (de nieuwste Mango Chili, ik heb 'em geprobeerd!), glas cassis en gehuld in de veel te grote joggingbroek van vriendlief die zo heerlijk zit. Hij vindt het nog schattig staan ook, ben ik even blij!





Eigenlijk is 'aan de verkeerde kant van de twíntig' zijn zo gek nog niet. Een 'lang leve de lol' leven is nou niet bepaald een garantie voor een lang en gelukkig leven, zo heb ik inmiddels wel ondervonden. Maar hee: door schade en schande wijs geworden, betekent niet dat ik het kind in mij zou moeten verliezen hè? Want daar begin ik mooi niet aan! Het is veel te leuk om kleine jongetjes (nee, niet mijn vriendje, hou die grappen maar voor je ;-)) voor te houden dat dieren 'patat' eten om vervolgens een keihard "Nee joooh!" te mogen ontvangen. Soms houd ik mij graag van de domme, opdat anderen zich slimmer voelen. Ofzo.

Nu nog even lekker kinderachtig rocken met Blink 182 en 'What's my age again'.